Mimis Plessas

Mimis Plessas urodził się w Atenach w 1924 roku. Uczył się fortepianu w domu, a jako nastolatek grał w greckim radiu. Studia przyrodnicze w Atenach towarzyszyły muzyce. W powojennym mieście występował dla publiczności otwartej na jazz, założył kwartet i pracował z uznanymi śpiewakami. Fortepian, improwizacja i ciekawość różnych tradycji pozostały centralne.

W latach sześćdziesiątych kino przyniosło jego muzyce szeroką publiczność. Z Finos Film i Yannisem Dalianidisem tworzył musicale łączące śpiew, taniec i komiczne wydarzenia. Rena Wlachopulu nadawała partyturom charakterystyczny głos. Pisał też do filmów dramatycznych, dostosowując muzykę do historii.

W 1969 Ο δρόμος (Droga) połączył jego muzykę z tekstami Lefterisa Papadopulosa w wykonaniu Yannisa Pulopulosa, Reny Kumioti i Popi Asteriadi. Telewizja dodała odbiorców: komponował do Λούνα Παρκ (Luna Park), później współprowadził Καλλιτεχνικό καφενείο (Kawiarnia artystyczna) w ERT. Zmarł w październiku 2024, tuż przed setnymi urodzinami. Jego droga łączy radiowego pianistę, kompozytora filmowego i autora melodii krążących poza pierwotnym kontekstem.

Plessas przechodził od rytmicznej swobody jazzowego pianisty do wyraźnej melodyki piosenki. Muzyka wspierała taniec, podkreślała komedię lub nadawała wagę dramatowi. Na ekranie dźwięk należy do zespołu: wykonawcy, choreografia, kamera i aranżacja wspólnie docierają do widza.

Μερικοί το προτιμούν κρύο (Niektórzy wolą zimne, 1963) był pierwszym musicalem filmowym Dalianidisa, z muzyką Plessasa i śpiewem Reny Wlachopulu. Κάτι να καίει (Niech coś zapłonie, 1964), Οι θαλασσιές οι χάντρες (Błękitne koraliki, 1967) i Γοργόνες και μάγκες (Syreny i zawadiacy, 1968) kontynuowały współpracę. Każda partytura powstawała jako część ruchomej, odgrywanej opowieści, ściśle związanej z obrazem widzianym przez publiczność.

Droga tworzy inną jedność ciągiem piosenek. Słowa Papadopulosa i melodie Plessasa przywołują miejską pamięć, zwykłe nadzieje i trudności. Śpiewacy nadają historiom własny charakter. Gra instrumentalna kieruje uwagę na rytm i barwę. Grecki ćwiczy się przez tytuły, wywiady i śpiewane słowa; dźwięk instrumentalny pomaga opisywać nastrój i upodobania.

Znajdź προτιμούν, oni wolą, w tytule Μερικοί το προτιμούν κρύο. Zmień na προτιμώ, ja wolę. Przeczytaj adaptowany tekst i zapytaj partnera Τι μουσική προτιμάς; Odróżnij lubienie od wybierania jednej możliwości zamiast drugiej: Μου αρέσει η κιθάρα, αλλά προτιμώ το πιάνο. Ułóż dwie odpowiedzi o spokojnej lub szybkiej muzyce i zamieńcie role. Napisz rozmowę przyjaciół wybierających muzykę i przeczytaj głośno. Muzykę instrumentalną możesz opisywać po grecku bez oczekiwania mowy. Tytuł filmu daje użyteczny codzienny czasownik, związany z muzyczną wszechstronnością Plessasa.

• Film „Niektórzy wolą zimne” był pierwszym musicalem filmowym Dalianidisa.
• Na Drodze śpiewają Pulopulos, Kumioti i Asteriadi, do tekstów Papadopulosa.
• W 2011 Plessas nagrał programy o swoim życiu i piosenkach dla greckiego radia publicznego.