Aliki Wujuklaki

Aliki Wujuklaki urodziła się 20 lipca 1934 roku w Marusi, wówczas wsi pod Atenami. Jej ojciec, Jeorjos, został rozstrzelany przez niemieckie wojska okupacyjne, gdy była dzieckiem, a rodzina miała niewiele pieniędzy. Wstąpiła do Szkoły Dramatycznej Teatru Narodowego, ukończyła ją w 1953 roku i w 1954 zagrała w swoim pierwszym filmie Το ποντικάκι (Myszka). W ciągu kilku lat stała się czołową aktorką wytwórni Finos Film, która produkowała większość greckich filmów tamtego okresu.

Punktem zwrotnym był Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959), komedia Alekosa Sakellariosa o rozpieszczonej uczennicy i młodym nauczycielu, który ją poskramia. Nauczyciela zagrał Dimitris Papamichail i oboje stali się złotą parą greckiego kina, na ekranie i poza nim: pobrali się w 1965 roku, w 1969 urodził im się syn Janis, a w 1975 się rozwiedli. W latach sześćdziesiątych kręciła dwa lub trzy filmy rocznie, niemal wszystkie były kasowymi przebojami.

Gdy w latach siedemdziesiątych greckie kino podupadło, zwróciła się ku teatrowi: prowadziła własny zespół i grała główne role w greckich wystawieniach musicali, takich jak My Fair Lady i Evita. Pracowała do ostatnich miesięcy życia. Zmarła na raka w Atenach 23 lipca 1996 roku, trzy dni po swoich sześćdziesiątych drugich urodzinach, a jej pogrzeb zgromadził ogromne tłumy.

Filmy Wujuklaki to lekkie komedie i musicale o prostych fabułach: psotna dziewczyna, surowy mężczyzna, piosenki, pocałunek na koniec. Wyjątkowymi czyniła je ona sama: rozjaśnione blond włosy, wielkie oczy, sposób, w jaki w jednej scenie potrafiła przejść od fochów do łez i do śmiechu, oraz głos, który niósł piosenki. W Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959) jest Lizą, bogatą uczennicą, która dręczy nauczyciela, aż się w nim zakochuje. W Μανταλένα (1960), z piosenkami Manosa Hadzidakisa, jest dziewczyną z wyspy, która przejmuje łódź zmarłego ojca; film był greckim kandydatem na festiwalu w Cannes. W Η Αλίκη στο Ναυτικό (Aliki w marynarce, 1961) występuje przebrana za marynarza, a Χτυποκάρδια στο θρανίο (Bicie serca w szkolnej ławce, 1963) raz jeszcze odsyła ją do szkoły.

Υπολοχαγός Νατάσσα (Porucznik Natasza, 1970), wojenny melodramat Nikosa Foskolosa, w którym gra bojowniczkę ruchu oporu, pokazał, że potrafi udźwignąć także poważną rolę; film sprzedał więcej biletów niż jakikolwiek grecki film przed nim. Na scenie przez dwie dekady śpiewała i tańczyła w musicalach i jeszcze w latach dziewięćdziesiątych zapełniała teatry. Jej filmy nie są głębokie i krytycy często to powtarzali, ale są wspólną pamięcią kilku pokoleń Greków, a ona o tym wiedziała.

Filmy Wujuklaki są nadawane w greckiej telewizji przez cały rok, a w święta trudno ich uniknąć; uczący się może obejrzeć Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο z greckimi napisami i zrozumieć większość, bo dialogi są szybkie, lecz proste. Piosenki z jej filmów, zwłaszcza z Μανταλένα, wciąż się śpiewa. Przydomek «η εθνική μας σταρ» (nasza narodowa gwiazda) należy tylko do niej, a jej imię jest po grecku skrótem na określenie pewnego typu jasnowłosej, czarującej, nieco rozpieszczonej bohaterki. Jej syn, Janis Papamichail, jest aktorem. Jej grób na Pierwszym Cmentarzu w Atenach wciąż odwiedzają wielbiciele, a co roku w lipcu gazety przypominają rocznicę jej śmierci.

• Miała dwadzieścia pięć lat, gdy zagrała uczennicę Lizę w Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο.
• Wiele jej bohaterek miało po prostu na imię Aliki, jak w Η Αλίκη στο Ναυτικό; publiczność nie oddzielała aktorki od roli.
• Ona i Dimitris Papamichail, jej mąż w latach 1965–1975, zagrali razem w długiej serii filmów i Grecy do dziś mówią o nich jak o parze.
• Zmarła trzy dni po swoich sześćdziesiątych drugich urodzinach, w lipcu 1996 roku.