Georgios Jakobides

Jakobides urodził się 11 stycznia 1853 roku w Chidirze, wiosce na wyspie Lesbos, która należała wówczas do Imperium Osmańskiego. W 1870 roku wyjechał do Aten na studia w Szkole Sztuk (poprzedniczce Szkoły Sztuk Pięknych), gdzie kształcił się zarówno na rzeźbiarza, jak i na malarza. W 1877 roku stypendium zaprowadziło go do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, mieście, które było wtedy stolicą artystyczną Europy Środkowej i drugim domem malarstwa greckiego: Nikolaos Gyzis i Nikiforos Lytras studiowali tam przed nim, a realistyczny, starannie wykończony styl, który przywieźli do kraju, znany jest w Grecji jako szkoła monachijska.

W Monachium pozostał dwadzieścia trzy lata. Studiował u Ludwiga von Löfftza i Wilhelma von Lindenschmita, otworzył własną pracownię, ożenił się i założył tam rodzinę oraz zdobywał medale na wystawach w Monachium, Berlinie i Paryżu. To właśnie w Monachium, w latach 80. i 90. XIX wieku, namalował sceny z dziećmi i dziadkami, które przyniosły mu rozgłos wśród nabywców zarówno niemieckich, jak i greckich.

W 1900 roku państwo greckie wezwało go do kraju, by zorganizował nowo założoną Galerię Narodową (Εθνική Πινακοθήκη) w Atenach; był jej pierwszym dyrektorem i pełnił tę funkcję do 1918 roku. Od 1904 roku wykładał także w Ateńskiej Szkole Sztuk Pięknych, którą kierował w latach 1910–1930, kształtując całe pokolenie greckich malarzy. Zmarł w Atenach 13 grudnia 1932 roku.

Jakobides malował w wygładzonej realistycznej manierze akademii monachijskiej: staranny rysunek, ciepłe brązowe wnętrza, jedno źródło światła i twarze uchwycone dokładnie w chwili emocji. Tym, co wniósł od siebie, były temat i poczucie humoru. Raz po raz malował małe dramaty pokoju dziecięcego i walkę pokoleń. W «Η ψυχρολουσία» (Zimny prysznic, 1898) kobieta polewa wodą nagiego brzdąca, który krzyczy każdym mięśniem ciała. W «Τα πρώτα βήματα» (Pierwsze kroki, 1893) babcia wyciąga ręce do dziecka, które zaraz puści krzesło. W «Το άτακτο εγγόνι» (Niegrzeczny wnuk, ok. 1884) stary człowiek wyraźnie stracił kontrolę nad sytuacją.

Najbardziej znany ze wszystkich jest «Παιδική συναυλία» (Koncert dziecięcy, 1900), namalowany w jego ostatnim monachijskim roku, dziś w Galerii Narodowej w Atenach: gromada dzieci z zabawkową trąbką, bębenkiem i czymkolwiek, co wpadnie w ręce, robi straszliwy harmider, a niemowlę pośrodku traktuje to wszystko bardzo poważnie. Obraz jest zabawny, czuły i olśniewający technicznie, i to właśnie ten obraz większość Greków ma przed oczami, gdy słyszy jego nazwisko.

Po powrocie do Aten jego tematy się zmieniły. Malował portrety ateńskiego towarzystwa, kwiatowe martwe natury i kilka pejzaży Attyki, w jaśniejszej palecie; są to prace mistrzowskie, ale Grecy kochają monachijskie dzieci.

Pierwsze, co należy zrobić, to stanąć przed Koncertem dziecięcym w Galerii Narodowej w Atenach, gdzie kilka jego najlepszych obrazów wisi obok siebie; obraz jest też reprodukowany na plakatach, pocztówkach i szkolnych podręcznikach do plastyki, a wielu Greków dorastało z jego reprodukcją w domu lub u dziadków. Na Lesbos w jego rodzinnej wiosce Chidira działa otwarte w 2008 roku Cyfrowe Muzeum Georgiosa Jakobidesa, które przedstawia jego życie i obrazy na ekranach w miejscu, gdzie się urodził. W greckiej historii sztuki jego nazwisko pada zaraz po Gyzisie i Lytrasie na liście szkoły monachijskiej, a każdy grecki podręcznik szkolny o sztuce XIX wieku pokazuje co najmniej jedno z jego wrzeszczących lub chichoczących dzieci.

• Urodził się pod panowaniem osmańskim na Lesbos, a młodość spędził w Atenach; wyspa przyłączyła się do Grecji dopiero w 1912 roku, gdy miał prawie sześćdziesiąt lat.
• Kształcił się zarówno na rzeźbiarza, jak i na malarza, i wykonał kilka popiersi portretowych.
• Był pierwszym dyrektorem Galerii Narodowej Grecji (1900–1918), a potem przez dwadzieścia lat dyrektorem Ateńskiej Szkoły Sztuk Pięknych.
• Jego najsłynniejszy obraz, Koncert dziecięcy, powstał w Monachium w 1900 roku, dokładnie w tym roku, w którym na stałe wrócił do Grecji.