Antoinetta Angelidi

Antoinetta Angelidi studeerde architectuur aan de Nationale Technische Universiteit van Athene en studeerde in 1973 af. Daarna verhuisde ze naar Parijs voor regie en montage aan het IDHEC, naast filmtheorie bij Christian Metz. Haar weg naar cinema verbond eerdere schilderkunst met vragen over hoe lijnen, assen en ordeningen betekenis scheppen. In een later interview beschreef ze de ontdekte continuïteit tussen schilderkunst, architectuur en film.

Haar eerste lange film verscheen in 1977. Tussen film en beeldende kunst ontwikkelde ze een feministische experimentele praktijk waarin beelden en geluiden geen conventionele plot hoeven te volgen. Droommechanismen boden een compositiemethode in plaats van alleen een te verbeelden onderwerp. Schilderkunst, objecten, installaties en performance gingen naast haar films verder en verbreedden het onderzoek naar ruimte en de positie van de kijker.

Angelidi doceerde ook jarenlang regie aan de filmafdeling van de Aristoteles-universiteit Thessaloniki. Ze is inmiddels uit die functie gepensioneerd. Het festival van Thessaloniki eerde haar gehele bijdrage in 2005; Prismatic Ground kende haar in 2024 de Ground Glass Award toe. Deze erkenning verbindt langdurige artistieke praktijk met publiek buiten Griekenland. Haar onderwijs brengt vragen over constructie, analyse en een persoonlijke blik naar nieuwe filmmakers.

Idées Fixes / Dies Irae (1977), ook bekend als Παραλλαγές στο ίδιο θέμα, ‘Variaties op hetzelfde thema’, onderzoekt voorstellingen van vrouwenlichamen in moderne kunst. De Franse productie gebruikt Frans en Grieks. Herwerkte beelden en spraakklanken vormen een betoog over representatie in plaats van een eenvoudig geïllustreerd verhaal.

Τόπος, ‘Plaats’ (1985), bouwt een droomachtige drempel tussen leven en dood. De identiteit van een vrouw verspreidt zich over andere figuren; stemmen en herinneringen overschrijden gewone tijdgrenzen. De regisseur beschrijft ruimte als actieve aanwezigheid en geeft belang aan compositie en relaties tussen lichamen. Οι ώρες – Μια τετράγωνη ταινία, ‘De uren – Een vierkante film’ (1995), volgt Spendo’s reconstructie van haar leven. Geheugen verschijnt als veranderlijke constructie, met cirkelvormige tijd tegenover een vierkante ordening.

Κλέφτης ή η Πραγματικότητα, ‘Dief of werkelijkheid’ (2001), biedt drie versies van één dag vanuit verschillende personages en gezichtspunten. De laatste drie lange films zijn Griekstalig, maar hun experimentele vorm begrijpen vraagt meer dan dialoog herkennen. Herhaling, kadrering, geluid en perspectiefverschuivingen nodigen een actieve kijker uit. Een zichtbaar voorwerp blijft gelijk terwijl zijn betekenis door plaatsing of de relatie tot een ander beeld verandert.

Angelidi verruimt de Griekse filmcultuur met een feministische praktijk die beelden als geconstrueerde relaties behandelt. Dat verbindt visuele aandacht met Nieuwgriekse beschrijving. Teken na de bewerkte luistertekst een rechthoek en leg er twee kleine voorwerpen in. Beschrijf het ene als μπροστά από het andere en benoem een licht of donker gebied. Verplaats één voorwerp naar buiten en verklaar de verandering met τώρα en επειδή. Vergelijk de opstellingen ten slotte hardop. De oefening volgt haar belangstelling voor compositie zonder een filmscène te kopiëren. Ze ontwikkelt ruimtelijke uitdrukkingen, overeenkomst van bijvoeglijke naamwoorden en beredeneerde beschrijving, zonder een volledige experimentele film te vereisen.

• Haar architectuurdiploma dateert uit 1973.
• De vier lange films verschenen in 1977, 1985, 1995 en 2001.
• De film uit 1977 gebruikt Frans en Grieks; de volgende drie Grieks.
• Prismatic Ground eerde haar in 2024.