Mirka Papakonstantinou

Mirka Papakonstantinou lindi më 1947 në Pangrati, një lagje qendrore e Athinës, dhe ende e quan veten athinase të vërtetë. Si vajzë e re punonte në mëngjes në një agjenci reklamash, ndërsa studionte aktrim, me bursë, në Shkollën Dramatike të Athinës të Jorgos Theodhosiadhisit. Pas diplomimit iu bashkua Teatrit Shtetëror të Greqisë Veriore në Selanik, ku nisi në kor.

Kur u kthye në Athinë, gjeti rrugën e saj te revyja dhe komedia. Ka treguar se regjisori dhe aktori Stamatis Fasulis i mësoi teknikën skenike në ato vite të para. Në fund të viteve 1970 ishte ndër aktorët e Εδώ Λιλιπούπολη (Këtu Liliputopoli), programit satirik për fëmijë në Programin e Tretë të radios greke, që atëherë drejtohej nga Manos Haxhidhakis. Më 1981 luajti Stelën në filmin e parë artistik të Frida Liappës, Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί (Rrugët e dashurisë janë të natës). Filmi fitoi pesë çmime në Festivalin e Selanikut atë vit.

Që atëherë ka luajtur në më shumë se pesëdhjetë shfaqje teatrore dhe në shumë seriale televizive e filma. Nga 1986 deri më 1988 dha mësim aktrimi në shkollën ku ishte formuar vetë, dhe që nga viti 1997 jep mësim në shkollën e dramës Ίασμος (Iasmos).

Papakonstantinou ka thënë se i pëlqen të qëndrojë në skaje: ka luajtur revy, dramë, komedi dhe komedi të lehtë, ndonjëherë në të njëjtin sezon. Televizioni e bëri fytyrën e saj të njohur. Në komedinë e ANT1 Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη (Stallat e Erieta Zaimit, 2002–2004), që zhvillohet në një burg grash, luajti Roksani Ntanu-Kulumbin, dhe në komedinë familjare të Alpha Το σόι σου, që transmetohet që nga viti 2014, luan nënën. Ajo ka vënë re se filmi Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο, i Mihalis Repasit dhe Thanasis Papathanasiut, ende tërheq shikues sa herë shfaqet në televizion.

Në skenë shpesh ka zgjedhur rrezikun. Më 2004, në Skenën e Re të Teatrit Kombëtar, ishte Rrëfimtarja te Ντόγκβιλ (Dogville), një version skenik i skenarit të Lars von Trierit: zëri që rrëfen historinë e qytezës. Me regjisorin Nikos Karajeorgos interpretoi Ισμήνη (Ismenën) e Jannis Ricosit dhe Με τη σιωπή të Alehandro Kasonës, në përshtatjen e tij. Si Elisea, një grua e pamartuar që jeton në imagjinatën e saj duke pritur që i fejuari të kthehet nga Amerika, luajti në Teatrin Veakis nga 2006 deri më 2008 dhe fitoi çmimin Athinorama për interpretim femëror. Më 2017 ishte gjyshja Sevasti në vënien në skenë nga Fasulis të romanit Νίκη (Niki) të Hristos Homenidhisit, një rol që, sipas fjalëve të saj, e trajtoi me një thjeshtësi të pazakontë.

Papakonstantinou i përket një brezi aktorësh grekë që lëvizën lirshëm mes revysë, kinemasë së autorit dhe televizionit popullor, dhe prej dekadash ua përcjell këtë zanat nxënësve. Në janar 2021 shfaqja e saj sipas Kasonës u transmetua në internet, dhe në qershor ishte protagoniste në 1821 – η επιθεώρηση (1821 – revyja) për Teatrin Bashkiak të Pireut. Për ata që mësojnë, intervistat e saj greqisht janë burim i pasur. Më 2018 i tha gazetës To Vima: «Ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία» (Aktori i mirë duhet të ndiejë ankth). Rishkruajeni fjalinë si rrëfim: Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία. Pastaj përshkruani një veprim skenik tuajin në një fjali greqisht, për shembull: Η αφηγήτρια προχωρά αργά στο προσκήνιο και κοιτάζει το κοινό (Rrëfimtarja ecën ngadalë drejt pjesës së përparme të skenës dhe shikon publikun). Kjo fjali model është e jona dhe nuk vjen nga asnjë vepër.

• Si fëmijë donte të bëhej stjuardesë në Olympic Airways.
• Në revynë Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή luajti një djalë të vogël, Lelosin, afërsisht në të njëjtën kohë kur luante Kush ka frikë nga Virginia Woolf? në skenë.
• Ajo e ka quajtur aktrimin psikoterapinë e saj.
• Më 2018 tha se nuk kishte ndër mend të tërhiqej dhe se ndihej «kalë garash» pavarësisht viteve.