Anaksymenes

Anaksymenes pochodził z Miletu w zachodniej Azji Mniejszej i działał w VI wieku p.n.e. Dokładne daty są niepewne, starożytne chronologie różne. Zacznijmy od miejsca i okresu. Myśliciele milezyjscy łączą go z Talesem i Anaksymandrem, nie z nowoczesnym wydziałem uniwersyteckim.

Diogenes Laertios nazywa go słuchaczem Anaksymandra i autorem prostej prozy jońskiej: to późne świadectwo. Inne wiadomości przechodzą przez Arystotelesa, Teofrasta i Symplicjusza. Łańcuch ma znaczenie: późniejsi tłumaczą wcześniejszych własnymi słowami i pytaniami. Brak pełnej książki do sprawdzenia. Przypisane listy nie są pewną osobistą korespondencją. Znaczenie leży w wyjaśnianiu natury, nie życiorysie i bibliografii wymyślonych z anegdot.

Tabela daje przekazane idee, nie cztery książki. Powietrze jest zasadą; historyczny sens ἀήρ wymaga interpretacji. Nie jest prostym odpowiednikiem nowoczesnego gazu. Cytat to relacja Diogenesa, nie własny rękopis.

U Symplicjusza rozrzedzone powietrze tworzy ogień, zagęszczone — wiatr, chmurę, wodę, ziemię i kamień. Mechanizm łączy zjawiska, nie tylko nazywa początek. Inne relacje mówią o płaskiej ziemi na powietrzu i pogodzie. To dawne modele, nie potwierdzone współczesne odkrycia. Dat szczegółowych brak. Porównanie oddziela ogólną przemianę od wyjaśnień. Uczeń nazywa widzialne i źródło.

Napisz trzy obserwacje z αέρας, σύννεφο, άνεμος; dodaj κρύος/ζεστός i όταν/γιατί. Porównaj końcówki ἀήρ/αέρας. Napisz „Symplicjusz podaje, że…”, rozróżniając dawną teorię i własne obserwacje. Pogoda ćwiczy przyczyny i źródła.

• Pochodzi z jońskiego Miletu.
• Pełna książka zaginęła.
• Diogenes opisuje prostą jońską prozę.
• Tabela daje przekazane idee, nie cztery tytuły.