Antoinetta Angelidi

Antoinetta Angelidi, Atina Ulusal Teknik Üniversitesinde mimarlık okuyup 1973’te mezun oldu. Ardından Paris’e giderek IDHEC’de yönetmenlik ve kurgu, Christian Metz’le sinema kuramı çalıştı. Sinemaya uzanan yolu önceki resim uğraşını çizgilerin, eksenlerin ve düzenlemelerin nasıl anlam ürettiği sorusuyla birleştiriyordu. Sonraki bir söyleşide resimden mimarlığa ve sinemaya uzanan sürekliliği keşfedişini anlattı.

İlk uzun metrajı 1977’de çıktı. Sinemayla görsel sanatlar arasında, görüntü ve sesin geleneksel olay örgüsüne uymak zorunda olmadığı feminist deneysel bir çalışma geliştirdi. Düş mekanizmaları yalnızca resmedilecek konu değil, malzemeyi birleştirme yöntemi oldu. Resim, nesneler, yerleştirmeler ve performans filmlerinin yanında sürerek mekânı ve izleyicinin konumunu araştırmasını genişletti.

Angelidi, Selanik Aristoteles Üniversitesinin Sinema Bölümünde yıllarca yönetmenlik de öğretti. Bu görevden artık emeklidir. Selanik festivali toplam katkısını 2005’te onurlandırdı; Prismatic Ground, 2024’te Ground Glass Award verdi. Bu takdirler uzun süreli sanatsal çalışmayı Yunanistan dışındaki izleyicilere bağlar. Öğretimi de yeni sinemacılara kurma, çözümleme ve kişisel bakış sorunlarını taşır.

Idées Fixes / Dies Irae (1977), diğer adıyla Παραλλαγές στο ίδιο θέμα, “Aynı Tema Üzerine Çeşitlemeler”, modern sanatta kadın bedeninin temsillerini inceler. Fransa’da üretilmiş, Fransızca ve Yunanca kullanmıştır. Yeniden işlenen görüntülerle konuşma sesleri, basit bir hikâyeyi resimlemek yerine temsil üzerine düşüncenin parçası olur.

Τόπος, “Yer” (1985), yaşamla ölüm arasında düşsel bir eşik kurar. Bir kadının kimliği başka figürlere dağılır; sesler ve anılar olağan zaman sınırlarını aşar. Yönetmen mekânı etkin bir varlık olarak tanımlar; kompozisyon ve bedenlerin ilişkileri önem kazanır. Οι ώρες – Μια τετράγωνη ταινία, “Saatler – Kare Bir Film” (1995), Spendo’nun hayatını yeniden kurmasını izler. Bellek değişen bir yapı olarak görünür; döngüsel zaman kare düzenlemeyle karşılaşır.

Κλέφτης ή η Πραγματικότητα, “Hırsız ya da Gerçeklik” (2001), farklı bakış ve karakterlerle aynı günün üç sürümünü sunar. Son üç uzun metraj Yunancadır; deneysel biçimlerini anlamak diyalogları tanımaktan fazlasını gerektirir. Tekrar, çerçeveleme, ses ve bakış değişiklikleri etkin bir izleyiciye çağrı yapar. Görünen nesne aynı kalırken konumuyla veya başka görüntüyle ilişkisi anlamını değiştirebilir.

Angelidi, görüntüleri kurulmuş ilişkiler olarak ele alan feminist çalışmasıyla Yunan film kültürünü genişletir. Bu, görsel dikkati Modern Yunanca betimlemeye bağlar. Uyarlanmış metni dinledikten sonra kâğıda dikdörtgen çizip içine iki küçük nesne koyun. Birini diğerinin μπροστά από konumunda anlatın; aydınlık ya da karanlık alanı adlandırın. Bir nesneyi dışarı taşıyıp değişimi τώρα ve επειδή ile açıklayın. Son olarak iki düzeni sesli karşılaştırın. Bu küçük alıştırma bir film sahnesini kopyalamadan onun kompozisyon ilgisini izler. Tam bir deneysel uzun metrajı anlamayı gerektirmeden mekân ifadelerini, sıfat uyumunu ve gerekçeli betimlemeyi geliştirir.

• Mimarlık diploması 1973 tarihlidir.
• Dört uzun metrajı 1977, 1985, 1995 ve 2001’de çıktı.
• 1977 filmi Fransızca ve Yunanca, sonraki üçü Yunancadır.
• Prismatic Ground kendisini 2024’te onurlandırdı.