Eleni Tsaligopoulou

Eleni Tsaligopoulou urodziła się 11 kwietnia 1963 roku w Naousie, mieście w Imatii w Macedonii Środkowej, i tam dorastała. Zawodowo zaczęła śpiewać w 1985 roku. Dwa lata później jej kariera trafiła na ogólnokrajową scenę. W 1987 roku kompozytor Manos Hadjidakis zaprosił ją do występów w ateńskim lokalu muzycznym Seirios jako wykonawczynię piosenek Stamatisa Spanoudakisa. Tego samego lata dołączyła do Giorgosa Dalarasa w długiej trasie po Grecji, Europie i Ameryce. Jej pierwszy album, Σώπα κι άκουσε (Milcz i słuchaj), ukazał się w tym samym roku nakładem Lyry; oparto go na piosenkach Giorgosa Zikasa, a gościnnie wystąpił Dalaras.

Album Κορίτσι και γυναίκα (Dziewczyna i kobieta), wydany przez Lyrę pod koniec 1989 roku z muzyką Giorgosa Andreou, sprawił, że jej głos stał się szeroko znany. W latach 90. stała się jednym ze znajomych nazwisk nowej piosenki έντεχνο, wydając albumy takie jak Αρζεντίνα (Arzentina) w 1996 roku i Στην εποχή του ονείρου (W czasach snu) w 1998 roku. W wywiadzie z 2018 roku powiedziała, że zaczynała od pieśni smyrneńskich, laiko i rebetiko, choć większość jej nagrań skłania się ku popowi. Późniejsze albumy to m.in. Των φίλων τα σπίτια (Domy przyjaciół), album z 16 piosenkami z 2018 roku, oraz Ο δικός μου Απόστολος Καλδάρας (Mój własny Apostolos Kaldaras), wydany przez Minos-EMI w 2023 roku.

Tsaligopoulou jest przede wszystkim interpretatorką: wybiera piosenki, kształtuje je głosem i daje im nowe życie na scenie. Κορίτσι και γυναίκα łączył lekkie, akustyczne brzmienie gitar, santuru, klarnetu i smyczków z melodiami Giorgosa Andreou i pozostaje jej najbardziej znaną wczesną płytą. W 2005 roku wydała Αγαπημένο μου ημερολόγιο… (Mój drogi pamiętniku…), nagranie koncertowe z jej występów zatytułowanych «Της Ελενίτσας» (U Elenitsy), od czułego przezwiska, którego używa wielu słuchaczy. Jego 26 utworów łączy pieśni ludowe, takie jak Νεραντζούλα i Πέρδικα (Kuropatwa), ze starszymi piosenkami popularnymi, bliskimi repertuarowi, od którego zaczynała.

Na płycie Των φίλων τα σπίτια (2018) napisała też muzykę do kilku piosenek wspólnie ze Spyrosem Chatzikonstantinou, a teksty dostarczyli poeci i autorzy piosenek, tacy jak Kostas Leivadas. Powiedziała dziennikarzowi, że nie uważa się za kompozytorkę, ale po ponad trzydziestu latach śpiewania ma własny kod muzyczny. Album z 2023 roku wraca do kompozytora laiko Apostolosa Kaldarasa, z nowymi wersjami słynnych piosenek, takich jak Η Φαντασία (Wyobraźnia), i mniej znanych utworów. W nocie do albumu opisała przyjaciół przy stole obok kominka, a potem sesję w studiu nagraną przez Giorgosa Andreou „bez metronomu”, wszyscy razem.

Tsaligopoulou należy do pokolenia, które niosło piosenkę έντεχνο przez lata 90., i wciąż utrzymuje w swoich koncertach dawne piosenki laiko i pieśni ludowe. Wskazała Marikę Ninou jako swoją ulubioną piosenkarkę i jedną ze swoich bohaterek. Spróbuj małego zadania ze słuchania: włącz Νεραντζούλα z płyty Αγαπημένο μου ημερολόγιο…, a potem inne nagranie tej samej pieśni ludowej. Pieśni ludowe często istnieją w kilku regionalnych wersjach, więc nie ma jednej poprawnej. Napisz po grecku jedno zdanie o tym, co zauważasz, na przykład Η φωνή είναι ζωντανή (Głos jest żywy), a potem nazwij jedną różnicę: η διαφορά είναι στον ρυθμό (różnica jest w rytmie). To nasze własne zdania ćwiczeniowe, nie teksty piosenek.

• Wielu słuchaczy nazywa ją Ελενίτσα (mała Eleni); Dimitra Galani powiedziała jej kiedyś, że nawet w wieku osiemdziesięciu lat będzie Elenitsą.
• Zaledwie dwa lata po zawodowym debiucie Manos Hadjidakis zaprosił ją w 1987 roku do śpiewania w Seiriosie.
• Opowiadała, że zwykle zdejmuje w trakcie koncertu buty na wysokich obcasach, a publiczność już na to czeka.
• Jej album poświęcony Kaldarasowi nagrano w studiu wspólnie, bez metronomu.