Dimos Avdeliodis

Dimos Avdeliodis, zapisywany też Demos Avdeliodis, urodził się na Chios w 1952 roku. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Ateńskiego i uczęszczał do szkoły aktorskiej Giorgosa Theodosiadisa. Jego praca obejmowała reżyserię, pisanie, aktorstwo i produkcję; krajobraz oraz życie wspólnotowe wyspy stały się powracającymi źródłami kina.

Το δέντρο που πληγώναμε (Drzewo, które raniliśmy, 1986) trwale połączyło pamięć dzieciństwa z Chios. Νίκη της Σαμοθράκης (Nike z Samotraki, 1990) i Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (Wiosenne zebranie strażników wiejskich, 1999) rozszerzyły filmową twórczość o komedię i alegorię społeczną. W latach dziewięćdziesiątych wykładał również kino na Uniwersytecie Panteion. Kierował artystycznie Miejskim Teatrem Regionalnym Północnego Morza Egejskiego.

Praca teatralna obejmuje adaptacje Georgiosa Vizyinosa i produkcje Narodowego Teatru Północnej Grecji. Βαβυλωνία (Babilonia) miała tam premierę w 2009 roku; Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη (Obrona Sokratesa Platona) w 2015. Obie stawiają język w centrum poprzez dialektalne nieporozumienia lub wypowiadanie antycznego tekstu. Notatka reżyserska do drugiej wyjaśnia związki dźwięku, emocjonalnego rozumienia i jasności sensu. Ta troska łączy pracę z aktorami i literackie opowiadanie.

Το δέντρο που πληγώναμε (Drzewo, które raniliśmy, 1986) śledzi dwóch chłopców, których przyjaźń urywa się i odradza latem na Chios. Tytuł łączy ich doświadczenia z nacinaniem drzew mastyksowych dla pozyskania żywicy. Krajobraz, praca sezonowa i zabawy tworzą konkretną wyspiarską scenerię. Νίκη της Σαμοθράκης (Nike z Samotraki, 1990) przenosi rywalizację do miasta. Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (Wiosenne zebranie strażników wiejskich, 1999) wraca na Chios roku 1960, gdzie kolejni strażnicy nie radzą sobie z wiejskim przydziałem.

W Βαβυλωνία (Babilonii) Dimitriosa Vyzantiosa, wystawionej w 2009 roku, postacie z różnych regionów spotykają się w gospodzie i mylnie rozumieją wzajemne dialekty. Mowa staje się działaniem. Reżyseria podkreśla związki głosu, rytmu i wywołanej reakcji.

Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη (Obrona Sokratesa Platona, 2015) była grana po starogrecku z napisami nowogreckimi i angielskimi. Vasilis Karaboulas grał Sokratesa, Thanasis Dislis Meletosa. Avdeliodis reżyserował i przygotował wykonawców; autorem pozostaje Platon. Produkcja bada siłę ustnej obrony, a przekład otwiera jej rozumowanie. Język historycznej inscenizacji różni się od dostosowanej nowogreki tej strony.

Przeczytaj poniżej krótką nowogrecką wypowiedź Avdeliodisa z notatki do Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη (Obrony Sokratesa Platona), Narodowy Teatr Północnej Grecji. Znajdź λέξεις i νόημα: słowa i znaczenie. Następnie wypowiedz naszą codzienną frazę Εσύ το είπες najpierw jako stwierdzenie, potem jako pytanie.

Zachowaj słowa, zmień intonację. Następnie zaakcentuj εσύ, jakby wskazując, kto coś powiedział. Nagraj obie wersje i objaśnij różnicę prostym greckim zdaniem. Ćwiczenie stosuje jego zainteresowanie głosem do znanej nowogreki. Antyczny tekst wymaga przekładu i pomocy; B1 oznacza dostosowaną czytankę oraz zadanie ustne.

• Drzewo, które raniliśmy powstało w 1986 i było pokazywane międzynarodowo w 1987 roku.
• Babilonia z 2009 roku włączyła nieporozumienia dialektalne do akcji.
• Obrona Sokratesa z 2015 roku była grana po starogrecku z napisami nowogreckimi i angielskimi.