Vera Zavitsianou

Vera Zavitsianou (pisana też Zavitsanou) urodziła się w 1927 roku w Palaio Faliro, nadmorskiej dzielnicy Aten. Jej artystyczne życie zaczęło się od śpiewu, a nie od teatru: jako młoda kobieta śpiewała razem z siostrą. Następnie studiowała w szkole aktorskiej Theatro Technis, teatru artystycznego założonego przez Karolosa Kuna, i w 1954 roku po raz pierwszy wystąpiła na scenie w sztuce Thorntona Wildera.

W kolejnych sezonach zagrała w Theatro Technis szereg ról w sztukach, które często wystawiano w Grecji po raz pierwszy: Krwawe gody Lorki, Wiśniowy sad Czechowa, utwory Tennessee Williamsa, Wieczór Trzech Króli Szekspira oraz Η αυλή των θαυμάτων (Dziedziniec cudów) Iakovosa Kambanellisa w prapremierze w 1957 roku. Przez lata grała też w Greckim Teatrze Ludowym Manosa Katrakisa.

W 1963 roku dołączyła do Teatru Narodowego w Atenach, który stał się główną sceną jej kariery; jego archiwum wymienia około trzydziestu przedstawień z jej udziałem do 2002 roku, a w 1990 roku również tam reżyserowała. Współprowadziła też zespoły teatralne z aktorami Alekosem Alexandrakisem i Angelosem Antonopoulosem. W telewizji wystąpiła tylko raz, w tytułowej roli w Κυρία Κούλα (Pani Kula) według opowiadania Menisa Koumantareasa. Jej ostatnią rolą sceniczną była Mary Tyrone w Zmierzchu długiego dnia Eugene’a O’Neilla (2002–2003). Zmarła w klinice w Palaio Faliro 11 września 2008 roku, w wieku 81 lat.

Praca Zavitsianou w Teatrze Narodowym obejmowała epoki i style z niezwykłym rozmachem. W sierpniu 1963 roku, w reżyserii Alexisa Minotisa w Odeonie Heroda Attyka, zagrała chłopca Izaaka w Η θυσία του Αβραάμ (Ofiara Abrahama), dramacie religijnym pisanym rymowanym wierszem w kreteńskiej grece około 1600–1635 roku. 6 lipca 1969 roku zagrała tytułową rolę w Antygonie Sofoklesa w antycznym teatrze w Epidauros, w nowogreckim przekładzie poety Ioannisa Gryparisa. W tych samych latach była Arielem w Burzy Szekspira, Lady Windermere w komedii Oscara Wilde’a i Celimeną w Mizantropie Moliera.

Jej dojrzałe role to często silne matki i kobiety mierzące się z przeszłością: pani Alving w Upiorach Ibsena (1988), Claire w Pokojówkach Geneta (1991), starzejąca się Sarah Bernhardt w Memoir Johna Murrella (1995) i María Josefa, stara matka, w Domu Bernardy Alby Lorki (1996). Większość z nich to sztuki obce grane w greckich przekładach scenicznych.

Do jej repertuaru należał też dramat grecki. W 1987 roku na Nowej Scenie Teatru Narodowego zagrała rolę nazwaną po prostu Κυρία (Pani) w Οι γάμοι (Wesela), surrealistycznej sztuce napisanej po grecku przez Vasilisa Ziogasa, w reżyserii Nikosa Armaosa. W 1990 roku wyreżyserowała tam program trzech jednoaktówek Eugène’a Ionesco.

Cyfrowe archiwum Teatru Narodowego (nt-archive.gr) przechowuje pełną listę jej ról wraz ze zdjęciami, programami, wycinkami prasowymi, a nawet kostiumem zaprojektowanym dla niej w 1998 roku. Wiele z tych materiałów można też wyszukać w SearchCulture.gr. Spróbuj krótkiego zadania ze stroną Οι γάμοι (1987). Podpisy pod zdjęciami są po grecku i podają każdą rolę w nawiasie po nazwisku aktora, na przykład Βέρα Ζαβιτσιάνου (Κυρία) i Γιώργος Μοσχίδης (Γιατρός). Dopasuj trzech aktorów do ich ról. Potem porównaj dwa użycia słowa κυρία: jako nazwy roli, Pani, i jako grzecznościowej formy przed nazwiskiem, η κυρία Ζαβιτσιάνου, tak jak ο κύριος używa się w odniesieniu do mężczyzny. Ta sama strona zawiera też nagrane fragmenty pierwszego i drugiego aktu, po grecku.

• Miała około 36 lat, gdy w 1963 roku w Odeonie Heroda Attyka zagrała chłopca Izaaka w Ofierze Abrahama.
• Zanim została aktorką, występowała jako piosenkarka razem z siostrą.
• W 1990 roku wyreżyserowała Krzesła, Lekcję i Łysą śpiewaczkę Ionesco jako jeden program w Teatrze Narodowym.
• Kolekcja kostiumów Teatru Narodowego przechowuje dwuczęściowy strój, bluzkę z dużym kołnierzem i spódnicę, zaprojektowany dla niej w 1998 roku przez Renę Georgiadou i Kenny’ego MacLellana.