Dimitrios Eginitis

Eginitis urodził się w Atenach w 1862 roku. Po szkole Warwakio studiował matematykę na Uniwersytecie Ateńskim, a potem państwo wysłało go do Paryża, by specjalizował się w astronomii, w czasach, gdy Francja była jednym z wielkich ośrodków tej nauki. W 1890 roku wrócił do Grecji, by zostać dyrektorem Narodowego Obserwatorium w Atenach (Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών), a od 1896 roku był też profesorem astronomii i meteorologii na uniwersytecie. Funkcję dyrektora pełnił przez ponad cztery dekady.

Obserwatorium założono w 1842 roku dzięki darowiźnie bankiera Jeorjosa Sinasa, w eleganckim budynku duńskiego architekta Theophila Hansena w pobliżu Akropolu. Gdy przybył Eginitis, miało niewiele instrumentów i mało działało. Zreorganizował je od podstaw, zdobył pieniądze od darczyńców i od państwa, sprowadził nowe teleskopy i sprzęt oraz utworzył nowe działy.

Był też aktywny w życiu publicznym. Dwukrotnie był ministrem oświaty, w 1917 i 1926 roku, pisał artykuły i książki popularnonaukowe o astronomii i klimacie Grecji, a przez dziesięciolecia naciskał na państwo, by zreformowało kalendarz. W 1926 roku został jednym z pierwszych członków Akademii Ateńskiej (Ακαδημία Αθηνών), której był prezesem w 1929 roku i sekretarzem generalnym do 1933 roku. Zmarł w Atenach 14 marca 1934 roku.

Wielkim osiągnięciem Eginitisa było danie Grecji infrastruktury naukowej. Pod jego kierunkiem obserwatorium rozpoczęło systematyczne obserwacje meteorologiczne w całym kraju, podstawę późniejszej narodowej służby pogodowej, a on sam badał klimat Aten i Grecji i o nim pisał. Zorganizował też służbę sejsmologiczną, niezbędną w jednym z najbardziej zagrożonych trzęsieniami ziemi krajów Europy, by wstrząsy można było rejestrować i badać, a nie tylko się ich bać. W samej astronomii unowocześnił instrumenty i nawiązał kontakt Grecji z międzynarodową społecznością naukową.

Jego najbardziej widocznym dziedzictwem w życiu codziennym jest kalendarz. Do 1923 roku Grecja wciąż używała starego kalendarza juliańskiego, który wtedy był o trzynaście dni opóźniony względem kalendarza gregoriańskiego używanego w Europie Zachodniej. Powodowało to niekończący się zamęt w handlu, dyplomacji i nauce. Eginitis latami dowodził, że kraj powinien się zmienić, i w 1923 roku państwo w końcu to zrobiło: dzień po 15 lutego 1923 roku ogłoszono 1 marca. W następnym roku Kościół Grecji przyjął poprawiony kalendarz dla świąt stałych, zachowując jednak tradycyjną datę Wielkanocy. Mniejszość wiernych odrzuciła zmianę i do dziś trzyma się «starego kalendarza»; nazywa się ich παλαιοημερολογίτες (starokalendarzowcy).

Narodowe Obserwatorium w Atenach jest dziś jednym z czołowych ośrodków badawczych Grecji, z instytutami astronomii, geodynamiki i badań środowiska, a jego stacje meteorologiczne wciąż są częścią codziennych prognoz pogody, które Grecy słyszą w wiadomościach. Stary budynek na Wzgórzu Nimf, naprzeciwko Akropolu, mieści muzeum i centrum dla zwiedzających, gdzie nocą można spojrzeć przez zabytkowy teleskop. Za każdym razem, gdy Grek mówi o «nowym kalendarzu» (νέο ημερολόγιο) lub «starym kalendarzu» (παλαιό ημερολόγιο), mówi o zmianie, o którą walczył Eginitis. Jego imię noszą ulice w Atenach i innych miastach.

• Kierował Narodowym Obserwatorium w Atenach przez ponad czterdzieści lat, od 1890 roku aż do śmierci.
• W Grecji po 15 lutego 1923 roku nastąpił od razu 1 marca 1923 roku.
• Był członkiem Akademii Ateńskiej od jej pierwszego roku, 1926, i jej prezesem w 1929 roku.
• Zorganizował też wczesną rejestrację trzęsień ziemi w Grecji, jednym z najbardziej sejsmicznych krajów Europy.