Mirka Papakonstantinou

Mirka Papakonstantinou werd in 1947 geboren in Pangrati, een centrale wijk van Athene, en noemt zichzelf nog altijd een echte Atheense. Als jonge vrouw werkte ze ’s ochtends bij een reclamebureau terwijl ze met een beurs acteren studeerde aan de Atheense toneelschool van Giorgos Theodosiadis. Na haar diploma trad ze toe tot het Staatstheater van Noord-Griekenland in Thessaloniki, waar ze in het koor begon.

Terug in Athene vond ze haar weg in revue en komedie. Ze heeft verteld dat de regisseur en acteur Stamatis Fasoulis haar in die eerste jaren toneeltechniek bijbracht. Eind jaren zeventig hoorde ze bij de acteurs van Εδώ Λιλιπούπολη (Hier Liliputopolis), het satirische kinderprogramma op het Derde Programma van de Griekse radio, dat toen onder leiding stond van Manos Hadjidakis. In 1981 speelde ze Stella in Frida Liappa’s eerste speelfilm, Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί (De wegen van de liefde zijn nachtelijk). De film won dat jaar op het festival van Thessaloniki vijf prijzen.

Sindsdien speelde ze in meer dan vijftig toneelproducties en in veel televisieseries en films. Van 1986 tot 1988 gaf ze acteerles aan de school waar ze zelf was opgeleid, en sinds 1997 doceert ze aan de toneelschool Ίασμος (Iasmos).

Papakonstantinou heeft gezegd dat ze graag aan de uitersten staat: ze speelde revue, drama, komedie en lichte komedie, soms in hetzelfde seizoen. Televisie maakte haar gezicht vertrouwd. In de ANT1-komedie Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη (De stallen van Erieta Zaimi, 2002–2004), die zich afspeelt in een vrouwengevangenis, speelde ze Roxani Ntanou-Kouloumpi, en in Alpha’s familiekomedie Το σόι σου, uitgezonden sinds 2014, speelt ze de moeder. Ze merkte op dat de film Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο van Michalis Reppas en Thanasis Papathanasiou nog steeds kijkers trekt telkens als hij op televisie komt.

Op het toneel koos ze vaak voor het risico. In 2004 was ze op de Nieuwe Scène van het Nationaal Theater de Verteller in Ντόγκβιλ (Dogville), een toneelversie van het scenario van Lars von Trier: de stem die het verhaal van het stadje vertelt. Met regisseur Nikos Karageorgos speelde ze Jannis Ritsos’ Ισμήνη (Ismene) en Alejandro Casona’s Με τη σιωπή, in zijn bewerking. Als Elisea, een ongetrouwde vrouw die in haar verbeelding leeft terwijl ze wacht tot haar verloofde uit Amerika terugkeert, speelde ze van 2006 tot 2008 in het Veakis-theater en won ze de Athinorama-prijs voor vrouwelijke vertolking. In 2017 was ze grootmoeder Sevasti in Fasoulis’ regie van Christos Chomenidis’ roman Νίκη (Niki), een rol die ze naar eigen zeggen met ongewone soberheid benaderde.

Papakonstantinou behoort tot een generatie Griekse acteurs die vrij bewogen tussen revue, auteursfilm en populaire televisie, en ze geeft dat vak al tientallen jaren door aan studenten. In januari 2021 werd haar Casona-voorstelling online gestreamd, en in juni speelde ze de hoofdrol in 1821 – η επιθεώρηση (1821 – de revue) voor het Gemeentelijk Theater van Piraeus. Voor leerders zijn haar Griekse interviews een rijke bron. In 2018 zei ze tegen de krant To Vima: «Ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία» (Een goede acteur moet spanning voelen). Herschrijf de zin als vertelling: Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία. Beschrijf daarna een eigen handeling op het toneel in één Griekse zin, bijvoorbeeld: Η αφηγήτρια προχωρά αργά στο προσκήνιο και κοιτάζει το κοινό (De verteller loopt langzaam naar de voorkant van het toneel en kijkt naar het publiek). Deze voorbeeldzin is van ons en komt uit geen enkel stuk.

• Als kind wilde ze stewardess worden bij Olympic Airways.
• In de revue Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή speelde ze een jongetje, Lelos, ongeveer in dezelfde tijd als Wie is er bang voor Virginia Woolf? op het toneel.
• Ze heeft acteren haar psychotherapie genoemd.
• In 2018 zei ze dat ze niet van plan was te stoppen en zich ondanks haar jaren „een renpaard” voelde.