Konstantinos Paparigopulos

Paparigopulos lindi në Konstandinopojë më 1815, bir i Dimitrios Paparigopulosit, një bankier, familja e të cilit vinte nga Vytina në Arkadi. Kur shpërtheu Revolucioni grek më 1821, autoritetet osmane ndërmorën hakmarrje kundër grekëve të kryeqytetit, dhe i ati ishte ndër të vrarët. Familja u arratis në Odesë, në Detin e Zi, ku djali studioi në Liceun Richelieu dhe mësoi rusisht e frëngjisht. Më 1830, ndërsa po lindte shteti i ri grek, ata u vendosën në Nafplio, kryeqytetin e tij të parë.

Filloi si nëpunës në Ministrinë e Drejtësisë, por më 1845 e humbi vendin sepse ishte një ετερόχθων, një grek i lindur jashtë kufijve të mbretërisë, në një kohë kur grekët «vendës» të tokave të çliruara i shihnin me inat të ardhurit nga Konstandinopoja e gjetkë. Ngjarja i mbeti në mendje: e gjithë vepra e jetës së tij do të argumentonte se kombi grek ishte shumë më i madh se mbretëria e vogël. U kthye nga mësimdhënia dhe historia, dhe më 1851 u bë profesor i historisë në Universitetin e Athinës, ku dha mësim për katër dekada dhe u zgjodh rektor më 1872. Botoi tekste shkollore, studime historike dhe artikuj gazetash, dhe nga viti 1860 e tutje vëllimet e historisë së tij të madhe. Vdiq në Athinë në prill 1891, i nderuar si njeriu që u kishte dhënë grekëve të kaluarën e tyre.

Në sfond të veprës së tij qëndronte një provokim. Në vitet 1830 historiani gjerman Jakob Philipp Fallmerayer kishte pohuar se grekët e lashtë ishin shuar në mesjetë dhe se grekët modernë ishin kryesisht me prejardhje sllave dhe shqiptare. Paparigopulos u përgjigj qysh më 1843 me një studim mbi vendbanimet sllave në Peloponez, dhe e kaloi pjesën tjetër të jetës duke ndërtuar një përgjigje më të gjerë.

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Historia e kombit grek), e botuar në pesë vëllime midis 1860 dhe 1874, e ndan historinë greke në tri periudha të mëdha, antike, mesjetare dhe moderne, dhe ngul këmbë se ato janë një: i njëjti komb, e njëjta gjuhë, një kulturë e vazhdueshme. Hapi i tij më i guximshëm kishte të bënte me Bizantin. Shkrimtarët e Iluminizmit perëndimor, dhe grekë si Korais që i ndoqën, e kishin parë Perandorinë Bizantine si një epokë të errët bestytnie dhe rënieje; Paparigopulos e bëri atë fazën mesjetare të helenizmit, urën që e çoi gjuhën greke dhe krishterimin ortodoks nga Perikliu te 1821-shi. Stili i tij është i gjerë dhe patriotik, dhe ai shkruante me një qëllim: t’i jepte kombit një të kaluar që të justifikonte të ardhmen e tij, përfshirë shpresën për të bashkuar të gjithë grekët në një shtet, Μεγάλη Ιδέα (Ideja e Madhe). Botoi edhe një përmbledhje në frëngjisht, Histoire de la civilisation hellénique (1878), për ta mbrojtur çështjen para Evropës.

Për breza të tërë historia kombëtare në shkollat greke ndoqi skemën që hartoi Paparigopulos: antike, bizantine, moderne, një popull i vetëm nga fillimi në fund. Historianë të mëvonshëm kanë vënë në dyshim nacionalizmin e tij romantik dhe kanë theksuar ndërprerjet dhe popujt e shumtë në historinë greke, por ideja e vazhdimësisë dhe rehabilitimi i Bizantit mbeten pjesë e mënyrës si e shohin veten shumica e grekëve. Rrugë me emrin Παπαρρηγοπούλου ka në Athinë dhe në shumë qytete të tjera, dhe botime të mëvonshme të Historisë së tij, të plotësuara dhe të shënuara nga studiues të tjerë, gjenden ende në treg. Një ide e mirë: shfletoni një libër shkollor grek historie dhe vini re si ndahet në periudha; pastaj pyesni një mik grek nëse Bizanti është historia «jonë». Përgjigjja zakonisht do të jetë po, dhe kjo është trashëgimia e tij.

• I ati u vra në Konstandinopojë gjatë hakmarrjeve që pasuan shpërthimin e Revolucionit më 1821.
• Më 1845 u shkarkua nga administrata publike greke sepse kishte lindur jashtë mbretërisë.
• Shkroi si përgjigje e drejtpërdrejtë ndaj Fallmerayerit, i cili pohonte se grekët modernë nuk rridhnin nga të lashtët.
• E bëri Bizantin, të përbuzur gjatë nga historianët perëndimorë, hallkën qendrore të historisë kombëtare greke.