Angeliki Laiou

Angeliki Laiou urodziła się w Atenach w 1941 roku. Studia rozpoczęła na Uniwersytecie Ateńskim, gdzie jednym z jej nauczycieli był bizantynolog Dionysios Zakythinos, a kontynuowała je w Stanach Zjednoczonych. W 1961 roku uzyskała BA na Uniwersytecie Brandeis, a w 1966 roku doktorat na Harvardzie pod kierunkiem Roberta Lee Wolffa. Niektóre z jej wczesnych książek ukazały się pod nazwiskiem Laiou-Thomadakis.

Uczyła na Harvardzie, potem na Brandeis i Rutgers, gdzie została distinguished professor. W latach 1978–79 była profesorką katedry Samuela H. Kressa w Amerykańskiej Szkole Studiów Klasycznych w Atenach i odpowiadała za jej Bibliotekę Gennadiusa. W 1981 roku wróciła na Harvard jako profesorka historii bizantyjskiej katedry Dumbarton Oaks, a w 1985 roku została pierwszą kobietą na czele wydziału historii Harvardu. W latach 1989–1998 kierowała Dumbarton Oaks w Waszyngtonie, harwardzkim ośrodkiem badań bizantyjskich.

W 1998 roku została członkinią Akademii Ateńskiej. W 2000 roku wybrano ją do greckiego parlamentu i przez krótki czas była wiceministrem spraw zagranicznych, zajmując się zwłaszcza stosunkami kulturalnymi i intelektualnymi z Turcją. Potem wróciła do pełnoetatowego nauczania na Harvardzie. Zmarła w Massachusetts 11 grudnia 2008 roku i została pochowana w Grecji.

Laiou badała Cesarstwo Bizantyjskie, greckojęzyczne średniowieczne państwo z centrum w Konstantynopolu, nie tylko przez cesarzy i wojny, lecz także przez życie gospodarcze i społeczne. Jej pierwsza książka, Constantinople and the Latins (Konstantynopol i łacinnicy, 1972), wyrosła z rozprawy doktorskiej i dotyczyła późnobizantyjskiej polityki zagranicznej, w tym stosunków z Wenecją i Genuą. Peasant Society in the Late Byzantine Empire (Społeczność chłopska w późnym Cesarstwie Bizantyjskim, 1977) zastosowała metody demograficzne do społeczności wiejskiej: wsi, gospodarstw domowych, rodziny i pokrewieństwa. Książka dowodziła, że ludność chłopska zmalała w XIV i XV wieku głównie z powodu wewnętrznych przemian społecznych, a nie katastrof.

Małżeństwo, seksualność i pozycja kobiet stały się głównym tematem. Jej wykłady w Collège de France przerodziły się w książkę Mariage, amour et parenté à Byzance (Małżeństwo, miłość i pokrewieństwo w Bizancjum, 1992). W Dumbarton Oaks zorganizowała w 1989 roku sympozjum o bizantyjskiej rodzinie i domu, a z Hélène Ahrweiler zredagowała studia o migracjach i diasporze wewnątrz cesarstwa.

Jej największym projektem była The Economic History of Byzantium (2002), trzy tomy o produkcji, miastach, handlu i państwie. Jako redaktorka naczelna zgromadziła specjalistów i sama napisała osiem rozdziałów. Wydanie greckie, Οικονομική ιστορία του Βυζαντίου (Historia gospodarcza Bizancjum), ukazało się w Atenach w 2006 roku. Z Cécile Morrisson napisała potem krótszą syntezę, The Byzantine Economy (Gospodarka bizantyjska, 2007).

Laiou pomogła zmienić sposób badania Bizancjum w Grecji i za granicą: jako społeczeństwa rodzin, wsi, rynków i praw, a nie tylko cesarzy. Jej wielka historia gospodarcza istnieje po angielsku i w wydaniu greckim, a Dumbarton Oaks udostępnia angielskie tomy bezpłatnie w internecie. Spróbuj małego zadania: spójrz na grecki tytuł Οικονομική ιστορία του Βυζαντίου i znajdź słowo oznaczające historię (ιστορία) oraz słowo pochodzące od οικονομία (gospodarka). Potem użyj greckiego tekstu z tej strony, aby ułożyć trzy własne krótkie zdania z το σπίτι (dom), η οικογένεια (rodzina) i το εμπόριο (handel), na przykład Η οικογένεια μένει σε ένα σπίτι (Rodzina mieszka w domu). To nasze własne zdania do ćwiczeń, a nie cytaty z jej książek.

• W 1985 roku została pierwszą kobietą na czele wydziału historii Harvardu.
• Była drugą kobietą, która została zwyczajną członkinią Akademii Ateńskiej.
• Studia zaczęła w Atenach u bizantynologa Dionysiosa Zakythinosa.
• Angielskie tomy The Economic History of Byzantium można czytać bezpłatnie w internecie.