Nora Valsami

Nora Valsami urodziła się jako Eleonora Valsamidou w Kairze, gdzie dorastała i uczyła się tańca oraz rytmiki. Serwis biograficzny San Simera podaje jako datę urodzenia 24 stycznia 1945 roku; strona Finos Film podaje rok 1948. W Atenach kształciła się w szkole aktorskiej Giorgosa Theodosiadisa i jeszcze jako studentka zadebiutowała na scenie w 1965 roku w Εκκλησιάζουσες (Sejmie kobiet) Arystofanesa. Jej filmografia odnotowuje też krótki występ w roli uczennicy w komedii Ο καζανόβας (Casanova) z 1963 roku.

Prawdziwy początek kariery filmowej przyniosła jej komedia Dinosa Dimopulosa Τζένη Τζένη (Jenny Jenny, 1966), w której zagrała piosenkarkę z nocnego klubu; jej piosenkę zaśpiewała Keti Chomata. Producent Filopimin Finos zaproponował jej wtedy kontrakt na wyłączność i dwadzieścia z jej dwudziestu trzech filmów powstało w jego wytwórni. Zagrała dziewczynę zamkniętą w zakładzie poprawczym, u boku Zoe Laskari, w Η Στεφανία (Stefania, 1967), a potem przechodziła od komedii do dramatu aż do Οι βάσεις και η Βασούλα (Bazy i Wasula, 1975), swojego ostatniego filmu.

Po śmierci Finosa w 1977 roku współpracowała z czołowymi zespołami teatralnymi. W 1979 roku podpisała kontrakt z Teatrem Narodowym, gdzie zagrała Pannę Młodą w Krwawych godach Lorki (1980), a w 1992 roku swoją pierwszą rolę tragiczną w Antygonie Sofoklesa. W 1973 roku wyszła za reżysera Errikosa Andreu, który zmarł w 2023 roku.

Ekranowy wizerunek Valsami ukształtował się pod koniec lat 60. w Finos Film, wytwórni, która dominowała w popularnym kinie greckim dzięki komediom, musicalom i melodramatom. Portret wytwórni mówi, że grała swoje role swobodnie i naturalnie. Zagrała główną rolę w Οι κυρίες της αυλής (Damy dworu, 1966), sprostała wymaganiom ról dramatycznych w Η Στεφανία i Πυρετός στην άσφαλτο (Gorączka na asfalcie, 1967), a komediom takim jak Η θεία μου η χίπισσα (Moja ciotka hipiska, 1970) nadała lekki, naturalny ton.

Telewizja dała jej drugą karierę. Jej mąż Errikos Andreu adaptował dla telewizji publicznej powieści Grigoriosa Ksenopulosa, a ona grała główne role w serialach takich jak Αφροδίτη (Afrodyta, 1977), liczący 26 odcinków, Η Αναδυομένη (Wyłaniająca się z morza, 1978) i Μυστικοί αρραβώνες (Tajne zaręczyny). W 1980 roku zagrała Dafni w Αστροφεγγιά (Blask gwiazd), adaptacji ERT autobiograficznego opowiadania I. M. Panajotopulosa o pokoleniu dorastającym w Atenach między pierwszą wojną światową a 1922 rokiem. Na scenie Krwawe gody Teatru Narodowego w reżyserii Alexisa Solomosa, z muzyką Manosa Hadjidakisa, odsłoniły tragiczną intensywność dalekią od jej filmowych naiwnych dziewcząt. Później wystąpiła w Mężu idealnym Wilde’a i Brudnych rękach Sartre’a.

Finos Film nadal przedstawia Valsami w swoim archiwum artystów, a jej filmy pozostają w katalogu wytwórni. Uczącym się jej twórczość daje mówioną współczesną grekę z lat 60.–80. w jasnych, codziennych sytuacjach. Wybierz krótką scenę z Οι κυρίες της αυλής albo odcinek Αστροφεγγιά w archiwum ERT (archive.ert.gr). Wysłuchaj jednej prośby i odpowiedzi na nią i zauważ, jak ton, uprzejmość lub ironia zmieniają znaczenie. Następnie napisz własny, nowy czterowierszowy dialog z podobną prośbą w innej sytuacji, zaczynając na przykład od Θα μπορούσατε να μου πείτε…; (Czy mógłby mi pan powiedzieć…?). Parafrazuj zamiast kopiować scenariusz i porównaj wersję oficjalną i potoczną swojego dialogu.

• Jej nazwisko rodowe to Eleonora Valsamidou.
• W Τζένη Τζένη (1966) widać, jak śpiewa, ale głos należy do Keti Chomaty.
• Filopimin Finos zwykł mawiać «Η Νόρα είναι δικό μας παιδί» (Nora to nasze dziecko).
• Pierwszą rolę tragiczną zagrała w 1992 roku w Antygonie Sofoklesa w Teatrze Narodowym.