Jenny Karezi

Ewgenia Karpuzi urodziła się w Atenach 12 stycznia 1932 roku. W latach 1951–1954 studiowała w Szkole Dramatycznej Teatru Narodowego i ukończyła ją z najwyższymi ocenami. Na scenie i na ekranie przyjęła nazwisko Jenny Karezi; zadebiutowała w filmie Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (Katarynka, bieda i honor, 1955) i wkrótce dostawała większe role.

W latach sześćdziesiątych była kasową gwiazdą greckich wytwórni filmowych, zwłaszcza Finos Film, w komediach i dramatach, a prasa uwielbiała porównywać ją z Aliki Vougiouklaki: Aliki była słodką dziewczyną z sąsiedztwa, Jenny wyrafinowaną, ironiczną nowoczesną kobietą. W 1968 roku wyszła za aktora Kostasa Kazakosa, a ich syn, Konstandinos Kazakos, urodzony w 1969 roku, także został aktorem. Od tej pory pracowała głównie w teatrze z mężem, we własnym zespole.

W czasie dyktatury czarnych pułkowników (1967–1974) para wystawiała sztuki, które nie podobały się reżimowi, a w listopadzie 1973 roku Karezi została aresztowana i przez ponad trzy tygodnie przetrzymywana przez żandarmerię w izolatce. Po upadku junty Karezi grała wielkie role dramatu współczesnego i antycznego. Zmarła na raka w Atenach w 1992 roku, w wieku sześćdziesięciu lat, a jej śmierć opłakiwał cały kraj.

Filmy Karezi są sercem greckiej pamięci zbiorowej. W Δεσποινίς Διευθυντής (Panna dyrektor, 1964) gra młodą kobietę, która przejmuje firmę i musi udowodnić swoją wartość otaczającym ją mężczyznom; w Μια τρελή, τρελή οικογένεια (Zwariowana, zwariowana rodzina, 1965) jest częścią chaotycznego domu; w Κοντσέρτο για πολυβόλα (Koncert na karabiny maszynowe, 1967) pokazała, że potrafi udźwignąć rolę dramatyczną. Była bystra, elegancka i zabawna, grała kobiety, które myślą samodzielnie – nieco wyprzedzające Grecję swoich czasów.

Jej najważniejsza praca powstała jednak na scenie. W czerwcu 1973 roku zespół Karezi–Kazakos wystawił Το μεγάλο μας τσίρκο (Nasz wielki cyrk) Jakowosa Kambanelisa w ateńskim teatrze Athinaion, w reżyserii Kazakosa, z piosenkami Stawrosa Ksarchakosa śpiewanymi przez Nikosa Ksilurisa. Spektakl opowiadał historię Grecji od starożytności do współczesności jako cyrk, a publiczność rozumiała każdą aluzję do junty. Stał się wydarzeniem politycznym, które obejrzało około 550 000 osób; po powstaniu na Politechnice w listopadzie 1973 roku, którego studenci przejęli jego hasła, Karezi została aresztowana. Później, w wolnej Grecji, Karezi grała bohaterki tragedii antycznej i teatru współczesnego, a krytycy chwalili precyzję każdego spojrzenia i każdej pauzy.

Karezi wciąż jest na greckich ekranach: jej komedie z Finos Film telewizja pokazuje raz po raz, a to łatwy i przyjemny sposób, by usłyszeć codzienną greczyznę lat sześćdziesiątych. Zacznij od Δεσποινίς Διευθυντής albo Μια τρελή, τρελή οικογένεια; w 1971 roku zagrała też bohaterkę 1821 roku w filmie Μαντώ Μαυρογένους. Piosenki z Το μεγάλο μας τσίρκο w wykonaniu Nikosa Ksilurisa wciąż rozbrzmiewają w każdą rocznicę powstania na Politechnice z 1973 roku. Pytanie «Karezi czy Vougiouklaki?» to klasyka greckich rozmów, a jej syn Konstandinos Kazakos podtrzymuje nazwisko rodziny na scenie. Na tej stronie możesz też przeczytać o Aliki Vougiouklaki i Jakowosie Kambanelisie.

• Jej prawdziwe nazwisko brzmiało Ewgenia Karpuzi; Jenny Karezi to pseudonim sceniczny.
• W 1954 roku ukończyła Szkołę Dramatyczną Teatru Narodowego z najwyższymi ocenami.
• Po powstaniu na Politechnice w listopadzie 1973 roku została aresztowana przez żandarmerię junty i przetrzymywana w izolatce do połowy grudnia.
• Przez całe pokolenie Grecy dzielili się na fanów Karezi i fanów Vougiouklaki.