Reni Pittaki

Reni Pittaki urodziła się w Atenach; źródła encyklopedyczne podają zwykle 28 października 1945 roku. Jej ojciec był oficerem armii, a jego przydziały oznaczały częste przeprowadzki między miastami i szkołami. To matka namówiła ją na przesłuchanie u Karolosa Kuna. W piwnicznej sali Teatru Sztuki recytowała wiersze Kawafisa przed komisją, w której zasiadali Kun, Giorgos Lazanis i Mimis Kougioumtzis, i została przyjęta do szkoły aktorskiej. Studiowała też filologię na uniwersytecie, ale wybrała scenę.

Po raz pierwszy stanęła na scenie w Wielkanoc 1966 roku, jeszcze jako uczennica, w Marat/Sade Petera Weissa w reżyserii Kuna. Jej pierwsza główna rola, jak wspominała, przypadła na Powrót do domu Pintera, również w reżyserii Kuna; spektakl zdjęto około miesiąca po premierze, gdy dyktatura z 1967 roku przyniosła czołgi i cenzurę. Z pierwszych pięćdziesięciu lat w teatrze, powiedziała w 2015 roku, czterdzieści spędziła w Teatrze Sztuki.

Po śmierci Kuna w 1987 roku dzieliła kierownictwo teatru z Lazanisem i Kougioumtzisem. W 2003 roku, kilka miesięcy po śmierci Kougioumtzisa, ustąpiła z zarządu, nie zgadzając się z tym, co uważała za planowanie krótkoterminowe. W 2016 roku po piętnastu latach wróciła na scenę w piwnicy w dramacie Ibsena Gdy my umarli się zbudzimy, w pięćdziesiątą rocznicę swojego pierwszego występu w tym miejscu.

U boku Kuna Pittaki grała w całym repertuarze Teatru Sztuki. Archiwalne obsady umieszczają ją w Śnie nocy letniej Szekspira (1971–72), gdzie grała Tytanię, oraz w Operetce Gombrowicza (1972–73), którą łączy ze swoją Nagrodą Kotopuli, noszącą imię aktorki Mariki Kotopuli. W dramacie antycznym grała Io w Prometeuszu skowanym, wystąpiła w Ptakach Arystofanesa w Epidauros w 1975 roku i była Elektrą w Ofiarnicach (Χοηφόροι) z Orestei Kuna w 1980 roku. Repertuar współczesny był równie ważny: Οι Δούλες (Pokojówki) Geneta w przekładzie Odyseasa Elitisa, Yerma Lorki, Nie ja Becketta oraz Katia w sztuce Louli Anagnostaki Ο ήχος του όπλου (Dźwięk broni), rola, którą zalicza do najważniejszych w swojej karierze.

W sezonie 1996–97 zagrała Marthę w Kto się boi Virginii Woolf? Albee’ego u boku Kougioumtzisa, który także wyreżyserował spektakl. Poza Teatrem Sztuki zagrała w 2015 roku Klitajmestrę w Elektrze Eurypidesa, we współpracy z reżyserem Spyrosem Evangelatosem po raz pierwszy, a w 2018 roku Annie Wilkes w scenicznej wersji Misery. Na ekranie jej rola w filmie Miss Violence Alexandrosa Avranasa (2013) przyniosła jej w 2014 roku nagrodę Greckiej Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

W październiku 2023 roku Greckie Stowarzyszenie Krytyków Teatru i Sztuk Performatywnych przyznało Pittaki swoją Wielką Nagrodę Teatralną; jego przewodniczący Savvas Patsalidis powiedział, że kochała scenę tak, jak scena kochała ją. Jej kariera żyje też w internetowym archiwum Teatru Sztuki, którego strony spektakli podają tłumacza, reżysera i obsadę. Otwórz stronę Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ (Kto się boi Virginii Woolf?, 1996–97). Znajdź wiersz Μάρθα…Ρένη Πιττακή i zauważ, że Μίμης Κουγιουμτζής pojawia się dwa razy: jako σκηνοθέτης (reżyser) i jako aktor grający George’a. Potem streść spektakl w jednym precyzyjnym zdaniu: Τη Μάρθα την υποδύθηκε η Ρένη Πιττακή, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή (Marthę zagrała Reni Pittaki, w reżyserii Mimisa Kougioumtzisa). Powtórz ćwiczenie z drugim programem z archiwum.

• Na egzaminie do szkoły aktorskiej recytowała wiersze Kawafisa.
• Jej pierwszą główną rolę, w Powrocie do domu Pintera, zdjęto około miesiąca po premierze, gdy nadeszła dyktatura z 1967 roku.
• Pokojówki Geneta, w których zagrała jedną z trzech ról w sezonie 1967–68, przełożył na grecki poeta Odyseas Elitis.
• W 2016 roku wróciła na piwniczną scenę Teatru Sztuki po piętnastu latach nieobecności.