Eleni Dimou

Eleni Dimou mówi, że dorastała, śpiewając. W wywiadzie z 2019 roku dla ateńskiej gazety Amarysia wspominała, że jej matka miała bardzo piękny głos i że w szkole podstawowej trzymała przy uchu małe radio i często prosiła o pozwolenie, by wyjść na podwórko posłuchać muzyki. Później studiowała w Konserwatorium Ateńskim, biorąc lekcje dykcji i solfeżu. Aktor Dimitris Horn, przyjaciel rodziny, polecił ją kompozytorowi Manosowi Hadjidakisowi.

Jej początek nastąpił podczas wieczoru dla młodych twórców w Teatrze Miejskim w Pireusie, transmitowanego na żywo przez Trzeci Program greckiego radia, gdzie śpiewała z Dimitrisem Lekkasem. Pamięta, że drżała z tremy. To nerwowe vibrato spodobało się Hadjidakisowi, który porównał ją do portugalskiej śpiewaczki fado Amálii Rodrigues. Następnie podpisała pierwszy kontrakt płytowy, z Minos, i dwa lata z rzędu brała udział w Festiwalu Piosenki w Salonikach: trzecia nagroda w 1980 roku za Αν η καρδιά σου (Jeśli twoje serce) i pierwsza w 1981 roku za Μια αγάπη σαν κι αυτή (Taka miłość jak ta).

W kolejnych dekadach nagrała wiele albumów. Dziś wybiera niewiele występów, zwykle w małych klubach, ponieważ, jak wyjaśnia, chce dobrze czuć się na scenie i nigdy się nie nudzić. W okresie z dala od muzyki napisała też powieść Όσα δεν είπαμε (To, czego nie powiedzieliśmy), wydaną przez Livanis.

Płyty Dimou należą głównie do greckiej piosenki popularnej lat 80. i 90.: to piosenki miłosne o mocnych melodiach, śpiewane niskim głosem z rozpoznawalną, lekko chropawą barwą. Opowiadała, że ponieważ śpiewała piosenki miłosne, nazywano ją żeńskim Pariosem, od piosenkarza Giannisa Pariosa, i że postanowiła nie iść drogą piosenkarki laïko.

Jej pierwszy album, Έχω φίλους (Mam przyjaciół, 1982), zawierał pięć piosenek Giannisa Zouganelisa. W 1986 roku pracowała z Lakisem Papadopoulosem nad Κατά βάθος… αλεπού (W głębi duszy… lis). W 1988 roku ukazał się album Προσωπικά (Osobiste) z muzyką Giannisa Spanosa; kompozytor powierzył jej później drugi album ze swoimi piosenkami, Άκου λοιπόν (Słuchaj więc). Pianista Stefanos Korkolis wspominał, że w latach 80. Dimou zabrała go do Spanosa, aby mógł zaproponować aranżacje do Προσωπικά. W 1990 roku zaśpiewała Μια στιγμή πανικού (Chwila paniki) z Dionysisem Tsaknisem.

Tytuły z jej kariery, takie jak Προσωπικά, Η ζωή είναι γυναίκα (Życie jest kobietą) i Αντιθέσεις (Kontrasty), są krótkie i jasne, dlatego stanowią praktyczny pierwszy kontakt z greckimi słowami. W październiku 2019 roku przedstawiła w internecie trzy nowe piosenki, Κόσμε (Świecie), 7 γραμμάρια (7 gramów) i Selfie, opisując je jako zapowiedź płyty winylowej.

Piosenki Dimou wciąż są obecne w greckim radiu, w telewizyjnych hołdach i na wieczorach z muzyką na żywo. W 2020 roku zaśpiewała Προσωπικά i Τραγούδι γενεθλίων (Piosenka urodzinowa) w programie stacji MEGA prowadzonym przez Stefanosa Korkolisa. W grudniu 2022 roku rozpoczęła wielki hołd dla Giannisa Spanosa, Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια (Piosenki zawsze mówią prawdę), w klubie Sfinga w Atenach, który trwał do stycznia 2023 roku.

Dla uczących się: posłuchaj nagrania Προσωπικά i zapisz tytuł. Potem ułóż dwa greckie zdania o dniu nagrania: Σήμερα τραγουδώ (Dziś śpiewam) i Σήμερα ηχογραφώ ένα τραγούδι (Dziś nagrywam piosenkę). Zwróć uwagę na różnicę: τραγουδώ to to, co robi głos, a ηχογραφώ oznacza zachowanie dźwięku w postaci nagrania.

• Gdy Hadjidakis porównał ją do Amálii Rodrigues, szukała płyt Rodrigues w ateńskich sklepach muzycznych i odkryła, że ich głosy naprawdę są podobne.
• Zdobywała nagrody na Festiwalu Piosenki w Salonikach dwa lata z rzędu: trzecią w 1980 i pierwszą w 1981 roku.
• Oprócz śpiewania napisała powieść Όσα δεν είπαμε (To, czego nie powiedzieliśmy).
• W wywiadzie telewizyjnym z 2024 roku powiedziała, że największym strachem artysty jest utrata głosu; swój chroni, unikając alkoholu i papierosów.