Μίρκα Παπακωνσταντίνου

Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1947 στο Παγκράτι, μια κεντρική συνοικία της Αθήνας, και ακόμη αποκαλεί τον εαυτό της βέρα Αθηναία. Νέα κοπέλα, δούλευε τα πρωινά σε διαφημιστική εταιρεία ενώ σπούδαζε υποκριτική, με υποτροφία, στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Μετά την αποφοίτησή της εντάχθηκε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, όπου ξεκίνησε από τον χορό.

Πίσω στην Αθήνα, βρήκε τον δρόμο της στην επιθεώρηση και την κωμωδία. Έχει πει ότι ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σταμάτης Φασουλής τής δίδαξε τεχνική εκείνα τα πρώτα χρόνια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν μία από τους ηθοποιούς της «Εδώ Λιλιπούπολη», της σατιρικής παιδικής εκπομπής του Τρίτου Προγράμματος του ελληνικού ραδιοφώνου, με διευθυντή τότε τον Μάνο Χατζιδάκι. Το 1981 υποδύθηκε τη Στέλλα στην πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Φρίντας Λιάππα, «Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί». Η ταινία κέρδισε πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της ίδιας χρονιάς.

Έκτοτε έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από πενήντα θεατρικές παραστάσεις και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Από το 1986 ως το 1988 δίδαξε υποκριτική στη σχολή όπου είχε σπουδάσει, και από το 1997 διδάσκει στη Δραματική Σχολή «Ίασμος».

Η Παπακωνσταντίνου έχει πει ότι της αρέσει να πατά στα άκρα: έχει παίξει επιθεώρηση, δράμα, κωμωδία και κομεντί, καμιά φορά μέσα στην ίδια σεζόν. Η τηλεόραση έκανε το πρόσωπό της οικείο. Στην κωμωδία του ΑΝΤ1 «Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη» (2002–2004), που διαδραματίζεται σε γυναικείες φυλακές, υποδύθηκε τη Ρωξάνη Ντάνου-Κουλουμπή, ενώ στην οικογενειακή κωμωδία του Alpha «Το σόι σου», που πρωτοπροβλήθηκε το 2014, παίζει τη μητέρα. Έχει παρατηρήσει ότι η ταινία «Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου συγκεντρώνει τηλεθεατές κάθε φορά που προβάλλεται στην τηλεόραση.

Στη σκηνή έχει συχνά επιλέξει το ρίσκο. Το 2004, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ήταν η Αφηγήτρια στο «Ντόγκβιλ», μια θεατρική εκδοχή του σεναρίου του Λαρς φον Τρίερ: η φωνή που διηγείται την ιστορία της μικρής πόλης. Με τον σκηνοθέτη Νίκο Καραγεώργο ερμήνευσε την «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου και το «Με τη σιωπή» του Αλεχάντρο Κασόνα, σε δική του διασκευή. Ως Ελισέα, μια ανύπαντρη γυναίκα που ζει στη φαντασία της περιμένοντας τον αρραβωνιαστικό της να γυρίσει από την Αμερική, έπαιξε στο Θέατρο Βεάκη από το 2006 ως το 2008 και κέρδισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας του Αθηνοράματος. Το 2017 ήταν η γιαγιά Σεβαστή στη σκηνοθεσία του Φασουλή για το μυθιστόρημα «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη, έναν ρόλο που προσέγγισε, όπως λέει, με ασυνήθιστη λιτότητα.

Η Παπακωνσταντίνου ανήκει σε μια γενιά Ελλήνων ηθοποιών που κινήθηκαν ελεύθερα ανάμεσα στην επιθεώρηση, τον κινηματογράφο του δημιουργού και τη λαϊκή τηλεόραση, και μεταδίδει αυτή την τέχνη σε μαθητές εδώ και δεκαετίες. Τον Ιανουάριο του 2021 η παράσταση του Κασόνα μεταδόθηκε διαδικτυακά, και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς πρωταγωνίστησε στο «1821 – η επιθεώρηση» του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Για όσους μαθαίνουν ελληνικά, οι ελληνικές συνεντεύξεις της είναι πλούσιο υλικό. Σε συνέντευξη στο «Βήμα» το 2018 είπε: «Ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία». Ξαναγράψτε τη φράση ως αφήγηση: «Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία». Έπειτα περιγράψτε μια δική σας σκηνική κίνηση σε μία ελληνική πρόταση, για παράδειγμα: «Η αφηγήτρια προχωρά αργά στο προσκήνιο και κοιτάζει το κοινό». Η πρόταση-πρότυπο είναι δική μας και δεν προέρχεται από κάποιο έργο.

• Ως παιδί ήθελε να γίνει αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή.
• Στην επιθεώρηση «Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή» έπαιξε ένα αγοράκι, τον Λέλο, περίπου την ίδια εποχή που έπαιζε στη σκηνή το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;».
• Έχει χαρακτηρίσει την ηθοποιία ψυχοθεραπεία της.
• Το 2018 είπε ότι δεν σκόπευε να αποσυρθεί και ότι ένιωθε «άλογο κούρσας» παρά τα χρόνια της.