Konstandinos Wolanakis

Wolanakis urodził się w 1837 roku w Heraklionie na Krecie, która była wtedy jeszcze pod panowaniem osmańskim. Jako młody człowiek wyjechał do Triestu, ruchliwego austriackiego portu, gdzie wielu greckich kupców miało swoje kantory, i od 1856 roku pracował tam jako księgowy w domu handlowym cukru swojego szwagra, Afentoulisa. Rysował statki i porty nawet na marginesach ksiąg rachunkowych, a w 1860 roku Afentoulis opłacił mu wyjazd do Monachium, wówczas głównej szkoły greckich malarzy, by studiował w Akademii Sztuk Pięknych, prawdopodobnie u Karla von Piloty'ego.

W Monachium wybrał temat swojego życia: morze. Rozgłos przyniósł mu wielki obraz bitwy morskiej pod Lissą (1866), stoczonej na Adriatyku między Austrią a Włochami, który wygrał konkurs ogłoszony przez cesarza Austrii; obraz znajduje się dziś w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Przez wiele lat pozostał w Niemczech, wysyłając obrazy na wystawy i powoli budując sobie renomę malarza statków.

W 1883 roku wrócił do Grecji i osiadł w Pireusie, porcie Aten, gdzie mógł codziennie oglądać statki. W latach 1883–1903 uczył w Szkole Sztuk Pięknych w Atenach i wielu młodszych malarzy uczyło się od niego marynistyki. Był szanowany, ale nigdy bogaty, i musiał sprzedawać wiele małych obrazów, by się utrzymać. Zmarł w Pireusie 29 czerwca 1907 roku, a na jego pogrzeb przyszła tylko garstka ludzi.

Wolanakis należy do szkoły monachijskiej (Σχολή του Μονάχου), grupy dziewiętnastowiecznych malarzy greckich wykształconych w Bawarii, razem z Nikolaosem Gyzisem, Nikiforosem Lytrasem i Jeorjosem Jakowidisem. Jego koledzy malowali sceny wiejskie, portrety i alegorie; Wolanakis malował wodę. Jest pierwszym greckim artystą, dla którego samo morze, jego barwa, światło i nastroje, jest głównym tematem.

Jego twórczość ma dwie strony. Z jednej strony są wielkie sceny historyczne: bitwy morskie, takie jak pod Salaminą, malowane dla państwa greckiego, i epizody z 1821 roku, które zna każde greckie dziecko, jak spalenie tureckiej fregaty przez grecki brander (1882). To wielkie, dramatyczne płótna pełne dymu, płomieni i połamanych masztów. Z drugiej strony, i dziś bardziej lubiane, są obrazy spokojne: żaglówki czekające na wiatr, port w Pireusie o zachodzie słońca, rybacy wyciągający sieci, statki na kotwicy w złotym wieczornym świetle. Tu rysunek jest precyzyjny, bo znał każdą linę statku, ale prawdziwym tematem jest światło na wodzie.

Namalował setki takich obrazów, wiele z nich małych, i to one uczyniły grecką marynistykę osobnym gatunkiem. Jego młodszy współczesny Ioannis Altamuras, a później Wasilios Chadzis, także uczynili greckie morze swoim tematem i razem tworzą pierwsze pokolenie greckich marynistów.

Najlepszym miejscem, by poznać Wolanakisa, jest Galeria Narodowa (Εθνική Πινακοθήκη) w Atenach, która ma dużą grupę jego obrazów, w tym spokojne widoki portów, jak port w Wolos (1875); Muzeum Morskie w Pireusie posiada jego obraz z branderem z 1882 roku. Inne należą do greckich kolekcji publicznych i prywatnych i regularnie pojawiają się na aukcjach, gdzie jego mariny należą do najbardziej poszukiwanych greckich obrazów XIX wieku. Jego bitwy morskie ilustrują greckie podręczniki szkolne i okładki książek o Rewolucji, a ulice w kilku greckich miastach noszą jego imię, Οδός Βολανάκη (ulica Wolanakisa). Gdy Grecy patrzą na obraz żaglowca na lśniącym morzu, często przychodzi im na myśl po prostu słowo «Βολανάκης» (Wolanakis).

• Odkrył swój talent, pracując jako urzędnik w Trieście i rysując statki w wolnym czasie.
• Rozgłos przyniósł mu obraz bitwy morskiej między Austrią a Włochami, a nie greckiej.
• Był jednym z pierwszych greckich malarzy, którzy uczynili morze swoim jedynym wielkim tematem.
• Mieszkał w Pireusie, by codziennie oglądać statki w porcie.