Antoinetta Angelidi

Antoinetta Angelidi studiowała architekturę na Narodowym Uniwersytecie Technicznym w Atenach, kończąc studia w 1973 roku. Następnie wyjechała do Paryża na reżyserię i montaż w IDHEC oraz teorię filmu u Christiana Metza. Droga do kina łączyła wcześniejsze malarstwo z pytaniami o znaczenie linii, osi i układów. W późniejszym wywiadzie opisała odkrycie ciągłości między malarstwem, architekturą i filmem.

Pierwszy pełny metraż powstał w 1977 roku. Między filmem a sztukami wizualnymi rozwijała feministyczną praktykę eksperymentalną, w której obrazy i dźwięki nie muszą słuchać konwencjonalnej fabuły. Mechanizmy snu dawały metodę komponowania materiału, a nie tylko temat ilustracji. Malarstwo, obiekty, instalacje i performans towarzyszyły filmom, poszerzając badanie przestrzeni oraz pozycji widza.

Angelidi przez lata uczyła też reżyserii na wydziale filmu Uniwersytetu Arystotelesa w Salonikach. Z tego stanowiska przeszła już na emeryturę. Festiwal w Salonikach uhonorował jej całościowy wkład w 2005 roku, a Prismatic Ground przyznał Ground Glass Award w 2024. Wyróżnienia łączą długotrwałą praktykę z odbiorcami poza Grecją. Nauczanie przekazuje nowym filmowcom pytania o konstrukcję, analizę i osobiste spojrzenie.

Idées Fixes / Dies Irae (1977), znane też jako Παραλλαγές στο ίδιο θέμα, „Wariacje na ten sam temat”, bada przedstawienia kobiecego ciała w sztuce nowoczesnej. Film wyprodukowano we Francji, używa francuskiego i greckiego. Przetworzone obrazy i dźwięki mowy uczestniczą w refleksji o reprezentacji, zamiast jedynie ilustrować opowieść.

Τόπος, „Miejsce” (1985), buduje senny próg między życiem i śmiercią. Tożsamość kobiety rozprasza się między inne postacie; głosy i wspomnienia przekraczają zwyczajne granice czasu. Reżyserka opisuje przestrzeń jako aktywną obecność, podkreślając kompozycję i relacje ciał. Οι ώρες – Μια τετράγωνη ταινία, „Godziny — Kwadratowy film” (1995), śledzi odtwarzanie życia Spendo. Pamięć jest zmienną konstrukcją: czas kolisty spotyka kwadratowy porządek.

Κλέφτης ή η Πραγματικότητα, „Złodziej albo rzeczywistość” (2001), daje trzy wersje jednego dnia poprzez różne postacie i perspektywy. Trzy ostatnie pełne metraże są greckojęzyczne, lecz ich eksperymentalna forma wymaga więcej niż rozpoznania dialogów. Powtórzenie, kadrowanie, dźwięk i zmiany perspektywy zapraszają aktywnego widza. Widoczny przedmiot pozostaje taki sam, a jego sens zmienia położenie lub relacja z innym obrazem.

Angelidi poszerza grecką kulturę filmową feministyczną praktyką traktującą obrazy jako skonstruowane relacje. To łączy uwagę wzrokową z opisem w nowogreckim. Po adaptowanym tekście do słuchania narysuj prostokąt i włóż do środka dwa małe przedmioty. Opisz jeden jako μπροστά από drugim i nazwij jasny albo ciemny obszar. Przesuń przedmiot poza ramę i wyjaśnij zmianę, używając τώρα oraz επειδή. Na koniec porównaj układy na głos. Ćwiczenie podąża za jej zainteresowaniem kompozycją bez kopiowania sceny. Rozwija wyrażenia przestrzenne, zgodność przymiotników i uzasadniony opis, bez wymagania zrozumienia całego eksperymentalnego filmu.

• Dyplom architektury pochodzi z 1973 roku.
• Cztery pełne metraże ukazały się w 1977, 1985, 1995 i 2001 roku.
• Film z 1977 roku używa francuskiego i greckiego; trzy kolejne greckiego.
• Prismatic Ground uhonorował ją w 2024 roku.