Reni Pittaki

Reni Pittaki lindi në Athinë; veprat referuese japin zakonisht datën 28 tetor 1945. I ati ishte oficer ushtrie dhe transferimet e tij sillnin shpërngulje të shpeshta nga qyteti në qytet dhe nga shkolla në shkollë. Ishte e ëma ajo që e nxiti të bënte provë te Karolos Kuni. Në sallën e bodrumit të Teatrit të Artit recitoi poezi të Kavafit përpara një komisioni ku bënin pjesë Kuni, Jorgos Lazanis dhe Mimis Kugjumxhis, dhe u pranua në shkollën e dramës. Studioi gjithashtu filologji në universitet, por zgjodhi skenën.

Doli për herë të parë në skenë në Pashkët e vitit 1966, ende si nxënëse, te Marat/Sade e Peter Vajsit, me regji të Kunit. Roli i saj i parë kryesor, siç kujtonte, ishte te Kthimi në shtëpi i Pinterit, gjithashtu me regji të Kunit; shfaqja u hoq rreth një muaj pas premierës, kur diktatura e vitit 1967 solli tanket dhe censurën. Nga pesëdhjetë vitet e para në teatër, tha në vitin 2015, dyzet i kaloi në Teatrin e Artit.

Pas vdekjes së Kunit në vitin 1987 ndau drejtimin e teatrit me Lazanisin dhe Kugjumxhisin. Në vitin 2003, pak muaj pas vdekjes së Kugjumxhisit, dha dorëheqjen nga bordi, në kundërshtim me atë që e konsideronte planifikim afatshkurtër. Në vitin 2016 u kthye në skenën e bodrumit pas pesëmbëdhjetë vitesh me Kur ne të vdekurit zgjohemi të Ibsenit, duke shënuar pesëdhjetë vjet nga paraqitja e saj e parë atje.

Pranë Kunit, Pittaki punoi në gjithë repertorin e Teatrit të Artit. Listat e roleve në arkiv e vendosin në Ëndrra e një nate vere të Shekspirit (1971–72), ku luajti Titanian, dhe në Opereta të Gombroviçit (1972–73), një punë që ajo e lidh me Çmimin Kotopuli, që mban emrin e aktores Marika Kotopuli. Në dramën antike luajti Ion te Prometeu i lidhur, mori pjesë te Zogjtë e Aristofanit në Epidaur në vitin 1975 dhe ishte Elektra te Koeforet (Χοηφόροι) në Oresteian e Kunit në vitin 1980. Repertori modern ishte po aq qendror: Οι Δούλες (Shërbyeset) e Zhenesë në përkthimin e Odiseas Elitisit, Jerma e Lorkës, Jo unë e Beketit dhe Katia te Ο ήχος του όπλου (Tingulli i armës) i Lula Anagnostakit, një rol që ajo e rendit ndër majat e karrierës së saj.

Në sezonin 1996–97 luajti Martën te Kush ka frikë nga Virxhinia Ulf? e Albit, përballë Kugjumxhisit, i cili edhe e regjisoi shfaqjen. Jashtë Teatrit të Artit luajti në vitin 2015 Klitemnestrën te Elektra e Euripidit, në bashkëpunimin e saj të parë me regjisorin Spiros Evangjelatos, dhe në vitin 2018 Eni Uilksin në një version skenik të Misery. Në kinema, roli i saj në filmin Miss Violence të Aleksandros Avranasit (2013) i solli në vitin 2014 çmimin e Akademisë Greke të Filmit për aktoren më të mirë dytësore.

Në tetor 2023 Shoqata Greke e Kritikëve të Teatrit dhe Arteve Skenike i dha Pittakit Çmimin e saj të Madh të Teatrit; kryetari, Savas Pacalidis, tha se ajo e deshi skenën aq sa skena e deshi atë. Karriera e saj jeton edhe në arkivin në internet të Teatrit të Artit, faqet e shfaqjeve të të cilit shënojnë përkthyesin, regjisorin dhe listën e roleve. Hapni faqen për Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ (Kush ka frikë nga Virxhinia Ulf?, 1996–97). Gjeni rreshtin Μάρθα…Ρένη Πιττακή dhe vini re se Μίμης Κουγιουμτζής shfaqet dy herë: si σκηνοθέτης (regjisor) dhe si aktori që luan Xhorxhin. Pastaj përmblidheni shfaqjen në një fjali të saktë: Τη Μάρθα την υποδύθηκε η Ρένη Πιττακή, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή (Martën e luajti Reni Pittaki, me regji të Mimis Kugjumxhisit). Përsëriteni ushtrimin me një program të dytë nga arkivi.

• Në provën për shkollën e dramës recitoi poezi të Kavafit.
• Roli i saj i parë kryesor, te Kthimi në shtëpi i Pinterit, u hoq rreth një muaj pas premierës, kur erdhi diktatura e vitit 1967.
• Shërbyeset e Zhenesë, ku luajti një nga tri rolet në sezonin 1967–68, i kishte përkthyer në greqisht poeti Odiseas Elitis.
• Në vitin 2016 u kthye në skenën e bodrumit të Teatrit të Artit pas pesëmbëdhjetë vitesh mungesë.