Andreas Kalwos

Kalwos urodził się w kwietniu 1792 roku na Zakintos, wówczas jeszcze weneckim, a jego życie było jednym długim wygnaniem. W 1802 roku ojciec zabrał go wraz z młodszym bratem do Livorno we Włoszech, zostawiając ich matkę; Kalwos nigdy więcej jej nie zobaczył. Dorastał w środowisku włoskojęzycznym, a w 1812 roku we Florencji poznał poetę Ugo Foscola, który uczynił go swoim sekretarzem i uczniem. W 1816 roku podążył za Foscolem do Szwajcarii i Londynu, gdzie uczył języków i ożenił się z Angielką, Marią Theresą Thomas, która zmarła w 1820 roku wraz z ich maleńką córeczką.

Po powrocie do Florencji wstąpił do karbonariuszy, tajnego stowarzyszenia włoskich liberałów, i w 1821 roku, w którym wybuchła rewolucja grecka, został wydalony z Toskanii. W Genewie wydał Η Λύρα (1824), dziesięć ód, a w Paryżu Λυρικά (1826), kolejne dziesięć. W 1826 roku popłynął do Nauplionu, by służyć rewolucji, zniesmaczony walkami frakcji wycofał się na rządzone przez Brytyjczyków Korfu, gdzie przez ćwierć wieku uczył w Akademii Jońskiej i w szkołach prywatnych, nie pisząc już greckiej poezji.

W 1852 roku wyjechał do Anglii z drugą żoną, Charlotte Augustą Wadams, i prowadził z nią szkołę dla dziewcząt w miasteczku targowym Louth w hrabstwie Lincolnshire. Zmarł tam 3 listopada 1869 roku. W 1960 roku jego szczątki, a także szczątki żony, przeniesiono na Zakintos i złożono obok Dionisiosa Solomosa, drugiego wielkiego poety wyspy, którego nigdy nie spotkał.

Dwadzieścia ód to wiersze o greckiej wojnie o niepodległość pisane z oddali, greką, którą nikt nigdy nie mówił: archaicznym, zabarwionym Homerem idiomem zmieszanym z dimotiki, z formami takimi jak ας έχωσι i słowami takimi jak χάλκεον. Kalwos wymyślił dla nich strofę – cztery krótkie, nierymowane wersy, po których następuje piąty, pięciozgłoskowy – która nadaje odom uroczysty, marszowy rytm, zupełnie niepodobny do ludowej, pieśniowej miary Solomosa.

Ο Φιλόπατρις (Patriota), pierwsza oda, zwraca się do Zakintos słowami ω φιλτάτη πατρίς i kończy się życzeniem, by nie zostać pochowanym w obcej ziemi – życzeniem, które los zignorował. Εις Σάμον (Do Samos) otwiera strofa, którą znają wszyscy: ci, którzy czują spiżową rękę strachu, niech dźwigają jarzmo niewoli; wolność wymaga cnoty i odwagi. Εις Ψαρά i Εις Χίον opłakują wyspy zniszczone przez Osmanów w latach 1822 i 1824; Εις Σούλι i Εις Πάργαν sławią twierdze Epiru; Ο Ωκεανός (Ocean) i Τα Ηφαίστεια (Wulkany) zwracają się ku morzu i greckim branderom. Εις Θάνατον (Do śmierci) wspomina matkę, która ukazała mu się we śnie.

Za patriotycznymi tematami stoją klasyczne ideały przejęte od Foscola: cnota, wolność, moralna wielkość natury. Ody są raczej abstrakcyjne i posągowe niż czułe, a ich słownictwo wymaga słownika nawet od rodzimych użytkowników języka – i właśnie tę dziwność podziwiał Seferis.

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία cytuje się w parlamencie, w nagłówkach gazet i na szkolnych ścianach; niewielu Greków zna resztę ody, ale wszyscy znają ten wers. Ody wróciły do życia w 1889 roku, gdy Kostis Palamas wygłosił wykład o „Kalwosie Zakintyjczyku”, i ponownie w latach 30. i 40. XX wieku dzięki esejom Seferisa; dziś Εις Σάμον znajduje się w licealnej antologii literatury. Na Zakintos Muzeum Solomosa i Wybitnych Zakintyjczyków mieści mauzoleum z grobami Solomosa i Kalwosa obok siebie; w Louth w Anglii tablica upamiętnia dom, w którym zmarł. Ulice nazwane Κάλβου istnieją w Atenach i w wielu miastach. Wysłuchanie dobrej recytacji Ο Φιλόπατρις to najlepszy sposób, by usłyszeć jego rytm.

• W całym swoim życiu napisał dwadzieścia greckich wierszy, wszystkie mniej więcej między 1823 a 1826 rokiem, a potem przez ponad czterdzieści lat ani jednego więcej.
• Przed greckimi odami pisał tragedie i wiersze po włosku, a w Anglii wydał podręcznik gramatyki włoskiej.
• Jego pierwsza oda wyraża pragnienie grobu w ojczyźnie; zmarł w angielskim miasteczku targowym i dotarł na Zakintos dopiero w 1960 roku, dziewięćdziesiąt jeden lat później.
• Kalwos i Solomos, obaj urodzeni na Zakintos i obaj opiewający rewolucję, nigdy się nie spotkali, a teraz spoczywają w tym samym mauzoleum.