Olia Lazaridu

Olia Lazaridu (zapisywana też Olia Lazaridou) urodziła się w Atenach. Studiowała aktorstwo w szkole Theatro Technis, Teatru Sztuki założonego przez Karolosa Kuna, a później brała w Paryżu lekcje u francuskiego reżysera Antoine’a Viteza. Wczesne wspomnienie sceniczne łączy ją z wielkim nazwiskiem greckiego teatru: w 1978 roku miała niemą rolę w spektaklu Elli Lambeti Έξι μονόπρακτα (Sześć jednoaktówek). Ponad czterdzieści lat później to doświadczenie zainspirowało nowe przedstawienie.

Jej kariera filmowa zaczęła się w latach Nowego Kina Greckiego. Zagrała Verę w filmie Nikosa Nikolaidisa Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (Łachmany wciąż śpiewają, 1979) i główną rolę w Το στίγμα (Piętno, 1982). Jej kreacje w Piętnie, Terirem i Archaniele namiętności zostały nagrodzone. W 2012 roku otrzymała nagrodę Greckiej Akademii Filmowej za najlepszą rolę drugoplanową w Παράδεισος (Raj, 2011).

W teatrze pracowała z reżyserami takimi jak Lefteris Wojadzis, Teodoros Terzopulos, Wasilis Papawasiliu i Angela Bruskou. W 2008 roku koordynowała grupę teatralną 18 Μποφώρ (18 w skali Beauforta), utworzoną przez osoby, które ukończyły program terapeutyczny 18 Άνω, przy spektaklu Brechta na Festiwalu Ateńskim. Wydała też w wydawnictwie Potamos niewielką książkę krótkich wierszy Τα δύσκολα εύκολα (Trudne, łatwe).

Praca Lazaridu przebiega między kinem, teatrem i reżyserią. W kinie należy do pokolenia aktorów, które ukształtowało Nowe Kino Greckie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Późniejsze filmy to Πριν το τέλος του κόσμου (Przed końcem świata, 1996) i Raj, rola, która przyniosła jej nagrodę Akademii.

Na scenie często wybiera teksty oparte na głosie. W grudniu 2016 roku zagrała zakopaną kobietę w Ευτυχισμένες μέρες (Szczęśliwe dni) Samuela Becketta w przestrzeni kulturalnej Bios w Atenach, w reżyserii Sylwii Liuliu: kobietę uwięzioną w ziemi, która mówi niemal bez przerwy, próbując przetrwać kolejny „szczęśliwy dzień”. W 2017 roku zagrała z Dimitrisem Katalifosem w Φωνές (Głosy), mozaice krótkich jednoaktówek Harolda Pintera w reżyserii Manosa Karadzojanisa. W 2020 roku Jorgos Nanuris wyreżyserował ją w Έξι φορές (Sześć razy) w Megaronie, ateńskiej sali koncertowej: wieczorze tekstów Strindberga, Czechowa, Cocteau i Szekspira, zainspirowanym spektaklem Lambeti z 1978 roku.

Jako reżyserka wystawiła w 2021 roku Έγκλημα και τιμωρία (Zbrodnię i karę) Dostojewskiego na Scenie Omega Teatru Miejskiego w Pireusie, z okazji dwusetnej rocznicy urodzin pisarza. Wcześniej zrealizowała m.in. Ο γάμος του Καραχμέτη (Wesele Karachmetisa) Papadiamandisa i Άσμα ασμάτων (Pieśń nad pieśniami). Granie, reżyserowanie i pisanie opisała jako różne drogi do osiągnięcia tego samego.

Lazaridu należy do pokolenia, które połączyło Nowe Kino Greckie z teatrem eksperymentalnym, i nadal gra, reżyseruje i pisze. Dla uczących się greckiego jedna z jej ról scenicznych to dobre pierwsze ćwiczenie z opisu. Wyobraź sobie kobietę ze Szczęśliwych dni: jest w ziemi, nie może chodzić, ale mówi. Korzystając z tekstu tej strony, napisz trzy krótkie zdania w czasie teraźniejszym: Η ηρωίδα είναι στο χώμα. Δεν περπατάει. Μιλάει πολύ. (Bohaterka jest w ziemi. Nie chodzi. Dużo mówi.) Potem zapytaj partnera Ποιος μιλάει; (Kto mówi?) i odpowiedz imieniem. To nasze własne zdania do ćwiczeń, nie kwestie ze sztuki.

• W 1978 roku miała niemą rolę w Sześciu jednoaktówkach Elli Lambeti.
• Brała lekcje aktorstwa w Paryżu u Antoine’a Viteza.
• Jej role filmowe były nagradzane, także przez Grecką Akademię Filmową.
• Napisała książkę krótkich wierszy Τα δύσκολα εύκολα (Trudne, łatwe).