Życie
Anna Synodinou urodziła się w Lutraki w 1927 roku i ukończyła szkołę dramatyczną Teatru Narodowego w 1950. Wśród jej pierwszych prac zawodowych był zespół Mariki Kotopuli. W 1954 roku otrzymała kontrakt w Teatrze Narodowym, gdzie gra, przekład, ruch i muzyka wspólnie kształtowały przedstawienia klasycznych dramatów.
W 1955 zagrała Poliksenę w Εκάβη (Hekabe) Eurypidesa na otwarciu festiwalu w Epidauros. Katina Paksinu wystąpiła jako Hekabe, a reżyserował Aleksis Minotis. Rok później Synodinou objęła tytułową rolę w Αντιγόνη (Antygona) Sofoklesa, ponownie pod jego kierunkiem. Były to współczesne produkcje, w których greckie przekłady przekazywały antyczne konflikty ówczesnej publiczności. Repertuar obejmował także komedię i nowsze utwory greckie oraz zagraniczne.
W 1964 założyła Ελληνική Σκηνή (Scena grecka). Zespół otworzył teatr Likawitos w 1965 roku, projekt rozwijany z architektem Takisem Zenetosem i Grecką Narodową Organizacją Turystyczną. Cenzura dyktatury wojskowej przerwała przedsięwzięcie w 1967. Aktorka powróciła na scenę w 1972 i nadal występowała; w 1991 zagrała Hekabe w Τρωάδες (Trojanki). Zmarła w 2016 roku, pozostawiając dorobek łączący interpretację ról z tworzeniem przestrzeni teatralnej.
Dzieła
Role Synodinou pokazują różne napięcia dramatyczne. Jako Poliksena w Εκάβη (Hekabe, 1955) grała młodą kobietę przed złożeniem w ofierze, w produkcji z Katiną Paksinu w roli tytułowej. W Αντιγόνη (Antygona, 1956) stała w centrum starcia władzy i obowiązku. Grecki przekład Jannisa Griparisa i reżyseria Aleksisa Minotisa tworzyły ramę; zadaniem aktorki było uczynić konflikt słyszalnym i obecnym w ciele.
Własny zespół poszerzył miejsca tej pracy. Na Likawitos w 1965 program obejmował Εκκλησιάζουσες (Sejm kobiet) Arystofanesa w reżyserii Minosa Wolanakisa oraz Antygonę w reżyserii Jorgosa Sewastikoglu. Komedia i tragedia dzieliły nową scenę plenerową nad Atenami. Tej jesieni zagrała też tytułową postać we wznowieniu Σίβυλλα (Sybilla) Angelosa Sikelianosa w Teatrze Narodowym Grecji Północnej.
Wracając do Eurypidesa jako Hekabe w Τρωάδες (Trojanki, 1991), opisywała aktorów jako wykonawców cierpień ludzkich i boskich, poszukujących sprawiedliwości. Wywiad łączy przedstawienie z interpretacją: głos przekazuje publiczności niezgodę, żałobę i pytanie.
Dziedzictwo w dzisiejszej Grecji
Dziedzictwo Synodinou obejmuje pamiętne role i starania o kolejny plenerowy dom dla greckiego teatru. Jej praca zwraca uwagę na mowę jako działanie między ludźmi. Posłuchaj adaptowanego tekstu nowogreckiego, a potem wypowiedz Θα έρθεις αύριο najpierw jako stwierdzenie, następnie jako pytanie. Zachowaj słowa i zauważ zmianę intonacji. Powtórz zdanie, akcentując αύριο, tak aby czas stał się ważnym szczegółem. Zrób krótką pauzę między wersjami i zapytaj partnera, która oczekuje odpowiedzi. To codzienne ćwiczenie rozwija słuchanie, wyraźne mówienie i uwagę na znaczenie przekazywane głosem, z inspiracji warsztatem aktorskim.
Czy wiesz, że…?
- Urodzona w Lutraki w 1927; zmarła w 2016.
- Ukończyła szkołę Teatru Narodowego w 1950.
- Założyła Scenę grecką w 1964; zespół otworzył Likawitos w 1965.
- Daty dzieł oznaczają lata przedstawień, nie powstania antycznych sztuk.
Najważniejsze dzieła
| Tytuł grecki | Tytuł | Rok |
|---|---|---|
| Εκάβη — Πολυξένη | Hekabe — Poliksena (przedstawienie) | 1955 |
| Αντιγόνη — Αντιγόνη | Antygona — rola tytułowa (przedstawienie) | 1956 |
| Σίβυλλα — Σίβυλλα | Sybilla — rola tytułowa (wznowienie) | 1965 |
| Τρωάδες — Εκάβη | Trojanki — Hekabe (przedstawienie) | 1991 |
Wers do zapamiętania
Οι ηθοποιοί αναπαριστούμε τα πάθη των θεών και των ανθρώπων, τις διαμάχες και ψάχνουμε να βρούμε πού είναι το δίκιο.
Oi ithopoioi anaparistoume ta pathi ton theon kai ton anthropon, tis diamaches kai psachnoume na vroume pou einai to dikio.
My, aktorzy, przedstawiamy cierpienia bogów i ludzi, ich konflikty i szukamy, gdzie leży słuszność.
