Ana Kokinu

Ana Kokinu lindi në Shubra, një lagje e Kajros, dhe u rrit në komunitetin grek të qytetit. Në një intervistë të vitit 2012 kujtonte se nga ballkoni i familjes vështronte dyqanet e një kryqëzimi të zhurmshëm dhe tha se, në fund të fundit, është “e bërë nga materialet e Kajros”. Në fund të viteve 1960 erdhi në Athinë për studime, u regjistrua në filologji greke dhe shpejt e la për një shkollë drame. Shfaqjet e Teatro Tehnis, teatrit të Karolos Kunit, duke nisur me Fundlojën e Beckett-it, i përcaktuan rrugën.

Rolet e para i luajti në teatrin për fëmijë të Ksenia Kalojeropulusë. Pastaj Lefteris Vojaxis e ftoi në grupin që u bë Η Σκηνή (Skena) në rrugën Kikladon, një trupë së cilës më vonë i atribuoi mënyrën e saj të të parit të gjërave. Pasi ajo mbaroi, e kishte të vështirë të përshtatej në trupa të tjera. Në dimrin e vitit 1990 gjeti në Makrijani një magazinë të shembur pa çati, pronë e Fondacionit Kutlidis, kërkoi ta merrte me qira dhe, sipas fjalëve të saj, shiti shtëpinë e vetme që kishte për ta kthyer në teatër. Emrin Σφενδόνη (Hobe) e propozoi Vasilis Dioskuridis. Teatri ka qenë për të njëkohësisht strehë dhe luftë e gjatë: më 2019 botoi një letër të hapur duke i kërkuar qeverisë ndihmë për ta shpëtuar nga dëbimi në një mosmarrëveshje për qiranë.

Kokinu punon shpesh me tekste që nuk janë shkruar për skenën. Teatri u hap me shfaqjen e saj solo mbi tregimet e Jeorjios Vizienosit, të dokumentuar me titullin Μορφές από το έργο του Βιζυηνού (Figura nga vepra e Vizienosit). Më vonë tha se nuk ndihej gati të luante e vetme, por teatri duhej të hapej; priste rreth njëzet ditë shfaqjesh, ndërsa shfaqja vazhdoi dy vjet e gjysmë. Më 2014 regjisoi dhe interpretoi Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος (Unë, Tukididi, një athinas), ndërtuar nga pasazhe të Tukididit në përkthimin në greqishten e re të N. M. Skuteropulosit, mes tyre dialogu i melianëve, lufta civile në Korkyra dhe fjalimi mortor i Periklit. Ishte rrëfimtarja, krijoi skenografinë dhe kostumet dhe e çoi shfaqjen në turne nëpër shkolla të mesme në gjithë Greqinë.

Ndër punët e mëvonshme në Sfendoni janë REM/κήπος (REM/Kopsht, 2018), frymëzuar nga një udhëtim në vendlindjen e Vizienosit në Thrakën Lindore dhe nga një kopsht i fëmijërisë së saj në Kajro, si dhe Οι Μίμοι (Mimet) e Herondës në përkthimin e Theodoros Stefanopulosit, vënë për herë të parë më 2019, ku luante edhe ajo. Siç tha, te Heronda e tërhoqi gjuha. Në prill 2020 regjistroi në dhomën e saj të veshjes tregimin e Vizienosit Ο Μοσκώβ Σελήμ (Moskov Selim) për serinë në internet Αναγνώσεις (Lexime) të Qendrës Kulturore të Fondacionit Stavros Niarchos. Në janar 2022 paraqiti për herë të parë Αφανισμός (Shuarja), versionin e saj skenik të romanit të fundit të Thomas Bernhardit, në thelb një monolog i vetëm e i gjatë.

Prej më shumë se tri dekadash Sfendoni mban gjallë një skenë të vogël të pavarur në qendër të Athinës, dhe puna e Kokinusë atje tregon si proza greke, nga tregimet e shekullit XIX deri te historiografia antike në përkthim, mund të bëhet teatër i folur. Regjistrimi i saj i vitit 2020 i Ο Μοσκώβ Σελήμ (Moskov Selim) u paraqit në serinë Αναγνώσεις të SNFCC si lexim për të rinjtë dhe studentët. Provoni një detyrë të shkurtër: dëgjoni minutën e parë dhe shënoni me një vijë të pjerrët çdo vend ku ajo bën pauzë ose merr frymë. Vizienosi shkruan në një greqishte letrare të shekullit XIX, prandaj shiheni si ushtrim dëgjimi për ritmin dhe jo për kuptim të plotë. Pastaj shkruani një fjali tuajën për një vend të fëmijërisë, nënvizoni rrokjet e theksuara, shënoni pauzat dhe lexojeni me zë dy herë, duke zhvendosur një pauzë herën e dytë.

• Shiti shtëpinë e vetme që kishte për të krijuar Teatrin Sfendoni në Makrijani.
• Shfaqja e saj solo mbi Vizienosin pritej të zgjaste njëzet ditë dhe vazhdoi dy vjet e gjysmë.
• Shfaqja e saj për Tukididin bëri turne nëpër shkolla të mesme në gjithë Greqinë.
• Vendosi të bëhej aktore pasi pa Fundlojën e Beckett-it në Teatro Tehnis.