Nora Valsami

Nora Valsami werd geboren als Eleonora Valsamidou in Caïro, waar ze opgroeide en dans en ritmiek leerde. De biografische site San Simera noemt 24 januari 1945 als geboortedatum; de website van Finos Film noemt 1948. In Athene volgde ze de toneelschool van Giorgos Theodosiadis, en nog als student debuteerde ze in 1965 op het toneel in Εκκλησιάζουσες (De vrouwenvolksvergadering) van Aristophanes. Haar filmografie vermeldt ook een kort optreden als scholiere in de komedie Ο καζανόβας (De casanova) uit 1963.

Haar echte filmstart kwam met Dinos Dimopoulos’ komedie Τζένη Τζένη (Jenny Jenny, 1966), waarin ze een nachtclubzangeres speelde wier lied werd ingezongen door Keti Chomata. Producent Filopimin Finos bood haar daarop een exclusief contract aan, en twintig van haar drieëntwintig films werden door zijn bedrijf gemaakt. Ze speelde een meisje in een tuchtschool, naast Zoe Laskari, in Η Στεφανία (Stefania, 1967) en wisselde komedie en drama af tot Οι βάσεις και η Βασούλα (De bases en Vasoula, 1975), haar laatste film.

Na de dood van Finos in 1977 werkte ze met vooraanstaande toneelgezelschappen. In 1979 tekende ze bij het Nationaal Theater, waar ze de Bruid speelde in Lorca’s Bloedbruiloft (1980) en in 1992 haar eerste tragische rol in Sophocles’ Antigone. In 1973 trouwde ze met regisseur Errikos Andreou, die in 2023 overleed.

Valsami’s filmimago ontstond eind jaren zestig bij Finos Film, de studio die de populaire Griekse film beheerste met komedies, musicals en melodrama’s. Het portret dat de studio van haar geeft, zegt dat ze haar rollen met gemak en natuurlijkheid speelde. Ze had een hoofdrol in Οι κυρίες της αυλής (De hofdames, 1966), voldeed aan de eisen van dramatische rollen in Η Στεφανία en Πυρετός στην άσφαλτο (Koorts op het asfalt, 1967) en bracht een lichte, natuurlijke toets in komedies als Η θεία μου η χίπισσα (Mijn tante de hippie, 1970).

De televisie gaf haar een tweede carrière. Haar man Errikos Andreou bewerkte romans van Grigorios Xenopoulos voor de staatstelevisie, en zij speelde de hoofdrol in series als Αφροδίτη (Aphrodite, 1977), een serie van 26 afleveringen, Η Αναδυομένη (Zij die uit zee oprijst, 1978) en Μυστικοί αρραβώνες (Geheime verlovingen). In 1980 speelde ze Dafni in Αστροφεγγιά (Sterrenlicht), de ERT-bewerking van het autobiografische verhaal van I. M. Panagiotopoulos over een generatie die tussen de Eerste Wereldoorlog en 1922 in Athene opgroeit. Op het toneel toonde Bloedbruiloft van het Nationaal Theater, in regie van Alexis Solomos en met muziek van Manos Hadjidakis, een tragische intensiteit ver van haar filmingenues. Later speelde ze in Wildes Een ideale echtgenoot en Sartres De vuile handen.

Finos Film presenteert Valsami in haar kunstenaarsarchief nog altijd, en haar films blijven in de catalogus. Voor leerders biedt haar werk gesproken modern Grieks uit de jaren zestig tot tachtig in heldere alledaagse situaties. Kies een korte scène uit Οι κυρίες της αυλής of een aflevering van Αστροφεγγιά in het ERT-archief (archive.ert.gr). Luister naar één verzoek en het antwoord daarop, en let op hoe toon, beleefdheid of ironie de betekenis veranderen. Schrijf daarna een eigen nieuwe dialoog van vier regels die een soortgelijk verzoek in een andere situatie doet, bijvoorbeeld beginnend met Θα μπορούσατε να μου πείτε…; (Zou u mij kunnen vertellen…?). Parafraseer in plaats van het script te kopiëren en vergelijk een formele en een informele versie van je dialoog.

• Haar geboortenaam is Eleonora Valsamidou.
• In Τζένη Τζένη (1966) zie je haar zingen, maar de stem is van Keti Chomata.
• Filopimin Finos zei vaak «Η Νόρα είναι δικό μας παιδί» (Nora is ons eigen kind).
• Haar eerste tragische rol kwam in 1992, in Sophocles’ Antigone bij het Nationaal Theater.