Mirka Papakonstantinou

Mirka Papakonstantinou 1947’de Atina’nın merkezi semtlerinden Pangrati’de doğdu ve kendini hâlâ gerçek bir Atinalı olarak tanımlar. Genç bir kadınken sabahları bir reklam ajansında çalışırken, burslu olarak Giorgos Theodosiadis’in Atina Drama Okulu’nda oyunculuk okudu. Mezun olduktan sonra Selanik’teki Kuzey Yunanistan Devlet Tiyatrosu’na katıldı ve koroda başladı.

Atina’ya döndükten sonra revü ve komedide yolunu buldu. Yönetmen ve oyuncu Stamatis Fasoulis’in o ilk yıllarda kendisine sahne tekniği öğrettiğini anlatmıştır. 1970’lerin sonunda, o dönem Manos Hadjidakis’in yönettiği Yunan radyosunun Üçüncü Programı’ndaki hicivli çocuk programı Εδώ Λιλιπούπολη’nin (Burası Liliputopolis) oyuncuları arasındaydı. 1981’de Frida Liappa’nın ilk uzun metrajlı filmi Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί’de (Aşkın Yolları Geceye Aittir) Stella’yı oynadı. Film o yıl Selanik Festivali’nde beş ödül kazandı.

O zamandan beri elliden fazla tiyatro yapımında, pek çok televizyon dizisinde ve filmde rol aldı. 1986–1988 yılları arasında kendi eğitim aldığı okulda oyunculuk öğretti; 1997’den beri de Ίασμος (Iasmos) drama okulunda ders veriyor.

Papakonstantinou uç noktalarda durmayı sevdiğini söylemiştir: revü, dram, komedi ve hafif komedi oynadı, bazen aynı sezonda. Televizyon yüzünü tanıdık kıldı. Bir kadın cezaevinde geçen ANT1 komedisi Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη’de (Erieta Zaimi’nin Ahırları, 2002–2004) Roxani Ntanou-Kouloumpi’yi oynadı; 2014’ten beri yayımlanan Alpha aile komedisi Το σόι σου’da ise anneyi oynuyor. Michalis Reppas ile Thanasis Papathanasiou’nun Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο filminin her televizyon gösteriminde hâlâ izleyici topladığını belirtmiştir.

Sahnede çoğu zaman riski seçti. 2004’te Ulusal Tiyatro’nun Yeni Sahnesi’nde, Lars von Trier’in senaryosunun sahne uyarlaması Ντόγκβιλ’de (Dogville) Anlatıcı’ydı: küçük kasabanın hikâyesini anlatan ses. Yönetmen Nikos Karageorgos ile Yannis Ritsos’un Ισμήνη’sini (İsmene) ve onun uyarladığı Alejandro Casona’nın Με τη σιωπή’sini oynadı. Nişanlısının Amerika’dan dönmesini beklerken hayal dünyasında yaşayan evlenmemiş bir kadın olan Elisea rolüyle 2006–2008 arasında Veakis Tiyatrosu’nda sahneye çıktı ve Athinorama kadın oyuncu ödülünü kazandı. 2017’de Fasoulis’in Christos Chomenidis’in Νίκη (Niki) romanından sahnelediği oyunda büyükanne Sevasti’ydi; kendi sözleriyle bu role alışılmadık bir yalınlıkla yaklaştı.

Papakonstantinou, revü, auteur sineması ve popüler televizyon arasında özgürce dolaşan bir Yunan oyuncu kuşağına aittir ve onlarca yıldır bu zanaatı öğrencilerine aktarır. Ocak 2021’de Casona oyunu çevrimiçi yayımlandı; haziranda ise Pire Belediye Tiyatrosu için 1821 – η επιθεώρηση (1821 – Revü) gösterisinde başrol oynadı. Öğrenenler için Yunanca röportajları zengin bir kaynaktır. 2018’de To Vima gazetesine şöyle dedi: «Ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία» (İyi oyuncu kaygı duymalıdır). Cümleyi anlatı olarak yeniden yazın: Η ηθοποιός υποστήριξε ότι ο καλός ηθοποιός πρέπει να έχει αγωνία. Ardından kendi tasarladığınız bir sahne hareketini tek bir Yunanca cümleyle anlatın, örneğin: Η αφηγήτρια προχωρά αργά στο προσκήνιο και κοιτάζει το κοινό (Anlatıcı yavaşça sahnenin önüne yürür ve seyirciye bakar). Bu örnek cümle bize aittir, hiçbir oyundan alınmamıştır.

• Çocukken Olympic Airways’te hostes olmak istiyordu.
• Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή revüsünde küçük bir oğlan çocuğunu, Lelos’u oynadı; aşağı yukarı aynı dönemde sahnede Virginia Woolf’tan Kim Korkar? oyunundaydı.
• Oyunculuğu kendi psikoterapisi olarak tanımlamıştır.
• 2018’de emekli olmayı düşünmediğini ve yaşına rağmen kendini “bir yarış atı” gibi hissettiğini söyledi.