Martha Karajani

Martha Karajani urodziła się 6 listopada 1939 roku jako jedyne dziecko rodziców uchodźców z Pontu i dorastała w Keratsini pod Pireusem; niektóre źródła podają Pireus lub Ateny jako miejsce urodzenia. W wieku ośmiu lat, po roku lekcji w szkole tańca Morianoff, została przyjęta do dziecięcego baletu Sceny Lirycznej, a gdy program zamknięto, poszła za swoją nauczycielką do nowej szkoły tańca. Jej prywatne gimnazjum uczyło także tańca i aktorstwa. Podczas szkolnego przedstawienia zauważył ją reżyser Orestis Laskos i zaprosił na zdjęcia próbne do Finos Film. Przed ukończeniem siedemnastu lat zagrała ukochaną Alekosa Aleksandrakisa w filmie Η Άγνωστος (Nieznajoma), który wszedł na ekrany w 1956 roku. Nigdy nie uczęszczała do szkoły teatralnej, ale otrzymała licencję aktorską jako „wyjątkowy talent”.

Debiut sceniczny nastąpił w 1957 roku w rewii Ελέφαντες και ψύλλοι (Słonie i pchły), gdzie poznała Jannisa Dalianidisa, wówczas aktora i tancerza. Od 1961 roku jej kariera filmowa była ściśle związana z Dalianidisem i Finos Film, a w latach 1964–1972 pracowała wyłącznie dla Finos. Potem skupiła się na teatrze, przechodząc od musicali i komedii lat 70. i 80. do dramatu lat 90., a od 1977 roku występowała w serialach telewizyjnych. Jej autobiografia Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι (Miłość, kochanie, to zabawa) ukazała się w 2001 roku. Zmarła 18 września 2022 roku.

Ekranowa postać Karajani ukształtowała się w komediach i musicalach Finos Film z lat 60. Dalianidis po raz pierwszy obsadził ją w Ζητείται ψεύτης (Poszukiwany kłamca, 1961). Μερικοί το προτιμούν κρύο (Niektórzy wolą na zimno, 1963), który Finos przedstawia jako pierwszy grecki musical, przyniósł jej wielki sukces w roli narzeczonej Dinosa Iliopulosa. Potem stała się stałą twarzą musicali Dalianidisa, m.in. Κάτι να καίει (Coś się pali, 1964), Κορίτσια για φίλημα (Dziewczyny do całowania, 1965), Ραντεβού στον αέρα (Randka w powietrzu, 1966), Μια κυρία στα μπουζούκια (Dama w buzukii, 1968), Γοργόνες και μάγκες (Syreny i łobuzy, 1968) oraz Μαριχουάνα στοπ (Marihuana stop, 1971). Tańczyła we wszystkich, ale śpiewała tylko w jednym: Ο άντρας που θα παντρευτώ (Mężczyzna, którego poślubię) Mimisa Plessasa i Lefterisa Papadopulosa w Syrenach i łobuzach.

Z Kostasem Wucasem stworzyła bardzo lubianą parę ekranową, zwłaszcza w Το ανθρωπάκι (Człowieczek, 1969). Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (Umieram o każdym świcie, 1969) Nikosa Foskolosa dał jej jedyną rolę dramatyczną w Finos. Finos Film liczy dwadzieścia z jej czterdziestu dwóch filmów. Na scenie zimą 1972 roku wystawiła ambitny Kabaret, w latach 90. zbierała pochwały w sztukach Pirandella, Goldoniego i Kesselringa, a w 2004 roku zagrała Praksagorę w Εκκλησιάζουσες (Sejm kobiet) Arystofanesa, objeżdżając greckie festiwale aż po Odeon Heroda Attyka.

Finos Film, właściciel praw do jej filmów, przechowuje na swojej stronie filmografię Karajani, trzy wspomnienia wideo i wybór jej wypowiedzi; po jej śmierci firma pożegnała ją jako „naszą syrenę”. Mówiła kiedyś, że rozśmieszania nie da się nauczyć: albo to masz, albo nie. Wyczucie komizmu może być wrodzone, ale dialog komediowy to doskonała klasa. Wybierz krótką scenę z podpisanej greckojęzycznej komedii Finos, np. Το ανθρωπάκι (Człowieczek), i zanotuj, jak postacie wyrażają prośbę, przerywają sobie i zmieniają ton. Następnie napisz własnymi słowami nową wymianę zdań z czterech–sześciu kwestii w tej samej sytuacji, zamiast kopiować scenariusz, i odegraj ją z partnerem.

• Otrzymała licencję aktorską jako „wyjątkowy talent”, nigdy nie chodząc do szkoły teatralnej.
• W musicalach Dalianidisa zawsze tańczyła, ale śpiewała tylko raz, w Syrenach i łobuzach (1968).
• W 2002 roku wróciła na Scenę Liryczną w operetce Το κορίτσι της γειτονιάς (Dziewczyna z sąsiedztwa), ponad pięćdziesiąt lat po dziecięcym balecie.
• Jej pierwsza komedia antyczna przyszła dopiero w 2004 roku, gdy zagrała Praksagorę w Sejmie kobiet Arystofanesa.