Alki Kyriakidou-Nestoros

Alki Kyriakidou lindi në Selanik më 17 qershor 1935, vajza e tretë e Eftychias dhe e Stilpon Kyriakidisit, i cili jepte folklor në Universitetin e Selanikut. Mbaroi Anatolia College në vitin 1953 dhe po atë vit hyri në Fakultetin e Filozofisë të Universitetit Aristotel. Një bursë Fulbright e çoi në Universitetin e Pensilvanisë, ku mori një Bachelor of Arts në vitin 1957, dhe në vitin 1958 u diplomua në Selanik për histori dhe arkeologji. Mbiemri i saj i dyfishtë bashkon emrin e të atit me atë të bashkëshortit, Stelios Nestoras.

Në vitin 1960 u bë asistente në katedrën universitare që përfshinte folklorin, dhe në mesin e viteve 1960 përfundoi doktoratën për endjet e Maqedonisë dhe të Thrakës. Në vitet 1966–67 një bursë shtetërore e çoi në Paris, ku ndoqi seminarin e Claude Lévi-Strauss-it në École Pratique des Hautes Études. Pasi u kthye në Selanik, mbajti një pjesë të madhe të mësimdhënies së katedrës, por nën diktaturën ushtarake karriera e saj u bllokua: në vitin 1973 vendi i saj i punës nuk u rinovua dhe u dërgua të jepte mësim në shkolla të mesme.

Pas rënies së juntës, u kthye në universitet në shtator 1974. U zgjodh profesoreshë në vitin 1976 dhe u bë profesoreshë e rregullt e folklorit në vitin 1979. Dha gjithashtu antropologji në shkollën e re të biznesit dhe arteve liberale të Anatolias, sot ACT, dhe në vitin 1978 u bë kryetare e shoqatës artistike Techni në Selanik. Vdiq në Selanik në shtator 1988, në moshën pesëdhjetë e tre vjeç.

Disertacioni i saj i doktoratës, Τα υφαντά της Μακεδονίας και της Θράκης (Endjet e Maqedonisë dhe të Thrakës, 1965), studioi endjen shtëpiake të Greqisë veriore. Në Paris njohu antropologjinë strukturale dhe më vonë shkroi hyrjen për botimin grek të veprës Mendimi i egër të Lévi-Strauss-it (1977). Esetë e saj, të mbledhura në Λαογραφικά μελετήματα (Studime folklorike, 1975), i sollën këto pyetje të reja në kërkimin folklorik grek.

Libri i saj më i njohur, Η θεωρία της ελληνικής λαογραφίας (Teoria e folklorit grek, 1978), është një analizë kritike e mënyrës si disiplina e kishte përkufizuar «popullin» dhe traditën e tij, përfshirë idetë e vetë babait të saj. Ai i ftonte lexuesit ta shihnin vetë kërkimin folklorik si produkt të historisë dhe të shqetësimeve kombëtare, jo si regjistrim asnjanës.

Οι δώδεκα μήνες (Dymbëdhjetë muajt, 1982), me dymbëdhjetë piktura në faqe të plotë të piktorit Chronis Botsoglou, ndjek zakonet e vitit: këngët derë më derë (κάλαντα), karnavalin, zjarret e Shën Gjonit në mes të verës, zakonin parashikues κλήδονας dhe punët e arave. Në vitet 1980 iu kthye historisë gojore dhe zgjodhi si fushë kërkimi refugjatët grekë pontikë të Selanikut. Artikulli i saj i vitit 1987 «Ο χρόνος της προφορικής ιστορίας» (Koha e historisë gojore) hapet me fjalinë: «Koha e historisë gojore është koha e kujtesës.»

Folkloristët grekë vazhdojnë ta nderojnë. Muzeu dhe Arkivi i Folklorit i Universitetit Aristotel i kushton një faqe midis njerëzve që i dhanë formë disiplinës, dhe Universiteti i Athinës ia kushtoi leksionin vjetor të folklorit të vitit 2013 qasjes së saj ndaj kulturës tradicionale në hapësirë dhe kohë. Οι δώδεκα μήνες botohet ende nga Malliaris-Paideia. Provoni metodën e saj me një zakon: zgjidhni një festë nga një qytet ose fshat grek që njihni, pyesni Πότε γίνεται…; (Kur bëhet…?) dhe përgjigjuni me një muaj dhe një kufizim, për shembull Σε πολλά μέρη ο κλήδονας γίνεται τον Ιούνιο (Në shumë vende klidonasi bëhet në qershor). Pastaj shtoni një fjali që tregon nga vjen informacioni juaj: një libër, një faqe interneti apo një person që pyetët.

• Studioi në Shtetet e Bashkuara me bursë Fulbright në vitet 1956–57, para se të mbaronte diplomën greke.
• Gjatë diktaturës dha mësim në shkolla të mesme, fillimisht në Vasilika e pastaj në Kalamaria.
• Në vitin 1974 punoi për pak kohë në Ministrinë e Arsimit për tekstet shkollore të historisë.
• Në vitin 1983 mbajti fjalimin kryesor në diplomimin e parë të shkollës së biznesit dhe arteve liberale të Anatolias.