Dimitris Papaioannou

Papaioannou werd eerst bekend als schilder en striptekenaar. Hij leerde bij Yannis Tsarouchis voordat hij de Atheense kunstacademie bezocht. Tekenen en het ordenen van figuren bleven belangrijk toen hij naar de podiumkunst overstapte. In 1986 richtte hij Edafos Dance Theatre op met Angeliki Stellatou. De groep verbond fysiek theater, experimentele dans en performance en groeide vanuit de Atheense underground naar een breder publiek. Medea uit 1993 markeerde de overstap naar grote theaters en werd een bepalend werk van de groep.

Als creatief directeur van de opening en sluiting van de Olympische Spelen Athene 2004 werkte hij op een totaal andere schaal. De gezamenlijke arbeid van uitvoerders, ontwerpers en technici bracht zijn visuele aanpak naar een stadion en wereldwijde uitzending. Met 2 uit 2006, Nowhere voor het vernieuwde Nationaal Theater in 2009 en Inside uit 2011 keerde hij naar podiumexperimenten terug. Latere producties reisden internationaal; Since She bracht hem in 2018 naar Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. Zijn loopbaan beweegt tussen grote openbare gebeurtenissen en geconcentreerde theaterontmoetingen. De beeldende opleiding blijft zichtbaar in compositie, licht en veranderende verhoudingen tussen figuren.

Πρώτη ύλη (Oermaterie), gemaakt voor het Atheense festival in 2012, beperkt het podium tot een ontmoeting van twee mannelijke uitvoerders. Contact, afhankelijkheid en verandering ontstaan uit precies gecoördineerde handelingen. Still Life (2014) verruimt de verhouding tussen menselijke inspanning en materiële weerstand: tillen, evenwicht en herhaald werk kunnen aan Sisyphus doen denken zonder de mythe simpelweg te illustreren. Geluid en toneelopstelling maken gewicht en duur bijna voelbaar. Alledaagse taken worden moeilijk en onverwacht komisch.

Ο Μεγάλος Δαμαστής (De grote temmer, 2017) brengt tien uitvoerders in wisselende beelden van lichamen, aarde en het voorbijgaan van het leven. Later publiceerde de Onassis Foundation een fotoalbum met een gedicht van Anne Carson. Εγκάρσιος Προσανατολισμός (Transversale oriëntatie) ging in 2021 in Lyon in première. Een stier, mensenfiguren en veranderende materialen verbinden mythe en kunstgeschiedenis via associaties in plaats van een gesproken verhaal. Papaioannou verbindt choreografie met het maken en afbreken van beelden. Vaak telt de overgang: een lichaam lijkt een andere vorm te worden, een voorwerp verandert van doel, een precieze handeling keert het vermeende beeld om.

Zijn werk verbindt Griekse beeldcultuur met hedendaagse performance in binnen- en buitenland. Officiële productiearchieven bewaren foto’s en korte video’s; het tweetalige Tamer-album biedt nog een ingang. Zijn podiumtaal is vooral visueel: een woordloze voorstelling verschilt van luisteren naar gesproken Grieks.

Lees de aangepaste tekst en kies een productiefoto in zijn officiële archief. Benoem σώμα, χέρι en βάρος en schrijf twee bijschriften met σηκώνει of λυγίζει. Beschrijf het zichtbare voordat je het interpreteert. Lees het korte citaat met vertaling en let op χωρίς λόγια, ‘zonder woorden’. B1 maakt van waargenomen beweging Nieuwgriekse zinnen; het volledige interview vereist meer ondersteuning.

• Hij leerde beeldende kunst voordat de podiumkunst centraal kwam te staan.
• Hij richtte Edafos in 1986 op met Angeliki Stellatou.
• De grote temmer inspireerde een tweetalig fotoalbum met een gedicht van Anne Carson.