Wasilis Logotetidis

Logotetidis urodził się w 1898 roku w Myriofyto (dziś Mürefte w Turcji), greckiej wsi nad Morzem Marmara we Wschodniej Tracji, i dorastał w Konstantynopolu. Jako młody człowiek przyjechał do Aten i wszedł na scenę; od 1919 roku przez wiele lat grał w zespole Mariki Kotopuli, wielkiej aktorki tamtych czasów, ucząc się rzemiosła przed ludową publicznością. Grecja miała wtedy żywe życie teatralne pełne rewii, operetek i komedii, a aktor komediowy musiał umieć śpiewać, tańczyć i improwizować.

W okresie międzywojennym stał się czołowym aktorem, a w 1947 roku założył własny zespół teatralny, którym kierował aż do śmierci i który był jednym z najbardziej udanych w Atenach. Jego wielką siłą była komedia obyczajowa: sztuki o ateńskiej rodzinie z klasy średniej, jej kłopotach z pieniędzmi, zazdrościach i marzeniach o szacunku. Wiele z tych sztuk napisali dla niego komediopisarze Alekos Sakellarios i Christos Giannakopoulos, a on grał je latami przy pełnych salach. Jego wieloletnia towarzyszka życia, aktorka Ilia Livykou, była często jego partnerką na scenie i na ekranie.

Po drugiej wojnie światowej greckie kino zaczęło się rozwijać, a od początku lat 50. Logotetidis przenosił na ekran swoje najlepsze role sceniczne. W niespełna dziesięć lat nakręcił serię przebojów, które uczyniły go gwiazdą znaną w każdym greckim domu. Wciąż pracował na scenie i w filmie, gdy zmarł w swoim domu w Palaio Faliro w Atenach w lutym 1960 roku. Jego śmierć odczuto jako koniec pewnej epoki greckiej komedii.

Wielkim dziełem Logotetidisa był pewien typ: mały, uczciwy, trochę tchórzliwy człowiek z ateńskiej klasy średniej, który chce spokojnego życia i ciągle wpada w kłopoty. Boi się żony, szefa i tego, co powiedzą sąsiedzi, kłamie, by wybrnąć z kabały, i tylko pogarsza sprawę, a na koniec wygrywa jego dobre serce. Widzowie rozpoznawali w nim siebie i swoich ojców. Jego komizm nie był slapstickiem; żył w głosie, pauzach, przestraszonych oczach i drobnych, nerwowych ruchach.

Jego najbardziej znane filmy powstały między 1952 a 1958 rokiem, wiele w reżyserii Alekosa Sakellariosa. W Ένα βότσαλο στη λίμνη (Kamyk w jeziorze, 1952), jak mówi tytuł, jedno małe zdarzenie wystarcza, by zmącić spokojne życie rodzinne. Potem przyszła Δεσποινίς ετών 39 (Panna lat 39, 1954), a w Η κάλπικη λίρα (Fałszywa moneta, 1955) Jorgosa Tzavellasa gra w pierwszej z czterech historii. Ο Ζηλιαρόγατος (Zazdrosny kocur, 1956), również Tzavellasa, to komedia o mężu dręczonym zazdrością. Ένας ήρως με παντούφλες (Bohater w kapciach, 1958) streszcza w tytule całą jego postać: bohater, ale domowy. Filmy są proste w stylu, ale aktorstwo jest pierwszorzędne.

Logotetidis jest ojcem greckiej komedii filmowej, która uczyniła lata 50. i 60. złotym wiekiem: aktorzy tacy jak Tanasis Wengos, Lambros Konstantaras i Dinos Iliopulos pracowali w świecie, który on otworzył. Jego filmy są wciąż na nowo emitowane w greckiej telewizji, zwłaszcza w świąteczne popołudnia, i łatwo je znaleźć w internecie. Dla uczącego się są prezentem: dialogi są wyraźne, sytuacje uniwersalne, a greka ateńskiej rodziny to wciąż ta sama greka, którą słyszy się dziś. Zacznij od Ο Ζηλιαρόγατος albo Ένας ήρως με παντούφλες. Greccy aktorzy wciąż wymieniają jego nazwisko, gdy mówią o doskonałym komediowym wyczuciu czasu.

• Urodził się w Myriofyto, greckiej wsi we Wschodniej Tracji, która dziś jest Mürefte w Turcji.
• Większość jego słynnych filmów była najpierw komediami scenicznymi, które grał już we własnym zespole.
• Jego wieloletnia towarzyszka, aktorka Ilia Livykou, często grała u jego boku.
• Wszystkie jego słynne filmy powstały w ostatnich dziewięciu latach jego życia, między 1952 a 1958 rokiem.