Alki Kyriakidou-Nestoros

Alki Kyriakidou urodziła się w Salonikach 17 czerwca 1935 roku jako trzecia córka Eftychii i Stilpona Kyriakidisa, który wykładał folklorystykę na uniwersytecie w Salonikach. W 1953 roku ukończyła Anatolia College i w tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Arystotelesa. Stypendium Fulbrighta zaprowadziło ją na Uniwersytet Pensylwanii, gdzie w 1957 roku uzyskała tytuł Bachelor of Arts, a w 1958 roku ukończyła w Salonikach historię i archeologię. Jej podwójne nazwisko łączy nazwisko ojca z nazwiskiem męża, Steliosa Nestorasa.

W 1960 roku została asystentką w katedrze uniwersyteckiej obejmującej folklorystykę, a w połowie lat sześćdziesiątych obroniła doktorat o tkaninach Macedonii i Tracji. W latach 1966–67 państwowe stypendium zaprowadziło ją do Paryża, gdzie uczestniczyła w seminarium Claude’a Lévi-Straussa w École Pratique des Hautes Études. Po powrocie do Salonik prowadziła dużą część zajęć katedry, lecz za dyktatury wojskowej jej kariera została zablokowana: w 1973 roku nie przedłużono jej zatrudnienia i skierowano ją do nauczania w szkołach średnich.

Po upadku junty wróciła na uniwersytet we wrześniu 1974 roku. W 1976 roku wybrano ją na profesora, a w 1979 roku została profesorem zwyczajnym folklorystyki. Uczyła także antropologii w nowej szkole biznesu i sztuk wyzwolonych Anatolii, dzisiejszym ACT, a w 1978 roku została przewodniczącą towarzystwa artystycznego Techni w Salonikach. Zmarła w Salonikach we wrześniu 1988 roku w wieku pięćdziesięciu trzech lat.

Jej rozprawa doktorska, Τα υφαντά της Μακεδονίας και της Θράκης (Tkaniny Macedonii i Tracji, 1965), badała domowe tkactwo północnej Grecji. W Paryżu poznała antropologię strukturalną, a później napisała wstęp do greckiego wydania Myśli nieoswojonej Lévi-Straussa (1977). Jej eseje, zebrane w tomie Λαογραφικά μελετήματα (Studia folklorystyczne, 1975), wprowadziły te nowe pytania do greckich badań folklorystycznych.

Jej najbardziej znana książka, Η θεωρία της ελληνικής λαογραφίας (Teoria greckiej folklorystyki, 1978), to krytyczna analiza tego, jak dyscyplina definiowała „lud” i jego tradycję, łącznie z poglądami jej własnego ojca. Zachęcała czytelników, by samą folklorystykę postrzegali jako wytwór historii i narodowych trosk, a nie jako neutralny zapis.

Οι δώδεκα μήνες (Dwanaście miesięcy, 1982), z dwunastoma całostronicowymi obrazami malarza Chronisa Botsoglou, śledzi zwyczaje roku: kolędowanie (κάλαντα), karnawał, świętojańskie ognie w środku lata, wróżebny zwyczaj κλήδονας i prace polowe. W latach osiemdziesiątych zwróciła się ku historii mówionej i jako pole badań wybrała greckich uchodźców z Pontu w Salonikach. Jej artykuł z 1987 roku «Ο χρόνος της προφορικής ιστορίας» (Czas historii mówionej) otwiera zdanie: „Czas historii mówionej jest czasem pamięci”.

Greccy folkloryści wciąż oddają jej hołd. Muzeum i Archiwum Folkloru Uniwersytetu Arystotelesa poświęca jej stronę wśród osób, które ukształtowały dyscyplinę, a Uniwersytet Ateński zadedykował swój doroczny wykład folklorystyczny z 2013 roku jej ujęciu kultury tradycyjnej w przestrzeni i czasie. Οι δώδεκα μήνες jest nadal dostępne w wydawnictwie Malliaris-Paideia. Wypróbuj jej metodę na jednym zwyczaju: wybierz święto z greckiego miasta lub wsi, które znasz, zapytaj Πότε γίνεται…; (Kiedy odbywa się…?) i odpowiedz, podając miesiąc i zastrzeżenie, na przykład Σε πολλά μέρη ο κλήδονας γίνεται τον Ιούνιο (W wielu miejscach klidonas odbywa się w czerwcu). Potem dodaj jedno zdanie o tym, skąd pochodzi twoja informacja: z książki, ze strony internetowej czy od osoby, którą zapytałeś.

• W latach 1956–57 studiowała w Stanach Zjednoczonych dzięki stypendium Fulbrighta, zanim ukończyła greckie studia.
• Za dyktatury uczyła w szkołach średnich, najpierw w Wasilice, a potem w Kalamarii.
• W 1974 roku krótko pracowała w Ministerstwie Edukacji nad szkolnymi podręcznikami historii.
• W 1983 roku wygłosiła główne przemówienie podczas pierwszej uroczystości absolutoryjnej szkoły biznesu i sztuk wyzwolonych Anatolii.