Pantelis Voulgaris

Pantelis Voulgaris urodził się w Atenach w 1940 roku. Studiował reżyserię filmową w szkole Stavrakosa w Atenach, a potem pracował jako asystent reżysera przy wielu produkcjach, ucząc się zawodu na planach innych twórców. W 1965 roku nakręcił swój pierwszy film krótkometrażowy, Ο κλέφτης (Złodziej), osiemnastominutowe czarno-białe dzieło, do którego napisał też scenariusz.

Jego pierwszy film fabularny, Το προξενιό της Άννας (Zaręczyny Anny), powstał w 1972 roku, w czasie dyktatury wojskowej, i zdobył kilka nagród na festiwalu w Salonikach w tym samym roku. Relacje prasowe z późniejszej retrospektywy przypominają, że dyktatura zesłała go wtedy na wygnanie. Maria Komninou, prezes Greckiego Archiwum Filmowego, nazwała go jednym z głównych głosów nowego nurtu kina greckiego, który rozwinął się w tamtych latach.

Oprócz filmów fabularnych Voulgaris realizował filmy dokumentalne dla greckiej telewizji i reżyserował w teatrze. Kilka jego najbardziej znanych filmów powstało razem z pisarką Ioanną Karystiani, jego partnerką w życiu i pracy. Od dawna jest związany z wyspą Andros, gdzie nakręcił Little England, i był dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Andros. W 1995 roku Museum of Modern Art w Nowym Jorku pokazało retrospektywę jego dotychczasowych filmów.

Zaręczyny Anny opowiadają o Annie, służącej mieszkającej u drobnomieszczańskiej rodziny w Atenach. Ma poślubić Kosmasa, mężczyznę z rodzinnej wsi, i spędzają razem niedzielę. Pracodawcy, którzy nie chcą stracić jej pracy, zmieniają zdanie i naciskają, by została, a ona wraca do swojego ciasnego życia. Greckie Archiwum Filmowe opisuje film jako studium władzy i podporządkowania w mieście początku lat siedemdziesiątych.

Πέτρινα χρόνια (Kamienne lata, 1985) opowiada historię młodej pary lewicowych działaczy od 1954 roku do upadku dyktatury w 1974 roku: lat ukrywania się, aresztowań i więzienia. Film otrzymał nagrodę za reżyserię na festiwalu w Salonikach. Νύφες (Panny młode, 2004), według scenariusza Karystiani, śledzi statek greckich narzeczonych płynących do Ameryki w 1922 roku. Μικρά Αγγλία (Little England, 2013), na podstawie powieści Karystiani, rozgrywa się wśród rodzin marynarzy z Andros w latach trzydziestych i opowiada o dwóch siostrach, Orsie i Moschy. Na festiwalu w Szanghaju w 2014 roku zdobył Złote Puchary za najlepszy film, reżyserię i rolę kobiecą, dla Pinelopi Tsiliki. Το τελευταίο σημείωμα (Ostatni liścik, 2017) wraca do czasów okupacji: do obozu Chaidari przed egzekucją 200 więźniów 1 maja 1944 roku. We wszystkich tych filmach Voulgaris łączy wielkie wydarzenia historyczne z wyborami zwykłych ludzi.

W grudniu 2022 roku Greckie Archiwum Filmowe w Atenach pokazało retrospektywę dwunastu jego filmów fabularnych i czterech krótkometrażowych, zorganizowaną z Festiwalem Filmowym w Salonikach i jego muzeum kina. Little England był oficjalnym greckim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego i zdobył sześć nagród Greckiej Akademii Filmowej, w tym za najlepszy film. Na początek obejrzyj oficjalny zwiastun Little England, filmu greckojęzycznego, i zapisz trzy rzeczy, które widzisz: dom, ulicę, morze. Potem opisz je po kolei greckim z tej strony: Πρώτα βλέπω το λιμάνι (Najpierw widzę port), Μετά περπατώ στον δρόμο (Potem idę ulicą). To nasze własne zdania do ćwiczeń, a nie kwestie z filmu.

• Zanim zaczął reżyserować, pracował jako asystent reżysera przy wielu filmach.
• Museum of Modern Art w Nowym Jorku poświęciło jego filmom retrospektywę w 1995 roku.
• W nagrodach Greckiej Akademii Filmowej 2014 nie kandydował za reżyserię; często tak postępuje, by uwagę zyskali nowsi reżyserzy.
• Tytuł Ostatni liścik odnosi się do ostatniego listu, który Napoleon Soukatzidis zostawił Charze Lioudaki w 1944 roku.