Dimitra Siaterli

Dimitra Siaterli urodziła się w Argos na Peloponezie w 1952 roku. W latach 1971–1977 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii, gdzie w 1975 roku ukończyła malarstwo, a w 1977 roku studia z dekoracji. W latach 1975–1977 stypendium EOMMEX, greckiej organizacji małych przedsiębiorstw i rzemiosła, wspierało jej pracę nad nowymi technikami graficznymi, a ona skupiła się na miedziorycie. W tych samych latach pracowała w pracowni grafika Pino Pandolfiniego, który później został jej mężem.

W 1977 roku wróciła do Grecji i założyła z Pandolfinim Ateńskie Centrum Grafiki. Od 1983 roku tworzyła interwencje w przestrzeni: konstrukcje, rzeźby i performanse połączone z dźwiękiem i poezją. W 1989 roku była członkinią założycielką grupy Centrum Grafiki, a od 1991 roku zaczęła tworzyć wydawnictwa artystyczne i ilustracje książkowe. W latach 2010–2016 uczyła grafiki i sztuki drukowanej na Uniwersytecie Macedonii Zachodniej. Jest członkinią Związku Greckich Grafików, a prefektura Argolidy przyznała jej Nagrodę Kultury w 2004 roku i ponownie w 2008 roku. Jej prace znajdują się w zbiorach takich jak Galeria Narodowa i Pinakoteka Miasta Aten.

Siaterli zajmuje się grafiką, instalacją i rzeźbą płaską; wycina i ryje swoje matryce w drewnie, cynku, miedzi, żelazie i linoleum. W wywiadzie dla CultureNow w 2026 roku opisała dwa etapy: najpierw długą, eksperymentalną relację z matrycą; potem, wraz z odbitkami, nową relację z kolorem, papierem i drukiem. Dlatego pokazuje matrycę i odbitkę jako równorzędne, a wiele matryc występuje jako samodzielne dzieła. Πιθανές Νήσοι (Możliwe wyspy), barwna akwaforta z 1991 roku, to jedna z jej grafik.

Pajęczyna przewija się przez jej twórczość od 1983 roku. Traktowała ją jako mit Arachne rzucającej wyzwanie Atenie, jako pułapkę, plan miasta i sieć solidarności, dobierając do każdej idei liny, nici do szycia, skórę, tkaninę lub drut. Jej wystawa indywidualna w 1995 roku w Galerii 7 w Atenach wzięła tytuł ze zdania, które artystka przypisuje Platonowi: Ιστός ψυχοδιάβατος πλεκτάνην εαυτώ δαιδαλεύεται. Dwa małe miedzioryty z tego roku, Φιάλη κλειστή (Zamknięta butelka) i Φιάλη ανοιχτή (Otwarta butelka), należą do Kolekcji Sotirisa Feliosa. Jej retrospektywa Συνεκτικά Δίκτυα (Spójne sieci) w 2026 roku w Pinakotece Miasta Aten, przygotowana przez kuratorkę Vasię Magoulę, obejmowała pajęczynę z cienkich miedzianych nici oraz Σκιές (Cienie), rząd ażurowych drewnianych postaci dzieci i nastolatków.

Droga Siaterli łączy grecką grafikę z życiem pracowni. Ateńskie Centrum Grafiki, które współzałożyła w 1977 roku, działa dalej jako stowarzyszenie non profit z własną przestrzenią wystawową ETCH INK. Na początek otwórz stronę Kolekcji Feliosa poświęconą pracy Φιάλη κλειστή (Zamknięta butelka), miedziorytowi z 1995 roku o wymiarach zaledwie 19 × 6 cm. Nazwij po grecku trzy rzeczy: η μήτρα (matryca), το τύπωμα (odbitka), το χαρτί (papier). Potem ułóż dwa własne zdania z πρώτα i μετά: Πρώτα δουλεύει τη μήτρα. Μετά έρχεται το τύπωμα. (Najpierw opracowuje matrycę. Potem przychodzi odbitka.) Te zdania ćwiczeniowe opierają się na jej ogólnym opisie grafiki i nie są udokumentowaną relacją o powstaniu tej konkretnej odbitki.

• Po grecku μήτρα oznacza zarówno matrycę graficzną, jak i macicę, co nadaje podwójny sens jej obrazowi matrycy jako matki.
• Często wystawia matrycę obok odbitki jako dzieło o równej wartości.
• Jej dwa miedzioryty Φιάλη w Kolekcji Feliosa mają każdy zaledwie 19 × 6 cm.
• Jej wystawa w 2026 roku w Pinakotece Miasta Aten obejmowała prace od lat 80. do dziś.