Dimitris Papaioannou

Papaioannou początkowo zyskał uznanie jako malarz i autor komiksów. Uczył się u Yannisa Tsarouchisa przed studiami w ateńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Rysunek i układ figur pozostały ważne, gdy zwrócił się ku scenie. W 1986 roku współzałożył Edafos Dance Theatre z Angeliki Stellatou. Zespół łączył teatr fizyczny, taniec eksperymentalny i performans, przechodząc z ateńskiego podziemia do szerszych widowni. Medea z 1993 roku oznaczała wejście do dużych teatrów i stała się dziełem określającym grupę.

Jako dyrektor kreatywny otwarcia i zamknięcia igrzysk w Atenach 2004 pracował w zupełnie innej skali. Wspólny wysiłek wykonawców, projektantów i techników przeniósł jego wizję na stadion i do światowej transmisji. Wrócił do scenicznych eksperymentów z 2 w 2006 roku, Nowhere dla odnowionego Teatru Narodowego w 2009 i Inside w 2011. Późniejsze spektakle podróżowały za granicę; Since She zaprowadziło go w 2018 do Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. Kariera rozciąga się między wielkim wydarzeniem publicznym i skupionym spotkaniem teatralnym. Wykształcenie plastyczne widać w kompozycji, świetle i zmiennych relacjach figur.

Πρώτη ύλη (Pierwotna materia), stworzona dla festiwalu ateńskiego w 2012 roku, ogranicza scenę do spotkania dwóch mężczyzn-wykonawców. Kontakt, zależność i przemiana wynikają z precyzyjnie uzgodnionych działań. Still Life (2014) rozwija relację ludzkiego wysiłku i oporu materii: podnoszenie, równowaga i powtarzana praca przywodzą Syzyfa bez prostego ilustrowania mitu. Dźwięk i układ sceny sprawiają, że ciężar i trwanie są niemal odczuwalne. Codzienne zadania stają się trudne i niespodziewanie zabawne.

Ο Μεγάλος Δαμαστής (Wielki poskramiacz, 2017) wprowadza dziesięcioro wykonawców w zmienne obrazy ciał, ziemi i przemijania życia. Fundacja Onassisa wydała później album fotograficzny z wierszem Anne Carson. Εγκάρσιος Προσανατολισμός (Orientacja poprzeczna) miał premierę w Lyonie w 2021 roku. Byk, postacie i zmieniające się materiały łączą mit z historią sztuki przez skojarzenia zamiast mówionej fabuły. Papaioannou łączy choreografię z tworzeniem i rozkładaniem obrazów. Często liczy się przejście: ciało zdaje się przybierać inną formę, przedmiot zmienia funkcję, precyzyjne działanie odwraca to, co widz sądził, że zobaczył.

Jego praca łączy grecką kulturę wizualną ze współczesnym przedstawieniem w kraju i za granicą. Oficjalne archiwa przechowują fotografie i krótkie filmy; dwujęzyczny album Poskramiacza otwiera inną drogę do obrazów. Język sceniczny jest przede wszystkim wizualny; spektakl bez słów różni się od słuchania greckiej mowy.

Przeczytaj dostosowany tekst i wybierz zdjęcie z oficjalnego archiwum. Nazwij σώμα, χέρι i βάρος, napisz dwa podpisy ze σηκώνει lub λυγίζει. Opisz to, co widoczne, przed interpretacją. Przeczytaj krótki cytat z tłumaczeniem i zauważ χωρίς λόγια, „bez słów”. B1 zamienia obserwowany ruch w nowogreckie zdania; cały wywiad wymaga dodatkowego wsparcia.

• Kształcił się plastycznie przed skupieniem na scenie.
• Współzałożył Edafos z Angeliki Stellatou w 1986 roku.
• Wielki poskramiacz zainspirował dwujęzyczny album z wierszem Anne Carson.