Thanasis Valtinos

Thanasis Valtinos urodził się w Kastri w Kynurii w 1932 roku. Dzieciństwo i szkoła prowadziły przez Spartę, Gytheio i Trypolis podczas okupacji i wojny domowej. W 1950 przeniósł się do Aten, zaczął na Panteionie, potem odszedł do szkoły filmowej Stavrakosa. Film i literatura splotły się w pracy.

Publikował prozę w latach pięćdziesiątych. Η κάθοδος των εννιά (Zejście dziewięciu) ukazało się w Εποχές (Pory roku) w 1963, osobno jako książka w 1978. Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη (Żywot Andreasa Kordopatisa) drukowano w odcinkach w 1964, książkowo w 1972. Dzielił nagrodę Cannes za scenariusz oryginalny w 1984 z Theo Angelopoulosem i Tonino Guerrą za Podróż na Cyterę.

Tłumaczył antyczne tragedie na współczesny grecki dla Teatru Sztuki Karolosa Kuna. Materiały o latach sześćdziesiątych z 1989 otrzymały Państwową Nagrodę Powieściową w 1990. Członek Akademii Ateńskiej od 2008, prezes w 2016. Zmarł 30 października 2024. Proza, scenariusz i przekład zwracają uwagę na opowiadający głos i nadający mu formę język.

Valtinos nadaje głosowi, listowi lub fragmentowi większy ciężar niż długiemu objaśnieniu. Proza zagęszcza zdarzenia i zostawia luki między relacjami. Czytelnik słucha słownictwa, rytmu i perspektywy: kto mówi, do kogo i z jaką wiedzą? Formy dokumentalne budują fikcję.

Zejście dziewięciu śledzi grupę w przemocy greckiej wojny domowej. Żywot Andreasa Kordopatisa nadaje formę literacką opowieści migranta o Ameryce. Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο (Głęboki błękit, niemal czerń, 1985) przyjmuje monolog kobiety, pokazując, jak inny głos organizuje narrację.

Materiały o latach sześćdziesiątych łączą listy, reportaże i teksty codzienne. Valtinos opisywał badanie gazet i kolekcji listów; wybór oraz układ tworzą związki. Ορθοκωστά (Orthokosta, 1994) zbiera głosy o wojennej przemocy w Kynurii i wywołała ostre debaty polityczne oraz historyczne. Odbiór pokazuje literaturę w spornej pamięci publicznej. Małe wybory słowne odsłaniają dystans, bliskość i autorytet. Zwykła prośba mówi wiele o piszącym i odbiorcy.

Otwórz szkolny fragment Δύο γράμματα της Χαράς (Dwa listy Chary) z Materiałów o latach sześćdziesiątych. Ustal nadawcę i odbiorcę przed rozmową o migracji. Napisz własną prośbę o adres, niezwiązaną z życiem postaci. Do znajomego: Σε παρακαλώ, στείλε μου τη διεύθυνση. Do oficjalnego odbiorcy: Σας παρακαλώ, στείλτε μου τη διεύθυνση. Zachowaj informację, zmień razem powitanie, zaimek i czasownik. Partner odpowiada w tym samym rejestrze. Przeczytajcie obie wymiany głośno. Listy powieści stają się ćwiczeniem uwzględniania odbiorcy, uprzejmości i jasnego pisanego współczesnego greckiego.

• Thanasis Valtinos był pseudonimem Athanasiosa Spanosa.
• Zejście dziewięciu wydrukowano w czasopiśmie w 1963, jako osobną książkę w 1978.
• Nagrodę Cannes za scenariusz z 1984 dzielił z Angelopoulosem i Guerrą.