Lefteris Vogiatzis

Lefteris Vogiatzis (shkruhet edhe Voyatzis) lindi në Kalithea, në skajin jugor të Athinës. Disa burime japin 12 tetorin 1944, ndërsa të tjera, si edhe një homazh i vitit 2025 për 80 vjetorin e lindjes, tregojnë 1945. Studioi letërsi angleze në Universitetin e Athinës, pastaj teatër në Max Reinhardt Seminar të Vjenës dhe në shkollën e dramës të Kostis Michailidis në Athinë. Roli i parë erdhi më 1973: gjyshja në Κυριακάτικος περίπατος (Shëtitja e së dielës) të Georges Michel, me regji të Giorgos Michailidis. Në vitet në vijim luajti me Amfi-Theatro të Spyros Evangelatos, ndër të tjera në Tartufin më 1978, dhe pranë Elli Lambetit.

Më 1981 bashkëthemeloi trupën Η Σκηνή (Skena) me Vasilis Papavasileiou, Anna Kokkinou, Dimitris Kataleifos, Smaragda Smyrnaiou dhe të tjerë. Teatri i tyre, një ish-fabrikë duhani në rrugën Kykladon në Kipseli, e rikonceptuar nga arkitekti Kyriakos Krokos, u hap më 20 mars 1982 me Shtambën e thyer të Kleistit. Kur grupi u nda në fund të viteve 1980, Vogiatzis themeloi më 1988 Η νέα Σκηνή (Skena e Re) dhe më 1989 një Punishte të Dramës Antike.

Shfaqja e tij e fundit, Amfitrioni i Molierit për Teatrin Kombëtar, u luajt në Epidaur në gusht 2012. Vdiq nga kanceri në Athinë më 2 maj 2013, të Enjten e Madhe. Publiku i dha lamtumirën në teatrin e tij në rrugën Kykladon para varrimit në Varrezat e Para të Athinës.

Vogiatzis shpesh regjisonte një shfaqje dhe njëkohësisht luante në të. Në një intervistë për gazetën Το Βήμα (To Vima) hodhi poshtë fjalën perfeksionizëm dhe e quajti detajin shtyllën kurrizore të punës. Repertori i tij lëvizte lirshëm nëpër shekuj. Tri pjesë të Giorgos Dialegmenos, Σε φιλώ στη μούρη (Të puth në turi, 1986), Η νύχτα της κουκουβάγιας (Nata e kukuvajkës, 1998) dhe Bella Venezia (2005), i sollën secila një çmim regjie Karolos Koun. Vuri në skenë Αντιγόνη (Antigonën) e Sofokliut më 1992 dhe e riktheu më 2006–2007, ndërsa më 1993 Κατσούρμπος (Kacurbosin), komedi e Rilindjes kretase nga Georgios Chortatsis.

Për Teatrin Kombëtar regjisoi Πέρσες (Persët) e Eskilit në Epidaur më 1999, me muzikë të Spyros Sakkas dhe lëvizje skenike të Dimitris Papaioannou. Në rrugën Kykladon mori pjesë, si regjisor ose aktor, në Μισάνθρωπος (Mizantropi, 1996–1997) dhe Σχολείο γυναικών (Shkolla e grave, 2004) të Molierit. Vuri në skenë edhe pjesët e Harold Pinterit Τέφρα και σκιά (Hi në hi, 2000) dhe Θερμοκήπιο (Sera), si dhe Καθαροί πια (Të pastruar, 2001) të Sarah Kane. Në kinema luajti pothuajse vetëm në filmat e mikut të tij Nikos Panagiotopoulos.

Teatri i rrugës Kykladon mban sot emrin e tij. Një konferencë dyditore e mbajtur atje në maj 2017 u kthye në një vëllim studimesh dhe dëshmish nën kujdesin e Anna Tabakit dhe Alexia Altouvës nga Universiteti i Athinës; më 2023 një takim gjysmëditor shqyrtoi katër shfaqjet e tij me Molierin; dhe në vjeshtën e 2025 një homazh dhjetëditor shfaqi regjistrime të Antigonës, Bella Venezia, Të pastruarve dhe Serës pranë kostumeve dhe pjesëve skenografike. Provoni këtë: hapni arkivin dixhital të Teatrit Kombëtar (nt-archive.gr), gjeni Πέρσες të vitit 1999 dhe lexoni kreditet greke, si Σκηνοθεσία, Σκηνικά dhe Φωτισμοί (regjia, skenografia, ndriçimi). Shkruani një fjali për secilin person, për shembull Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Λευτέρης Βογιατζής (Regjinë e firmos Lefteris Vogiatzis). Pastaj përcillni fjalinë e tij: Ο Βογιατζής έλεγε ότι η λεπτομέρεια είναι η ραχοκοκαλιά.

• Roli i tij i parë në skenë, më 1973, ishte një gjyshe.
• Teatri i Skenës në rrugën Kykladon fillimisht ishte fabrikë duhani.
• Ishte një nga zërat kryesorë të emisionit radiofonik për fëmijë Εδώ Λιλιπούπολη (Këtu Lilipupoli) në Programin e Tretë të ERT-it.
• Dhoma e tij e veshjes në teatrin e rrugës Kykladon është ruajtur ashtu siç ishte.