Dora Stratou

Dora Stratou, znana również jako Dorothea Stratou, urodziła się w Atenach w 1903 roku. Uczyła się śpiewu, języków obcych i gry na fortepianie pod kierunkiem Dimitrisa Mitropulosa. Po latach za granicą wróciła do Grecji w 1932 roku i weszła w artystyczny świat Aten. Jej praktyczny wkład w Teatr Sztuki Karolosa Kuna miał charakter administracyjny: organizacja ludzi i zasobów stała się później podstawą jej własnego przedsięwzięcia.

W 1952 roku zobaczyła występ przyjezdnego jugosłowiańskiego zespołu folklorystycznego. Połączenie regionalnych tańców, muzyki i strojów ukazało możliwości stałego zespołu greckiego. Korzystając z rad folklorysty Georgiosa Megasa i wsparcia artystów oraz osób publicznych, założyła w 1953 roku stowarzyszenie Tańce Greckie. Malarz Jannis Tsaruchis pomógł przy pierwszych kostiumach; inni doradcy wnieśli wiedzę o muzyce, tkaninach i przedstawieniach.

Wyjazdy do wsi, kolekcjonowanie i próby rozwijały się obok tournée. W 1963 roku zlecono budowę specjalnego teatru na wzgórzu Filopapposa dla zespołu, ze stałą scenografią Spirosa Wasiliu. Stratou nadal budowała repertuar i kolekcję strojów, wydawała książki o swoim podejściu do tańca. Wycofała się w 1983 roku i zmarła 19 stycznia 1988. Jej imię pozostało związane z utworzoną przez nią instytucją.

Osiągnięciem Stratou było zorganizowanie spotkania lokalnej praktyki z teatrem. Tancerze i muzycy z określonych społeczności przekazywali kroki, melodie, sposoby trzymania rąk oraz relację muzyki z ruchem. Zespół zbierał materiał przez badania terenowe, nagrania i bezpośrednią naukę; próby zmieniały go w program dla widowni. Scena nadawała mu nowe otoczenie i wybraną kolejność.

Stroje były niezbędne. Instytucja zbierała wykonywane na wsi ubrania, biżuterię i hafty oraz rozwijała umiejętności ich noszenia, składania i konserwacji. Repertuar uznaje tradycje regionalne, między innymi Krety i Pontu; nazwa tańca nie opisuje każdego lokalnego wariantu. Sam teatr przyznaje, że podczas występu czasem wykorzystuje się strój sąsiedniej wsi.

Książki Οι λαϊκοί χοροί, ένας ζωντανός δεσμός με το παρελθόν (Tańce ludowe, żywy związek z przeszłością, 1966) i Ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί (Greckie tańce tradycyjne, 1978) wyrażają jej wizję ochrony. Łączyła taniec z narodową ciągłością historyczną. Była to jej interpretacja dziedzictwa; zapisani ludzie, miejsca i wersje pozostają cennymi świadectwami różnorodnych praktyk. Dziedzictwo obejmuje też organizację udostępniającą te materiały do badań.

Otwórz hasło Kalamatianos w Dance Pandect instytucji i zachowaj nazwę miejsca obok notatek. Na udokumentowanym obrazie lub w krótkiej sekwencji ruchu rozpoznaj krąg, uchwyt dłoni i widoczną część ubioru. Zrób grecką listę: το βήμα, το χέρι, ο κύκλος, η φορεσιά. Następnie podaj dwa własne proste polecenia z δεξιά i αριστερά, opisujące rzeczywiście widoczny ruch. Zdania ćwiczą kierunki i słownictwo ciała, ale nie stanowią pełnej lekcji tańca. Porównaj drugie hasło regionalne i zanotuj różnicę. Kolekcja pozwala precyzyjnie mówić o wspólnym ruchu ludzi, z poszanowaniem nazw i miejsc ich tańca.

• Jej nauczycielem fortepianu był Dimitris Mitropulos.
• Założyła stowarzyszenie taneczne w wieku około pięćdziesięciu lat.
• Malarz Jannis Tsaruchis pomógł przy pierwszych kostiumach.
• Kolekcje teatru obejmują nagrania oraz odzież.