Pantelis Voulgaris

Pantelis Voulgaris lindi në Athinë në vitin 1940. Studioi regji filmi në shkollën Stavrakos në Athinë dhe pastaj punoi si asistent regjisor në shumë produksione, duke mësuar zanatin në xhirimet e të tjerëve. Në 1965 realizoi filmin e tij të parë të shkurtër, Ο κλέφτης (Hajduti), një vepër bardh e zi tetëmbëdhjetë minutëshe për të cilën shkroi edhe skenarin.

Filmi i tij i parë i gjatë, Το προξενιό της Άννας (Fejesa e Anës), doli në 1972, gjatë diktaturës ushtarake, dhe fitoi disa çmime në festivalin e Selanikut atë vit. Shkrimet për një retrospektivë të mëvonshme kujtojnë se diktatura e dërgoi atëherë në internim. Maria Komninou, presidente e Arkivit Grek të Filmit, e ka përshkruar si një nga zërat kryesorë të rrymës së re të kinemasë greke që u zhvillua në ato vite.

Përveç filmave të gjatë, Voulgaris ka realizuar dokumentarë për televizionin grek dhe ka vënë në skenë në teatër. Disa nga filmat e tij më të njohur janë shkruar me romancieren Ioanna Karystiani, shoqen e tij në jetë dhe në punë. Ka një lidhje të gjatë me ishullin Andros, ku xhiroi Little England, dhe ka qenë drejtor artistik i Festivalit Ndërkombëtar të Androsit. Në 1995 Museum of Modern Art në Nju Jork paraqiti një retrospektivë të filmave të tij në mes të karrierës.

Fejesa e Anës ndjek Anën, një shërbyese që jeton në shtëpinë e një familjeje athinase të mesme. Ajo pritet të martohet me Kosmasin, një burrë nga fshati i saj, dhe të dy kalojnë bashkë një të diel. Punëdhënësit, që nuk duan ta humbin punën e saj, ndryshojnë mendje dhe e shtyjnë të qëndrojë, dhe ajo kthehet në jetën e saj të ngushtë. Arkivi Grek i Filmit e përshkruan filmin si studim të pushtetit dhe nënshtrimit në qytetin e fillimit të viteve 1970.

Πέτρινα χρόνια (Vitet prej guri, 1985) tregon historinë e një çifti të ri aktivistësh të majtë nga 1954 deri në rënien e diktaturës në 1974: vite fshehjeje, arrestimesh dhe burgu. Filmi mori çmimin e regjisë në festivalin e Selanikut. Νύφες (Nuset, 2004), me skenar të Karystianit, ndjek një anije me nuse greke që udhëtojnë drejt Amerikës në 1922. Μικρά Αγγλία (Little England, 2013), mbështetur në romanin e Karystianit, zhvillohet mes familjeve detare të Androsit në vitet 1930 dhe ndjek dy motra, Orsën dhe Moshën. Në festivalin e Shangait në 2014 fitoi Kupat e Arta për filmin më të mirë, regjinë më të mirë dhe aktoren më të mirë, Pinelopi Tsilika. Το τελευταίο σημείωμα (Shënimi i fundit, 2017) kthehet te pushtimi: kampi i Haidarit para ekzekutimit të 200 të burgosurve më 1 maj 1944. Në të gjithë këta filma, Voulgaris lidh ngjarjet e mëdha historike me zgjedhjet e njerëzve të zakonshëm.

Në dhjetor 2022 Arkivi Grek i Filmit në Athinë paraqiti një retrospektivë me dymbëdhjetë filma të tij të gjatë dhe katër të shkurtër, të organizuar me Festivalin e Filmit të Selanikut dhe muzeun e tij të kinemasë. Little England u bë kandidatura zyrtare e Greqisë për Oskarin e filmit më të mirë në gjuhë të huaj dhe fitoi gjashtë çmime të Akademisë Greke të Filmit, përfshirë atë për filmin më të mirë. Si hap i parë, shikoni traillerin zyrtar të Little England, një filmi në greqisht, dhe shënoni tri gjëra që shihni: një shtëpi, një rrugë, detin. Pastaj përshkruajini me radhë me greqishten e kësaj faqeje: Πρώτα βλέπω το λιμάνι (Së pari shoh portin), Μετά περπατώ στον δρόμο (Pastaj eci në rrugë). Këto janë fjalitë tona të ushtrimit, jo replika nga filmi.

• Para se të bënte regji, punoi si asistent regjisor në shumë filma.
• Museum of Modern Art në Nju Jork u kushtoi filmave të tij një retrospektivë në 1995.
• Në çmimet e Akademisë Greke të Filmit 2014 nuk ishte kandidat për regjinë më të mirë, një zgjedhje që e bën shpesh që të marrin vëmendje regjisorë më të rinj.
• Titulli Shënimi i fundit i referohet letrës së fundit që Napoleon Soukatzidis i la Hara Lioudakit në 1944.