Jeta
Anna Synodinou lindi në Lutraki më 1927 dhe përfundoi shkollën dramatike të Teatrit Kombëtar më 1950. Punët e para profesionale përfshinin trupën e Marika Kotopouli. Më 1954 erdhi kontrata me Teatrin Kombëtar, një ansambël ku aktrimi, përkthimi, lëvizja dhe muzika ndërtonin bashkë shfaqjen e dramës klasike.
Më 1955 luajti Poliksenën në Εκάβη (Hekuba) të Euripidit në hapjen e festivalit të Epidaurit, me Katina Paxinou si Hekubë dhe regjisor Alexis Minotis. Një vit më pas mori rolin kryesor në Αντιγόνη (Antigona) të Sofokliut, sërish me Minotis. Ishin prodhime moderne, ku përkthimet greke sillnin konfliktet antike te publiku bashkëkohor. Repertori përfshinte edhe komedi dhe tekste më të reja greke e të huaja.
Më 1964 themeloi Ελληνική Σκηνή (Skena greke). Trupa hapi teatrin e Likavitosit më 1965, projekt i zhvilluar me arkitektin Takis Zenetos dhe Organizatën Kombëtare Greke të Turizmit. Censura e diktaturës ushtarake e ndërpreu sipërmarrjen më 1967. Synodinou u kthye në skenë më 1972 dhe vazhdoi të luante; më 1991 ishte Hekuba në Τρωάδες (Gratë e Trojës). Vdiq më 2016, duke lënë një karrierë që lidhte interpretimin me krijimin e hapësirave teatrore.
Veprat
Rolet e Synodinou tregojnë trysni të ndryshme dramatike. Si Poliksenë në Εκάβη (Hekuba, 1955), ajo mishëronte një grua të re përballë flijimit, në një prodhim me Katina Paxinou në rolin kryesor. Në Αντιγόνη (Antigona, 1956) ishte në qendër të përplasjes mes autoritetit dhe detyrimit. Përkthimi grek i Giannis Gryparis dhe regjia e Alexis Minotis formonin kuadrin; aktorja duhej ta bënte konfliktin të dëgjueshëm dhe trupërisht të pranishëm.
Trupa e saj hapi vende të reja për këtë punë. Në Likavitos më 1965 programi përfshinte Εκκλησιάζουσες (Gratë në kuvend) të Aristofanit, me regjisor Minos Volanakis, dhe Antigonën, me Giorgos Sevastikoglou. Komedia dhe tragjedia ndanin një skenë të re të hapur mbi Athinë. Atë vjeshtë luajti edhe rolin kryesor në rivënien e Σίβυλλα (Sibila) të Angelos Sikelianos në Teatrin Kombëtar të Greqisë Veriore.
Duke u kthyer te Euripidi si Hekubë në Τρωάδες (Gratë e Trojës, 1991), i përshkroi aktorët si interpretues të vuajtjeve njerëzore e hyjnore që kërkojnë drejtësinë. Intervista lidh shfaqjen me interpretimin: një zë çon te publiku mosmarrëveshje, zi dhe një pyetje.
Trashëgimia në Greqinë e sotme
Trashëgimia e Synodinou përfshin role të paharrueshme dhe përpjekjen për t’i dhënë teatrit grek një shtëpi tjetër në natyrë. Puna e saj e drejton vëmendjen te të folurit si veprim mes njerëzve. Dëgjoni tekstin e përshtatur në greqishten moderne, pastaj thoni Θα έρθεις αύριο fillimisht si pohim e pastaj si pyetje. Mbani të njëjtat fjalë dhe vini re ndryshimin e intonacionit. Përsëriteni duke theksuar αύριο, që koha të bëhet hollësia kryesore. Lini një pauzë të vogël mes varianteve dhe pyetni një shok cili pret përgjigje. Ky ushtrim i përditshëm zhvillon dëgjimin, shqiptimin e qartë dhe vëmendjen ndaj kuptimit përmes zërit, frymëzuar nga zanati i aktores.
A e dinit?
- Lindi në Lutraki më 1927; vdiq më 2016.
- Përfundoi shkollën e Teatrit Kombëtar më 1950.
- Themeloi Skenën greke më 1964; trupa hapi Likavitosin më 1965.
- Datat e veprave janë vite shfaqjesh, jo të shkrimit të dramave antike.
Veprat kryesore
| Titulli greqisht | Titulli | Viti |
|---|---|---|
| Εκάβη — Πολυξένη | Hekuba — Poliksena (shfaqje) | 1955 |
| Αντιγόνη — Αντιγόνη | Antigona — roli kryesor (shfaqje) | 1956 |
| Σίβυλλα — Σίβυλλα | Sibila — roli kryesor (rivënie) | 1965 |
| Τρωάδες — Εκάβη | Gratë e Trojës — Hekuba (shfaqje) | 1991 |
Një varg për t’u mbajtur mend
Οι ηθοποιοί αναπαριστούμε τα πάθη των θεών και των ανθρώπων, τις διαμάχες και ψάχνουμε να βρούμε πού είναι το δίκιο.
Oi ithopoioi anaparistoume ta pathi ton theon kai ton anthropon, tis diamaches kai psachnoume na vroume pou einai to dikio.
Ne aktorët paraqesim vuajtjet e perëndive dhe njerëzve, përplasjet, dhe përpiqemi të gjejmë ku është e drejta.
