Antigoni Valakou

Antigoni Valakou urodziła się w 1930 roku w Kawali, w północnej Grecji. Jej rodzina przeniosła się do Aten w 1946 roku, gdy miała szesnaście lat. W ostatnich latach szkoły uczęszczała także do studia teatralnego reżysera i tłumacza Vasilisa Rotasa. W 1946 roku zadebiutowała na scenie w zespole aktora Aimiliosa Veakisa jako Triantafyllia w sztuce Notisa Pergialisa Νυφιάτικο τραγούδι (Pieśń weselna). Na początku lat pięćdziesiątych krytyka znała ją ze świeżych, młodzieńczych ról. W Teatrze Narodowym zagrała Perditę w Opowieści zimowej Szekspira w 1952 roku i Ismenę w Antygonie Sofoklesa w 1956 roku. W 1955 roku była Ofelią w Hamlecie w Teatrze Ogrodu Narodowego w Atenach.

Od 1956 roku grała Annę Frank w zespole Kostasa Mousourisa; rola ta przyniosła jej Nagrodę im. Mariki Kotopouli, a w 1958 roku założyła własny zespół. W latach 1953–1965 zagrała w około tuzinie filmów, w tym w Γκόλφω (Golfo, 1955) Orestisa Laskosa. Przez dziesięciolecia pracowała też w radiu i telewizji, głównie w adaptacjach sztuk, i przez około dwadzieścia lat uczyła w szkole dramatycznej Teatru Narodowego. Do jej późnych ról należały Sarah w Wielorybach sierpniowych w Teatrze Narodowym w 2001 roku i Madame Flo w 2011 roku. Zmarła w Atenach w listopadzie 2013 roku w wieku 83 lat.

Cyfrowe archiwum Teatru Narodowego odnotowuje role Valakou od 1952 do 2007 roku, a lista wygląda jak mapa światowego dramatu. Jej najbardziej pamiętnym przedstawieniem jest Ηλέκτρα (Elektra) Sofoklesa, grana w nowogreckim przekładzie K. Ch. Myrisa w reżyserii Spyrosa Evangelatosa. Premiera odbyła się w antycznym teatrze w Epidauros 9 lipca 1972 roku, a spektakl wracał do Odeonu Heroda Attyka w Atenach w latach 1972, 1973 i 1974. Muzykę skomponował Dimitris Terzakis, a scenografię i kostiumy zaprojektował Giorgos Patsas. Obsada w archiwum przypisuje każdej postaci wykonawcę: Valakou jako Elektra, Chloi Liaskou jako Chryzotemis, Aleka Katseli jako Klitajmestra, Petros Fyssoun jako Orestes. Ponownie zagrała Elektrę dla Teatru Narodowego w 1981 roku.

Tragedia antyczna pozostała w centrum. W 1975 roku była Agawe w Bachantkach i Kasandrą w Trojankach, w 1976 roku Ifigenią w Ifigenii w Taurydzie, w 1987 roku Jokastą w Królu Edypie, a w 1993 roku Medeą. Obok nich pojawiły się Julia w 1961 roku, tytułowa rola w Marii Stuart w 1986 roku i Matka Courage Brechta w 2007 roku. W Domu Bernardy Alba Lorki przeszła od Adeli, najmłodszej córki, w 1962 roku do tyrańskiej matki Bernardy w 1996 roku. W wywiadzie prasowym z 2001 roku mówiła o tym, jak jej postać, Sarah, mierzy się ze starością, nie poddając się.

W jej rodzinnym mieście teatr nosi jej imię: w Kawali spektakle zapowiadane są w Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου (Teatr im. Antigoni Valakou). Na jej pogrzebie krytyk Kostas Georgousopoulos powiedział, że objęła całe szerokie spektrum światowego teatru, a dyrektor artystyczny Teatru Narodowego Sotiris Hatzakis nazwał ją stałym punktem odniesienia dla młodszych aktorów. Dla uczącego się najcenniejszym śladem jest samo archiwum. Otwórz stronę Ηλέκτρα (1972) w archiwum Teatru Narodowego i znajdź część Διανομή (Obsada): imię każdej postaci stoi obok nazwiska aktora, jedno i drugie po grecku. Zapytaj i odpowiedz: Ποια παίζει τη Χρυσόθεμη; Τη Χρυσόθεμη την παίζει η Χλόη Λιάσκου (Kto gra Chryzotemis? Chryzotemis gra Chloi Liaskou). Potem odwróć pytanie: Ποιον ρόλο υποδύεται η Αντιγόνη Βαλάκου; (Jaką rolę odtwarza Antigoni Valakou?)

• Jej imię to imię tragicznej bohaterki, a jednak w Antygonie Sofoklesa w 1956 roku zagrała siostrę, Ismenę.
• W Domu Bernardy Alba zagrała najmłodszą córkę w 1962 roku, a matkę 34 lata później.
• Jej Elektra z 1972 roku miała premierę w Epidauros i była wznawiana w Atenach przez dwa kolejne lata.
• Przez około dwadzieścia lat uczyła w szkole dramatycznej Teatru Narodowego.