Mirka Papakonstantinou

Mirka Papakonstantinou urodziła się w 1947 roku w Pangrati, centralnej dzielnicy Aten, i nadal nazywa siebie prawdziwą ateńczanką. Jako młoda kobieta pracowała rano w agencji reklamowej, a jednocześnie studiowała aktorstwo, dzięki stypendium, w ateńskiej szkole dramatycznej Giorgosa Theodosiadisa. Po dyplomie dołączyła do Teatru Państwowego Grecji Północnej w Salonikach, gdzie zaczynała w chórze.

Po powrocie do Aten odnalazła się w rewii i komedii. Opowiadała, że reżyser i aktor Stamatis Fasoulis nauczył ją techniki scenicznej w tych pierwszych latach. Pod koniec lat siedemdziesiątych należała do aktorów audycji Εδώ Λιλιπούπολη (Tu Liliputopolis), satyrycznego programu dla dzieci w Trzecim Programie greckiego radia, którym kierował wówczas Manos Hadjidakis. W 1981 roku zagrała Stellę w pierwszym filmie fabularnym Fridy Liappy, Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί (Drogi miłości są nocne). Film zdobył w tym roku pięć nagród na festiwalu w Salonikach.

Od tamtej pory wystąpiła w ponad pięćdziesięciu przedstawieniach oraz w wielu serialach i filmach. W latach 1986–1988 uczyła aktorstwa w szkole, którą sama ukończyła, a od 1997 roku wykłada w szkole aktorskiej Ίασμος (Iasmos).

Papakonstantinou mówiła, że lubi stać na krańcach: grała w rewii, dramacie, komedii i lekkiej komedii, czasem w tym samym sezonie. Telewizja uczyniła jej twarz znajomą. W komedii stacji ANT1 Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη (Stajnie Eriety Zaimi, 2002–2004), osadzonej w więzieniu dla kobiet, grała Roxani Ntanou-Kouloumpi, a w rodzinnej komedii stacji Alpha Το σόι σου, emitowanej od 2014 roku, gra matkę. Zauważyła, że film Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο Michalisa Reppasa i Thanasisa Papathanasiou wciąż przyciąga widzów za każdym razem, gdy pojawia się w telewizji.

Na scenie często wybierała ryzyko. W 2004 roku na Nowej Scenie Teatru Narodowego była Narratorką w Ντόγκβιλ (Dogville), scenicznej wersji scenariusza Larsa von Triera: głosem, który opowiada historię miasteczka. Z reżyserem Nikosem Karageorgosem zagrała Ισμήνη (Ismenę) Jannisa Ritsosa oraz Με τη σιωπή Alejandra Casony w jego adaptacji. Jako Elisea, niezamężna kobieta żyjąca w swojej wyobraźni w oczekiwaniu na powrót narzeczonego z Ameryki, grała w Teatrze Veakisa w latach 2006–2008 i zdobyła nagrodę Athinoramy za kreację kobiecą. W 2017 roku była babcią Sewasti w inscenizacji Fasoulisa powieści Νίκη (Niki) Christosa Chomenidisa — rolę tę, jak mówi, potraktowała z niezwykłą oszczędnością.

Papakonstantinou należy do pokolenia greckich aktorów, którzy swobodnie przechodzili między rewią, kinem autorskim a popularną telewizją, i od dziesięcioleci przekazuje ten warsztat uczniom. W styczniu 2021 roku jej spektakl według Casony transmitowano w internecie, a w czerwcu zagrała główną rolę w 1821 – η επιθεώρηση (1821 – rewia) dla Teatru Miejskiego w Pireusie. Dla uczących się jej greckie wywiady to bogate źródło. W 2018 roku powiedziała gazecie To Vima: «Ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία» (Dobry aktor musi czuć niepokój). Przepisz to zdanie jako narrację: Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία. Następnie opisz własne działanie sceniczne jednym greckim zdaniem, na przykład: Η αφηγήτρια προχωρά αργά στο προσκήνιο και κοιτάζει το κοινό (Narratorka idzie powoli na proscenium i patrzy na widownię). To przykładowe zdanie jest nasze i nie pochodzi z żadnej sztuki.

• Jako dziecko chciała zostać stewardesą w Olympic Airways.
• W rewii Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή grała małego chłopca, Lelosa, mniej więcej w tym samym czasie co Kto się boi Virginii Woolf? na scenie.
• Nazwała aktorstwo swoją psychoterapią.
• W 2018 roku mówiła, że nie planuje przejścia na emeryturę i mimo wieku czuje się jak „koń wyścigowy”.