Anna Kokkinou

Anna Kokkinou urodziła się w Szubrze, dzielnicy Kairu, i dorastała w tamtejszej społeczności greckiej. W wywiadzie z 2012 roku wspominała, jak z rodzinnego balkonu obserwowała sklepy przy ruchliwym skrzyżowaniu, i mówiła, że jest w gruncie rzeczy „zrobiona z kairskich materiałów”. Pod koniec lat 60. przyjechała na studia do Aten, zapisała się na filologię grecką i wkrótce zamieniła ją na szkołę aktorską. O jej drodze przesądziły przedstawienia Teatro Technis, teatru Karolosa Kuna, poczynając od Końcówki Becketta.

Pierwsze role zagrała w teatrze dziecięcym Ksenii Kalogeropulu. Następnie Lefteris Wojadzis zaprosił ją do grupy, z której powstała Η Σκηνή (Scena) przy ulicy Kykladon, zespołu, któremu później przypisywała swój sposób patrzenia na rzeczy. Po jego końcu trudno jej było odnaleźć się w innych zespołach. Zimą 1990 roku natrafiła w Makrygianni na zawalony magazyn bez dachu należący do Fundacji Kutlidisa, poprosiła o jego wynajęcie i, jak sama opowiada, sprzedała swój jedyny dom, by przemienić go w teatr. Nazwę Σφενδόνη (Proca) zaproponował Wasilis Dioskuridis. Teatr był dla niej zarazem przystanią i długą walką: w 2019 roku opublikowała list otwarty z prośbą do rządu o pomoc w uratowaniu go przed eksmisją w sporze o czynsz.

Kokkinou często pracuje z tekstami, które nie zostały napisane dla sceny. Teatr otworzył jej monodram oparty na opowiadaniach Jeorjosa Vizyinosa, udokumentowany pod tytułem Μορφές από το έργο του Βιζυηνού (Postacie z twórczości Vizyinosa). Jak mówiła później, nie czuła się gotowa grać sama, ale teatr musiał zostać otwarty; liczyła na około dwadzieścia dni przedstawień, a spektakl grano dwa i pół roku. W 2014 roku wyreżyserowała i zagrała Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος (Ja, Tukidydes, Ateńczyk), zbudowany z fragmentów Tukidydesa w nowogreckim przekładzie N. M. Skuteropulosa, w tym dialogu melijskiego, wojny domowej na Korkyrze i mowy pogrzebowej Peryklesa. Była narratorką, zaprojektowała scenografię i kostiumy oraz objechała ze spektaklem szkoły średnie w całej Grecji.

Do późniejszych prac w Sfendoni należą REM/κήπος (REM/Ogród, 2018), zainspirowany podróżą do rodzinnej miejscowości Vizyinosa we wschodniej Tracji i ogrodem z jej dzieciństwa w Kairze, oraz Οι Μίμοι (Mimy) Herondasa w przekładzie Teodorosa Stefanopulosa, wystawione po raz pierwszy w 2019 roku, w których również grała. Jak powiedziała, do Herondasa przyciągnął ją język. W kwietniu 2020 roku nagrała w swojej garderobie opowiadanie Vizyinosa Ο Μοσκώβ Σελήμ (Moskow Selim) dla internetowej serii Αναγνώσεις (Lektury) Centrum Kultury Fundacji Stawrosa Niarchosa. W styczniu 2022 roku po raz pierwszy pokazała Αφανισμός (Wymazywanie), swoją sceniczną wersję ostatniej powieści Thomasa Bernharda, w istocie jeden długi monolog.

Od ponad trzech dekad Sfendoni utrzymuje przy życiu małą niezależną scenę w centrum Aten, a praca Kokkinou pokazuje, jak grecka proza, od dziewiętnastowiecznych opowiadań po starożytną historiografię w przekładzie, może stać się teatrem słowa. Jej nagranie Ο Μοσκώβ Σελήμ (Moskow Selim) z 2020 roku zaprezentowano w serii Αναγνώσεις SNFCC jako lekturę dla młodzieży i studentów. Spróbuj krótkiego zadania: posłuchaj pierwszej minuty i zaznacz ukośnikiem każde miejsce, w którym robi pauzę lub bierze oddech. Vizyinos pisze literacką greką XIX wieku, więc potraktuj to jako ćwiczenie słuchania rytmu, a nie pełnego rozumienia. Następnie napisz własne zdanie o miejscu z dzieciństwa, podkreśl akcentowane sylaby, zaznacz pauzy i przeczytaj je na głos dwa razy, za drugim razem przesuwając jedną pauzę.

• Sprzedała swój jedyny dom, by stworzyć Teatr Sfendoni w Makrygianni.
• Jej monodram według Vizyinosa miał trwać dwadzieścia dni, a grano go dwa i pół roku.
• Jej spektakl o Tukidydesie objechał szkoły średnie w całej Grecji.
• Postanowiła zostać aktorką po obejrzeniu Końcówki Becketta w Teatro Technis.