Andreas Kalvos

Kalvos lindi në prill 1792 në Zakinth, atëherë ende venecian, dhe jeta e tij qe një mërgim i gjatë. Më 1802 i ati e mori atë dhe vëllanë e vogël në Livorno të Italisë, duke lënë pas nënën e tyre; Kalvos nuk e pa më kurrë. U rrit duke folur italisht dhe më 1812, në Firence, njohu poetin Ugo Foscolo, i cili e bëri sekretar dhe nxënës të tij. Më 1816 e ndoqi Foscolon në Zvicër dhe në Londër, ku dha mësim gjuhësh dhe u martua me një angleze, Maria Theresa Thomas, e cila vdiq më 1820 bashkë me vajzën e tyre foshnjë.

I kthyer në Firence, iu bashkua karbonarëve, shoqërisë së fshehtë të liberalëve italianë, dhe u dëbua nga Toskana më 1821, vitin kur nisi Revolucioni grek. Në Gjenevë botoi Η Λύρα (1824), dhjetë ode, dhe në Paris Λυρικά (1826), dhjetë të tjera. Më 1826 lundroi për në Nafplio për t'i shërbyer Revolucionit, u neveris nga përleshjet mes fraksioneve dhe u tërhoq në Korfuzin nën sundimin britanik, ku dha mësim në Akademinë Joniane dhe në shkolla private për një çerek shekulli, pa shkruar më poezi greke.

Më 1852 u nis për në Angli me gruan e dytë, Charlotte Augusta Wadams, dhe drejtoi bashkë me të një shkollë vajzash në qytezën tregtare Louth të Lincolnshire-it. Vdiq atje më 3 nëntor 1869. Më 1960 eshtrat e tij, dhe ato të saj, u sollën në Zakinth dhe u vendosën pranë Dionisios Solomosit, poetit tjetër të madh të ishullit, të cilin ai nuk e kishte takuar kurrë.

Njëzet odet janë poezi të Luftës greke të Pavarësisë të shkruara nga larg, në një greqisht që s'e kishte folur kurrë njeri: një gjuhë arkaike me ngjyrime homerike, e përzier me demotikishten, me forma si ας έχωσι dhe fjalë si χάλκεον. Kalvos shpiku për to një strofë, katër vargje të shkurtra pa rimë të ndjekura nga një i pesti me pesë rrokje, që u jep odeve një ritëm solemn, marshues, krejt ndryshe nga metrika e këngës popullore të Solomosit.

Ο Φιλόπατρις (Patrioti), oda e parë, i drejtohet Zakinthit si ω φιλτάτη πατρίς dhe mbyllet me dëshirën për të mos u varrosur në dhé të huaj, një dëshirë që fati e shpërfilli. Εις Σάμον (Samosit) hapet me strofën që e dinë të gjithë: ata që ndiejnë dorën prej bronzi të frikës, le ta mbajnë zgjedhën e skllavërisë; liria kërkon virtyt dhe guxim. Εις Ψαρά dhe Εις Χίον vajtojnë ishujt e shkatërruar nga osmanët më 1822 dhe 1824; Εις Σούλι dhe Εις Πάργαν nderojnë kështjellat e Epirit; Ο Ωκεανός (Oqeani) dhe Τα Ηφαίστεια (Vullkanet) i kthehen detit dhe anijeve zjarrvënëse greke. Εις Θάνατον (Vdekjes) kujton nënën që i shfaqet në ëndërr.

Pas temave patriotike qëndrojnë idealet klasike që përthithi nga Foscolo: virtyti, liria, madhështia morale e natyrës. Odet janë më shumë abstrakte e statuore se sa të ëmbla, dhe fjalori i tyre kërkon fjalor edhe për folësit amtarë, e pikërisht këtë çudi admironte Seferis.

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία citohet në parlament, në titujt e gazetave dhe në muret e shkollave; pak grekë e dinë pjesën tjetër të odes, por të gjithë e dinë atë varg. Odet u ringjallën më 1889, kur Kostis Palamas mbajti një leksion mbi 'Kalvosin zakinthas', dhe sërish në vitet 1930 e 1940 përmes eseve të Seferisit; sot Εις Σάμον është në antologjinë e letërsisë së liceut. Në Zakinth, Muzeu i Solomosit dhe i Zakinthasve të Shquar strehon mauzoleun me varret e Solomosit dhe Kalvosit krah për krah; në Louth të Anglisë një pllakë shënon shtëpinë ku vdiq. Rrugë me emrin Κάλβου ka në Athinë dhe në shumë qytete. Të dëgjosh një lexim të mirë të Ο Φιλόπατρις është mënyra më e mirë për të ndier ritmin e tij.

• Shkroi njëzet poezi greke në gjithë jetën, të gjitha midis rreth 1823 dhe 1826, dhe pastaj, për më shumë se dyzet vjet, asnjë tjetër.
• Para odeve greke shkroi tragjedi dhe poezi në italisht, dhe në Angli botoi një tekst gramatike italiane.
• Oda e tij e parë dëshiron një varr në atdhe; ai vdiq në një qytezë tregtare angleze dhe arriti në Zakinth vetëm më 1960, nëntëdhjetë e një vjet më vonë.
• Kalvos dhe Solomos, të dy të lindur në Zakinth dhe të dy këngëtarë të Revolucionit, nuk u takuan kurrë, e tani prehen në të njëjtin mauzole.