Lenio Kaklea

Lenio Kaklea urodziła się w Atenach; genewski festiwal Dance First Think Later podaje jako rok jej urodzenia 1985. Kształciła się w narodowym konserwatorium tańca współczesnego w Atenach, gdzie uczyła się baletu klasycznego oraz technik i repertuaru amerykańskiego tańca nowoczesnego, m.in. Marthy Graham, Merce’a Cunninghama i José Limóna. W 2005 roku otrzymała nagrodę Fundacji Pratsiki i przeniosła się do Francji. Tam kontynuowała naukę w Centre national de danse contemporaine (CNDC) w Angers, kierowanym wtedy przez choreografkę Emmanuelle Huynh, a w 2008 roku otrzymała stypendium danceWEB na festiwalu ImPulsTanz w Wiedniu.

Jako wykonawczyni tańczyła w pracach Alexandry Bachzetsis, Borisa Charmatza, Claudii Triozzi oraz François Chaignauda i Cecilii Bengolei. W 2011 roku ukończyła SPEAP, program magisterski sztuki i polityki prowadzony przez filozofa Bruno Latoura w Sciences Po w Paryżu. Od 2009 roku tworzy własne prace, łącząc choreografię, tekst i wideo, a biogramy festiwalowe opisują jej twórczość jako inspirowaną feminizmem i krytyką postkolonialną.

Uznanie przyszło pod koniec lat 2010. W 2019 roku otrzymała nagrodę taneczną Fundacji Hermès Italia i Triennale w Mediolanie. W 2024 roku była jedną z siedmiorga artystów, którzy wspólnie otrzymali 25. Prix Fondation Pernod Ricard w Paryżu – po raz pierwszy nagrodę dostali wszyscy nominowani. Jej prace często pokazywano w Atenach, w Onassis Stegi i na Festiwalu Ateńskim i Epidauryjskim.

Jej wczesne prace to głównie sola i duety. W deux • l, pokazanym w Onassis Stegi w lutym 2014 roku, choreografowała samą siebie do dźwięków Ryoji Ikedy, badając kobiece ciało jako miejsce komunikacji i myśli; projekt wyrósł ze współpracy z amerykańską choreografką Lucindą Childs w 2013 roku. Margin Release f/f (2015), duet z Keremem Gelebekiem w Centre Pompidou, opierał się na idei odcisku. A Hand’s Turn (2017) w Peiraios 260 w Atenach był prywatnym spotkaniem trwającym około 25 minut.

W 2016 roku rozpoczęła Praktyczną encyklopedię. Wraz z pisarzami i analitykami przeprowadziła około 600 wywiadów w Atenach, Aubervilliers, Poitiers, Nyonie, Essen i innych miejscach, zbierając opowieści o nawykach, rytuałach, ćwiczeniach i zawodach ludzi. Materiał stał się spektaklami, serią portretów i książką Πρακτική εγκυκλοπαίδεια, Αποκλίσεις (Praktyczna encyklopedia, Objazdy, 2019) po grecku, francusku, angielsku i niemiecku. Wersja sceniczna, z trzema innymi performerkami, trafiła do Onassis Stegi w styczniu 2020 roku.

Późniejsze prace zwróciły się ku pamięci, muzyce i ciału. Ballad (2019) to autobiograficzne solo. Age of Crime (2021), zamówione przez Festiwal Ateński i Epidauryjski na dwusetlecie rewolucji 1821 roku, wykorzystywało postacie wampirów i osmańskie relacje z pierwszej ręki o rewolucji, by zakwestionować oficjalną pamięć narodową. W Sonatas and Interludes wystawiła muzykę Johna Cage’a na fortepian preparowany, graną przez Orlando Bassa, w rotundzie Bourse de Commerce w Paryżu. The Birds (2025), na siedmioro wykonawców, czerpie z eseju Vinciane Despret o tym, jak ptaki zamieszkują swoje terytorium.

Kaklea traktuje taniec jako sposób czytania codzienności, dlatego jest dobrą przewodniczką do precyzyjnej greki. W wywiadzie z 2025 roku dla ateńskiego magazynu LiFO, o gestach dłoni, które choreografowała do kampanii modowej, dziennikarka zauważyła, że mówi o tańcu słowami takimi jak πρακτική (praktyka) i τριβή (tarcie), a nie jak o widowisku. W ramach ćwiczenia z greki wybierz gest, który powtarzasz każdego ranka, na przykład parzenie kawy albo wiązanie butów. Napisz jedno zdanie o nawyku z Κάθε πρωί συνηθίζω να… (Każdego ranka zwykle…). Potem napisz trzy zdania, które opisują wyłącznie ruch, z precyzyjnymi czasownikami jak σηκώνω (podnoszę), στρίβω (obracam) i πιέζω (naciskam). Na koniec powiedz, co gest mówi o tobie: Η χειρονομία δείχνει ότι… (Gest pokazuje, że…).

• W Atenach uczyła się nie tylko baletu klasycznego, lecz także technik Marthy Graham, Merce’a Cunninghama i José Limóna.
• Tekst Age of Crime opierał się na książce z 2019 roku z osmańskimi relacjami o rewolucji greckiej, autorstwa historyków Sofii Laiou i Marinosa Sarigiannisa.
• A Hand’s Turn grano co pół godziny, a na koniec widzowie mogli zabrać zapis choreografii w formie książki.
• W 2025 roku choreografowała gesty dłoni w kampanii sfilmowanej przez fotografa Jacka Davisona.