Leven
Laskaridou studeerde van 1903 tot 1907 aan de Atheense kunstacademie. Tot haar docenten behoorden Georgios Roilos, Nikiforos Lytras en Georgios Iakovidis; zij leerde ook bij Spyridon Vikatos. Haar toelating hoort bij de strijd voor toegang van vrouwen tot beroepsonderwijs in de kunst. Zij heet vaak de eerste vrouwelijke student, maar archiefonderzoek vindt eerdere inschrijvingen van vrouwen en benadert die titel voorzichtig. Haar diploma vermeldt de eigen officiële inschrijving in oktober 1903 en afstuderen in juli 1907.
Zij exposeerde al voor haar afstuderen. Een gezamenlijke presentatie met Thaleia Flora in 1906 werd gevolgd door een solotentoonstelling in Parnassos in 1907. Een beurs uit het Bozeios-legaat steunde verdere studie in München, onder meer aan de school van de kunstenaressenvereniging. In Parijs volgde zij Grande Chaumière en Colarossi en nam deel aan Salons en groepsexposities. Na terugkeer in Griekenland in 1916 bleef zij exposeren, met solo’s in 1917, 1919, 1924, 1927 en 1952. Zij overleed in Athene in 1965. Deze verplaatsingen verbinden haar met Europese onderwijs- en kunstnetwerken. Latere autobiografische teksten voegen een persoonlijke stem toe aan de beroepsgeschiedenis.
Werk
De collectie van de Nationale Galerij toont de breedte van haar praktijk. Portret van Nikiforos Lytras, 1903, is houtskool op papier en verbindt opleiding met aandachtige observatie van een collega. Lagune van Mesolongi, 1905, en Landschap bij Etoliko, 1905–1906, olieverf op karton, richten zich op water en de natuurlijke en bebouwde omgeving van West-Griekenland. De titels verbinden concrete plaatsen met τοπίο, landschap.
Boten in het kanaal van Lido, gedateerd 1908–1912, hoort bij de Europese ervaring. Voor de open haard, 1910–1912, brengt de blik naar binnen; het museum registreert ook portretten, stillevens en andere dagelijkse onderwerpen. Deze variatie gaat samen met impressionistische lessen over kleur en sfeer. Haar werk overstijgt de dramatische gebeurtenissen die latere verhalen vaak benadrukken. Από το ημερολόγιό μου bevat terugblikkende verhalen, geen doorlopend eigentijds dagboek. Kunsthistorisch onderzoek vergelijkt herinneringen met schoolarchieven en tentoonstellingskritiek. Schilderijen, catalogi en geheugen verhelderen wat zij maakte, waar zij exposeerde en hoe zij later haar ervaring vertelde.
Nalatenschap in het Griekenland van nu
Sinds december 2001 huisvest haar vroegere familiehuis in Kallithea de gemeentelijke galerij met haar naam. Samen met de werken in de Nationale Galerij maakt deze cultuurplek studie van haar schilderkunst mogelijk. Haar loopbaan belicht ook de toegang van vrouwen tot het beroep via opleiding en openbare exposities.
Kies een museumafbeelding van een waterlandschap. Schrijf een Griekse zin met μπροστά en een met στο βάθος; benoem βάρκα, ακτή of αντανάκλαση alleen wanneer zichtbaar. Vergelijk twee kleuren en controleer de overeenstemming van bijvoeglijke naamwoorden. Scheid de museumdatering van je eigen beschrijving. Het motto van de memoires introduceert herinneringstaal. B1 betreft deze ondersteunde Nieuwgriekse oefening.
Wist je dat?
- Haar diploma vermeldt de studie van 1903 tot 1907.
- De Nationale Galerij bewaart schilderijen en een houtskoolportret.
- Het familiehuis werd gemeentelijke galerij.
Belangrijkste werken
| Griekse titel | Titel | Jaar |
|---|---|---|
| Προσωπογραφία Νικηφόρου Λύτρα | Portret van Nikiforos Lytras | 1903 |
| Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου | Lagune van Mesolongi | 1905 |
| Τοπίον Αιτωλικού | Landschap bij Etoliko | 1905–1906 |
| Βάρκες στο κανάλι του Lido | Boten in het kanaal van Lido | 1908–1912 |
| Εμπρός στο τζάκι | Voor de open haard | 1910–1912 |
Een zin om te onthouden
Όμως, η ωραιότερη θύμησι που είχα στη ζωή μου δεν γράφηκε ποτέ παρά μόνο στην ψυχή μου.
Ómos, i oraióteri thýmisi pou eícha sti zoí mou den gráfike poté pará móno stin psychí mou.
Toch werd de mooiste herinnering van mijn leven nooit ergens anders dan in mijn ziel geschreven.
