Themis Bazaka

Themis Bazaka (Θέμις Μπαζάκα, czasem zapisywana Mpazaka) urodziła się w 1957 roku; greckie źródła encyklopedyczne podają jako miejsce urodzenia Saloniki. Jej rodzice byli nauczycielami przenoszonymi do wsi w Macedonii, więc wczesne dzieciństwo spędziła, jak opowiedziała gazecie To Vima w 2016 roku, na wiejskich podwórkach. Początkowo nie chcieli, by została aktorką, ale później ją wspierali. Uczyła się w szkole aktorskiej Państwowego Teatru Grecji Północnej w Salonikach i ukończyła ją z wyróżnieniem. Mogła zostać w zespole, ale chciała grać w filmach, więc w 1982 roku przeniosła się do Aten i zaczęła pytać, gdzie odbywają się przesłuchania.

Mała rola telewizyjna, Silvia, udręczona malarka w serialu Το μινόρε της αυγής (Moll świtu), zwróciła na nią uwagę. Dzięki aktorowi Konstantinosowi Tzoumasowi poznała reżysera Costasa Ferrisa i w Ρεμπέτικο (Rebetiko, 1983) zagrała Andrianę, matkę śpiewaczki Mariki. Dwa lata później przyszły Πέτρινα χρόνια (Kamienne lata). Opowiadała, że w latach 1985–1995 robiła „kino i tylko kino”, łącznie 35 filmów, czasem dwa lub trzy rocznie.

Potem, mniej więcej od 1996 do 2003 roku, zrobiła przerwę w kinie; później zaczęli ją obsadzać młodsi reżyserzy. Grała też w około 23 greckich serialach telewizyjnych i w wielu sztukach. 7 marca 2016 roku państwo francuskie nadało jej tytuł Kawalera (Chevalier) Orderu Sztuki i Literatury.

Πέτρινα χρόνια (Kamienne lata, 1985), według scenariusza i w reżyserii Pantelisa Voulgarisa, to greckojęzyczny film inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. W 1954 roku dwoje młodych komunistów, Eleni i Babis, należy do zakazanej partii. Babis zostaje aresztowany; Eleni, grana przez Bazakę, latami ukrywa się w Atenach, później zostaje schwytana i trafia do więzienia, gdzie rodzi ich dziecko. Para może wziąć ślub tylko za kratami, a historia sięga końca dyktatury wojskowej w 1974 roku. Babisa gra Dimitris Kataleifos, a muzykę napisał Stamatis Spanoudakis. Na festiwalu w Salonikach w 1985 roku film zdobył nagrody za najlepszy film, najlepszą reżyserię i dla najlepszej aktorki – Bazaki; w Wenecji otrzymała wyróżnienie specjalne, a państwo greckie przyznało jej także swoją nagrodę dla najlepszej aktorki.

W Ρεμπέτικο (Rebetiko, 1983), dramacie muzycznym Costasa Ferrisa luźno opartym na życiu śpiewaczki Mariki Ninou, z piosenkami Stavrosa Xarchakosa, gra matkę Mariki. Ponownie pracowała z Voulgarisem przy Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (Spokojne dni sierpnia, 1991) – trzech historiach samotnych ludzi w pustych Atenach – oraz przy Ακροπόλ (Akropol, 1996), którego akcja toczy się w świecie teatru lat 50. Na scenie grała duże role: Amandę w Szklanej menażerii Tennessee Williamsa (2016), Lubow w Wiśniowym sadzie Czechowa w teatrze Dimitris Horn (2019) i główną rolę w Nagle, zeszłego lata Williamsa (2020).

Dla wielu Greków Bazaka wciąż jest Eleni z Kamiennych lat, jednego z najlepiej pamiętanych greckich filmów lat 80.; sama wspomina, że sprzedano na niego około miliona biletów, a na Rebetiko jeszcze więcej. Długa kariera teatralna stawia ją w Atenach przed nową publicznością. Spróbuj: obejrzyj krótką scenę z Kamiennych lat, które są po grecku, z napisami. Potem napisz po grecku trzy własne proste zdania: Η Ελένη είναι στην Αθήνα (Eleni jest w Atenach). Πρώτα… (Najpierw…). Μετά… (Potem…). Zakończ każde zdanie czynnością, którą naprawdę widzisz, na przykład περπατά (idzie) albo μιλά (mówi). To ramy do ćwiczeń, nie kwestie z filmu.

• Ukończyła z wyróżnieniem szkołę aktorską Państwowego Teatru Grecji Północnej, ale zamiast kontraktu tam wybrała pracę w filmie w Atenach.
• Do Rebetiko trafiła po kolacji w domu reżysera Costasa Ferrisa, gdy główne role były już obsadzone.
• Mówi, że przez dziesięć lat robiła „kino i tylko kino”.
• W 2016 roku Francja nadała jej tytuł Kawalera Orderu Sztuki i Literatury, głównie za spektakl grany we Francji.