Lilika Nakou

Ioulia Nakou, e njohur si Lilika, lindi në Athinë në një familje të pasur. Shumica e burimeve greke, mes tyre arkivi i ERT-së, japin vitin 1904 si vit lindjeje, ndërsa regjistrat e bibliotekave japin 1903 dhe studimi i Deborah Tannen-it i vitit 1983 jep 1899. Më 1917 nisi studimet në Fakultetin e Filozofisë në Gjenevë. Tregimet dhe novelat e saj të para dolën frëngjisht në revista pariziane.

U kthye në Greqi në fillim të viteve 1930 dhe më 1932 doli përmbledhja e saj Η ξεπάρθενη (Vajza e çvirgjëruar). Nga viti 1934 dha mësim këndimi, fillimisht në Rethimno të Kretës e pastaj në Athinë. Më 1936 iu kthye gazetarisë dhe shkroi për gazetat Ακρόπολις (Akropolis) dhe Έθνος (Ethnos) si dhe për revista letrare si Νέα Εστία (Nea Estia). Për shumë vite ishte e vetmja grua në gazetarinë greke. U njoh me Nikos Kazancakisin dhe iu bashkua shkrimtarëve të rrethit të Dexamenit në Athinë.

Gjatë pushtimit nga fuqitë e Boshtit punoi si vullnetare me fëmijë të sëmurë e të uritur. Pas luftës kaloi disa vite jashtë vendit, pjesërisht në Zvicër, para se të vendosej sërish në Athinë. Vdiq në Athinë më 25 maj 1989.

Nakou i përkiste Brezit të viteve '30, shkrimtarëve që i dhanë formë romanit modern grek, dhe ishte ndër gratë e para prozatore të tij. Pjesa më e madhe e prozës së saj buron nga jeta e vet. Tregimet dhe romanet e saj kritikojnë pajën, prostitucionin dhe vendin e ngushtë që shoqëria greke u linte grave, përfshirë trysninë mbi to nën diktaturën e Metaksasit, që nisi më 4 gusht 1936. Romani i saj Οι παραστρατημένοι (Të humburit) doli më 1935.

Gazetaria e saj është po aq e drejtpërdrejtë. Në Ακρόπολις shkroi për gratë punëtore, punën e fëmijëve dhe ditën tetëorëshe të punës, dhe vizitoi lagjen e shtëpive publike Vurla në Pire, duke i lënë gratë atje të tregonin historitë e tyre me fjalët e veta. Η κόλαση των παιδιών (Ferri i fëmijëve, 1944) mbledh tregime të bazuara në punën e saj me fëmijët gjatë urisë së pushtimit; më 1946 doli një përkthim anglisht.

Η κυρία Ντορεμί (Madame Doremi, 1955) është roman komik dhe libri i saj më i njohur; heroina është një mësuese që përballet me paragjykimet e një qyteti provincial. Ndër romanet e mëvonshme është Για μια καινούργια ζωή (Për një jetë të re, 1960). Shkroi gjithashtu biografi të romancuara, si një jetë të Edgar Allan Poe-s, dhe kujtime nga vitet e saj si gazetare.

Televizioni e njohu Nakou-n me një brez të ri. Më 1983 ERT transmetoi një serial me 13 episode sipas Η κυρία Ντορεμί, me regji të Nikos Koutelidakis-it, skenar të Giannis Kandilas-it dhe Eleni Anousaki-n në rolin kryesor; ai ndjek një mësuese të kthyer nga Parisi që përplaset me konservatorizmin e Rethimnos midis dy luftërave. ET-2 përshtati Για μια καινούργια ζωή më 1988. Arkivi i ERT-së e përkujton më 25 maj me materiale për jetën e saj. Si ushtrim greqishteje, merrni fjalinë e saj të vitit 1936 «Εγώ η ίδια εργάζομαι, παλεύω…» (Unë vetë punoj, luftoj…) dhe rishkruajeni në ligjëratë të zhdrejtë: Η Νάκου είπε ότι η ίδια εργαζόταν… (Nakou tha se ajo vetë punonte…). Pastaj shkruani një dialog katër rreshtash mes mësueses dhe një prindi dhe tregojeni me μου είπε ότι… dhe της είπα πως…

• Poeti Nikos Kavvadias, që e njihte mirë Pireun, i dha informacione për reportazhet dhe e shoqëroi në një shtëpi publike «lundruese» mbi një maune të vjetër.
• Η κόλαση των παιδιών doli anglisht më 1946 me titullin The Children's Inferno: Stories of the Great Famine in Greece, përkthyer nga Allan Ross Macdougall.
• Gjuhëtarja amerikane Deborah Tannen shkroi një studim të plotë për të, Lilika Nakos (1983), dhe përktheu një tekst ku Nakou shkruan për nënën e saj.
• Tregimet e saj u arritën lexuesve anglezë që në vitet 1930: “The Broken Doll” doli në revistën londineze Life and Letters Today më 1936–1937.