Patricia Apergi

Patricia Apergi urodziła się w Atenach; jej opublikowane biografie nie podają roku. Zaczęła tańczyć w szkole Niki Kontaxaki, a potem studiowała teatrologię na Narodowym Uniwersytecie Kapodistriasa w Atenach, w Katedrze Studiów Teatralnych. Następnie studiowała taniec na Université de Nice Sophia-Antipolis we Francji i choreografię na Middlesex University w Londynie. W 2006 roku założyła zespół tańca współczesnego Αερίτες (Aerites), który od tamtej pory realizuje jej dzieła sceniczne.

Wkrótce zaprosiły ją sieci europejskie. W latach 2013–2014 była artystką modul-dance sieci European Dancehouse Network, a w latach 2016–2017 artystką stowarzyszoną Maison de la Danse w Lyonie. W 2017 roku stworzyła Prometheus and the Rebels of Today jako choreografka gościnna EgriBiancoDanza w Turynie, a w 2019 roku pracowała z tancerzami opery w Gdańsku oraz z włoskim zespołem Aterballetto. W 2021 roku przygotowała choreografię National Adulthood dla Baletu Greckiej Opery Narodowej, a w 2022 roku Newtopia z austriacką grupą Bodhi Project. Nauczanie idzie w parze ze sceną: uczy tańca i teatru w Szkole Leonteios w Atenach, w latach 2016–2020 uczyła choreografii w zawodowej szkole tańca Anna Petrova–Maro Marmarinou, a w latach 2013–2020 prowadziła program taneczny dla osób powyżej 65 lat w Onassis Stegi. W latach 2020–2022 zasiadała w zarządzie Festiwalu Ateńskiego i Epidauryjskiego.

Głównym tematem Apergi jest ciało w mieście. O Era po Vera (2012), wystawionym w Onassis Stegi, mówiła, że zespół wyszedł od ruchów zrodzonych na ulicy, często w biedniejszych grupach szukających głosu: parkouru, street dance, capoeiry, tańca afrykańskiego, protestu i starcia. Połączyli ten kod z tańcem współczesnym, tworząc to, co nazwała ruchowym słowniczkiem miasta, rodzajem tańczonego graffiti Aten. Πλάνητες (Planites, Wędrowcy), z około 2013 roku, miał wyłącznie męską obsadę i pokazywał ulicę jako miejsce wędrówki, nadziei na lepsze jutro i spotkania z obcym.

Cementary (2017), znów w Stegi, powstał, jak mówiła później, w czasie, gdy czuła się pokonana, a ciała wyglądały na przygniecione grawitacją. Πολήττες (2018) sięgnął po arabski taniec dabke, dawniej tańczony na dachach, a później taniec oporu, by pokazać ruchy, które zawodzą i znów się podnoszą; połączyła spektakl z πολίτες (obywatelami) kraju przeżywającego ήττα (klęskę). Ο Οίκος της Ταραχής (Dom zamętu, 2023) czerpał z voguingu i krumpingu, w których wybrane rodziny wspierają się nawzajem. Hystory (2025), pokazane na Festiwalu Ateńskim i Epidauryjskim z pięcioma kobietami, to kobieca kontynuacja Planites. Tytuł gra starogreckim ὑστέρα (macica), od którego pochodzi słowo histeria, i angielskim słowem history (historia).

Apergi tworzy też miejsca, w których może rosnąć nowy taniec. W 2021 roku wraz z Eleusis 2023, Europejską Stolicą Kultury, założyła U(R)TOPIAS, przedstawianą jako pierwsza akademia choreografii w Grecji. W 2018 roku wystawiła Πολήττες revisited na starożytnym stadionie w Epidauros z 90 studentami tańca i teatru z całego świata. W lipcu 2026 roku przywiozła Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι na Międzynarodowy Festiwal Tańca w Kalamacie; był to wspólny wieczór z muzyką Jorgosa Kumendakisa, a jej część czerpie z wiersza Kawafisa Γκρίζα (Szare). Jeśli uczysz się greckiego, wypróbuj sam jej miejski temat. Wyobraź sobie plac i poruszaj wymyślonym tancerzem krótkimi zdaniami po nowogrecku: Ο χορευτής έρχεται από τον δρόμο (Tancerz przychodzi z ulicy). Πηγαίνει προς την πλατεία (Idzie w stronę placu). Potem postaw jednego tancerza μέσα (w środku) koła, a drugiego έξω (na zewnątrz).

• Zanim zajęła się choreografią, studiowała teatrologię na Uniwersytecie Ateńskim.
• W latach 2013–2020 prowadziła program taneczny dla osób powyżej 65 lat w Onassis Stegi.
• Tytuł Hystory łączy starogreckie ὑστέρα (macica) z angielskim słowem history (historia).
• W latach 2020–2022 zasiadała w zarządzie Festiwalu Ateńskiego i Epidauryjskiego.